η γυναίκα που μου έσωσε τη ζωή
με προσπέρασε με μια αγκαλιά σκουπίδια στα χέρια
ανέβηκε φορτωμένη την ανηφόρα
καθώς γύριζα την πλάτη μου προς το πλάι του τοίχου
.. να μη βλέπω
χωρίς πια να βλέπω
αυτό το χαμόγελο που με φώναζε.
.. κι εγω το σκόρπισα
εκείνο το πρόσωπο..που αλήθεια
.. θα θυμάμαι για πάντα.
21/02.08(περίπου εννέα το βράδυ)
είσαι μια λεπτή σκιά .. μέσα στο σκότος μου σαν να θυμάμαι απο μικρός να λογαριάζω
το ξάφνιασμα της μνήμης μου
σαν σε θυμόμουνα νοστάλγησα
να κατεβαίνεις δρόμους με πλακάκια
να πονάς.. να γελάς και να καπνίζεις νυσταγμένα
καθώς ακούμπαγες το χέρι στο τραπέζι
η παλάμη σου στο μέτωπο και έκλεινες τα μάτια σου
τα αμύγδαλα αυτά.. τα άγουρα
τα ακριβά σατέν..,τα φαγωμένα νύχια
κάπου ηρέμησα.. σαν ισορρόπησα
στα δυο αυτά ανάμεσα .. και βρέθηκα
να περιμένω ενα ταξί..,για να σε πάρει.
1/06.08(02:48)
ακούστε άνθρωποι.. ακούστε
σας μιλάω σας φωνάζω δεν ακούτε
μα όσο κι αν σκούζω
οσο τα μάτια κι αν γουρλώνω,εσείς εκεί
με χρόνο να παλεύετε να με κερδίσετε,μα δεν πειράζει
αφού ο χρόνος του θεού μου, μου τελειώνει
ο χρόνος ο δίκός μου είναι λίγος..
ο χρόνος που ζητάτε περισσεύει κάπου εδώ’
τόσο λίγος ειν’αυτός που δεν αντιλαμβάνεστε
μα τόσα χρόνια που το νιώθω να πεθαίνω
οι γνώμες σας δεν ήτανε ποτέ εκεί να παρατείνουνε
απλά προσμένω λιγο χρόνο, ακόμα λίγο
γι’αυτό το λίγο, σας φωνάζω να μιλάτε
αυτό το “τώρα”.. το υστερόφωνα μαζεμένο
χωμένο,παχύ και πικρό
μέσα στον δείκτη του χεριού μου
δείχνει το μέλλον τόσο κοντινό για μένα
και κάπου αισθάνομαι μικρός για τέτοιο μεγαλείο
Κάπου ορίζω πάνω στις γραμμές της ζωής μου
και μια παχυά γλυκιά γεύση θανάτου
Είναι έντονη η εποχή που πέφτει ο ήλιος
Δύσκολα γυρίζω σπίτι και δύσκολα θυμάμαι να ξεχνάω
Τα τόσα έρημα χρόνια εκεί μέσα.. τα τόσα λάθη
μέσα εκεί και συνεχίζω. συνεχίζω..
Ώσπου να δω αυτό τον κόκκινο απογευματινό ήλιο
πλέον καθαρό και λείο.
06/10.08(15:59)
πως μυρίζει η ψυχή σου ξέρεις; ,με ρωτά
πως μυρίζει η ψυχή μου ; ;
προσπαθώ, σπρώχνω να βγάλω της φωνής μου το "ΑΑΑ"
μα ούτε αυτό προφταίνει
σκατίλα, της λέω,σκέψη πρώτη
αλλα ίσως ποτέ μάλλον δεν φτάνω εκεί
..δεύτερη σκέψη.
ώρες-ώρες ,μου λές μαστίχα γλυκιά
είναι όμορφα τότε
σήμερα έγραψα.
σήμερα έγραψα.
εμένα ,μου λές,τον περισσότερο καιρό
...μυρίζει τριαντάφυλλο, μα
μερικές φορές σκατίλα,άσχημα τότε
πρέπει να σε συγχωρέσω
και να μυρίζει συνέχεια τριαντάφυλλο'
πως μυρίζει η ψυχή μου ; ;
πρώτη φορά με ρωτάνε έτσι ασύγχρονα κι άτοπα
και πρώτη φορά,η σκέψη μου δεν μπορεί να σηκώσει.
09/11.08(14:45)
όταν αυτό θα τελειώσει κανείς πια,
κανείς δεν θα θυμάται πια τα προηγούμενα
να ήταν λάθη,ίσως κι αγάπη, μα κανείς.
οι δυό μας θα ψάχνουμε για κάτι το ίδιο
το απαράλαχτο με αυτό που τόσο χρόνια μέναμε
και σαν να'ταν μέσα,σα να'ταν πάνω
όμως κάθε μέρα ζούσαμε'
κι εφόσον άρχισα τόσο σκληρά ετούτο εδώ
μένει να πώ, εδώ να μιλήσω για τα πάντα
να μιλήσω για ολοκλήρωση,φραγές,ποτάμια.
μοιάζει η ζωή ετούτη εδώ αλλιώτικη
σαν όλα τ'άλλα,τα αλλιώτικα
κάπου εδώ,θα σταματήσω πια να συνεχίζω
σαν ένας βράχος πάνω σου θα σπάσω
μια σκέψη,τόση δάθα σ'αγκαλιάζει
τόση δά,θα σε τρομάζει
και ειν'αυτή και είν'αυτή
που θα γκρεμίζει και θα στρίβει, μακρυά
και θα'ναι αυτή,θα είναι αυτή
που θα ισιώνει,θα αναπλάθει
απ'την αρχή και πάλι απ'την αρχή..
30/11.08(13:04)
