Ευθεία κάθεται η θέα(γ)

Ο νέος έρωτας θα δουλευτεί απ'την αρχή.
Θα χρειαστεί χρόνος καταστάλαξη συναισθημάτων πιά.
Πιο μικρά,μα βαθύτερα αγγίγματα
με λιγότερες λέξεις,μα πιο πολλά νοήματα.
Τελικό στάδιο του "να'ρθεις".
Σμίλη στη σκόνη, σμίλη στη σκόνη.
Πρίν αγοράσεις το τομάρι του πλαστικού,
μάθε αν θα σε βγάλει σε διαστάσεις
σε ανάγκες,ιδιοτροπίες,κι αντοχές.
Η αγάπη,δεν φτάνει._

27/9.012(17:17)



Πληροφορία,πληροφορία,πληροφορία
η Άννα φωνάζει στον Τάσο
κι ένας παππούς σε μια πορεία κλαίει
για όλα αυτά που ψήφισε εχθές.

η ύπνωση,η ύπνωση,η ύπνωση.
Πρώτο μαύρο φώς και πρώτο πρωινό,γίνονται ένα.
οι αριθμοί θα πληθαίνουν κι η νύχτα θα μοιάζει μηδέν.

Τα έδιωξα όλα..
επειδή,δεν μου έλειπε κάτι.
Τα είχα όλα.. 
κι επειδή δε μου βάσταγαν,
τα έδιωξα όλα.

Η ολοκλήρωση.

28/9.012(20:13)

Του δωδεκάτου (β)

Ο χρόνος εδω μέσα

ξεκινάει την πρώτη του Δεκέμβρη.

Μουσικές και σιωπές

αφόρητα δυνατές κι ανήσυχα σιγανές.

Το γέλιο και κλάμα.

ολονύχτιο,λίγο σάλιο

ολονύχτιο,σα κρεμάλα..

Συντροφικότητα κι άγνοια

το ρόζ σύννεφο αγκαλιάζει το μπλέ

και κρύβονται πίσω απ’τα βουνά

ενα κάστρο σιδηρό,  εξω βρέχει

κι αυτό σφίγγει τα δόντια του.

Η αρχή και το τέλος

η επανάληψη της επανάληψης

ολα αυτά τα ίδια,τα ελάχιστα εκείνα

πέντε να’ναι..,δέκα;  - τυρρανία

πέντε να’ναι..,δέκα;  - ευτυχία

καπού εδω καταλήγουν

κι απο εδω ωριμάζουν.

5/12.011(17:12)

κι όλα εκείνα μπροστά μου ,
όλα τα κορμιά που πέσαν για να φάω,
τα κοιτάζω εμπρός μου.
Ενα χέρι απο τον αγκώνα και κάτω ψήνεται.
ούτε το κόκκαλο δε θα μείνει.
Ύστερα θα το φάω.
Γλύκισμα με σταχτόνερο η ερημιά μου.
σαν σήμερα,εδω.σαν αύριο
άψυχα κορμιά χωρίς σκέψη,
δίχως ελαφρότητες και βάσανα.
Αν ανοίξεις το νότιο παράθυρο,
η φωτιά ημερεύει 
και το δωμάτιο καθαρίζει.

20/12.011(14:48)




Σήμερα έκανα μπάνιο με βρεγμένο χαρτί.
έπλυνα οτι πλενόταν,με χώμα
κι αφού κοπάνησα με μια βίτσα τον αέρα,
αυτός καθάρισε.

Ο ήλιος έλαμπε εκεί έξω
κι οι ακτίνες του,
κάνανε μπλέ κι άσπρο τον ουρανό.

Πιο κοντά,
οι ακτίνες γίνονταν πέτρες 
και χώμα και πρασινάδες
λίγο πιο πίσω εγώ
πιο πάνω ο ήλιος.

21/12.011(11:51)

3 μήνες

Δαδί το δαδί η νύχτα ημερώνει.

το γαιδουράγγαθο ανθίζει και βγάζει μέλι.

σκιές πάνω απ’άλλες σκιές.

ο τοίχος αναγκάζεται να υποκύψει.

το κερί γυρίζει γύρω-γύρω.

ενας δορυφόρος θανατηφόρος

σκοτώνει το φώς της μέρας,τα παράθυρα κλείνουν.

οξυγόνο θα βρεί και θα θάψει,

τις ώρες,τις μέρες,τα θραύσματα του πάγου λιώνουν.

η πόλη που σε γέννησε συνεχίζει απο τότε να σε τρώει.

η βροχή,που όταν ήσουν νέος, δρόσιζε

τώρα θυμίζει τα περασμένα χρόνια.

τα χρόνια που πέρασαν,

εδω μέσα,κι εδω μέσα ολόγυρα.

αγγίζεις τον ήλιο κι η σελήνη εξατμίζεται.

πουθενά τα όπλα της,κι εσυ παγωμένος.

η νύχτα θα μαυρίσει ενω εσυ θ’αφήνεις πίσω

όλα τα σημάδια αυτά που κάποτε

σε έκαναν πελώριο μέσα στις σκέψεις σου.

τεράστιο, μέσα σε φαγωμένα νύχια.

λίγους στίχους, κρεμασμένο.

30/09.011(15:27)

ενω βρίσκομαι εδω στο τίποτα
δε νιώθω λεω,δε μιλάω
κι ανθρώπους δε θέλω’

Ύστερα απο λίγη ωρα βλέπω,
πως το μονο που κοιτάζω,
..είναι ολα να τα θέλω.

Υπερβολές πάνω στα ίδια λάθη,
σε παλιότερα μου θέλω.
Στις ίδιες καθημερινές ανάγκες.

Ολόγυρα σκέψεις
η μια κατάσταση,
υποδέχεται την επόμενη στιγμή
για να σκοτώσει.

Μυρίζει σάρκα τριγύρω
η μια μπουκιά,
θα φέρει κι άλλα στόματα
για να φάνε.

Ξανά και ξανά και ξανά..

30/10.011(20:53)



Σβήνω τα μάτια κι ανάβω κεριά
το δωμάτιο πλημμυρίζει με χαμηλό φώς
κοιτάζω λίγο αριστερά στα φώτα της πόλης
αυτα τα φώτα τα ανέκαθεν,τα δεδομένα'
σα να επιτέθηκαν στο σκοτάδι
κι η συνέχεια της ιστορίας,ξαφνικά αλλάζει
πηγαίνει πίσω μπρός στις εμπειρίες
και σε ζωές που έχει ανταλλάξει.
Τα πάντα γύρω μου γυρίζουν
αφήνουν ίχνη,σβήνουν ίχνη..

3/11.011(20:47)

Χαμένοι μακάρι

βραδυνή ονείρωξη αυτή η πόλη

με κοιτάς παράξενα

ίσως και με νόημα,

μα δε μπορώ να βοηθήσω.

Χάσιμο αυτή η πόλη,

εραστές χαμένοι

τα χαμόγελα πέφτουνε κάτω.

Πλημμύρισε ο αέρας με μαλλιά,

αρώματα,

αισθητή ματαιοδοξία.

Κανείς δεν ανήκει σε κανέναν.

13/09.011(22:57) αηδίες.

Μακάρι να ήθελα να γνώριζα ,
λίγο περισσότερο σώμα και
ελάχιστο πάνω,απο την μετριότητα αυτή,
πνεύμα.
Κύτταρα κυττάρων ,μεγαλώνω με μακάρι
να ένιωθα ,να έκλαιγα ακόμα
μακάρι..
να στίβαζα στιγμές που να θυμίζουν χείλη.
Η ελπίδα,στον ήλιο,να καίγεται.

Μακάρι να μπορούσες να γνώριζες
λίγο περισσότερο σώμα και
λίγο λιγότερο,απο το ασθενικό αυτό πνεύμα.
Τα ύψη και τα βάθη, 
σβήνεις στο τρίτο ηλιοβασίλεμα
κι ας ήλπιζες ελάχιστα, κι ας ένιωσες
κι ας χόρεψες στα δυο σεντόνια που μυρίζαν άμμο.
Η ελπίδα,στα σκοτεινά,να χάνεται.

25/09.011(16:01)

Κάπου πιο εξω απο εδω θ’αρχίσεις να κρυώνεις.

μα περισσότερο εδω μέσα,χειμώνα μου θυμίζει

παρα κατάντια μεσημεριού’

Κάπου πιο πέρα απο εδω,
σου είπαν θα κρυώνεις

λίγο πιο πέρα απο εδω κι εκείθε παραπέρα

μα σαν τα βότσαλα που σπάνε μπρός στα μάτια σου

ετσι κι αυτό,θα σπάσει σα πλησιάζεις’

Δεν έμεινε τίποτα σ’ετούτη τη ζωή να μην εξουσιάζεις

μονάχα μια ανατριχίλα σπασμοδική

λίγο χαόδης,μα μόλις γεννιέται πεθαίνει.

28/09.011(15:22)

Άχαροι έρωτες

αι ποιηταί και αι μουσικοί

πάντοτε έρωτα θα βρίσκουν πεταμένο

ολόγυρα απλωμένο σα τον τραχανά.

Σπόρια στήθη, σπόρια πόδια, σπόρια όλα’

Αι ποιηταί με θρήνο αποδιωγμένο

θα εξιστορήσουν τα έξυπνα του θάνατου τεχνάσματα

γλυκές οι λέξεις, γλυκό κρασί θα περιμένει

Κι αι μουσικοί με τόνο βαρύγδουπο,

με την πένα θα χλευάζουν της ζωής τα ψεύτικα

βαρυές οι νότες, βαρύ κρασί μας περιμένει.

________

Και κάπου εκεί,κι ο άσκοπος έρωτας

ο παραπεταμένος φίλος του κρασιού, μας περιμένε

μήπως να πιεί μια γεύση απο την γλώσσα μας

μήπως και να τινάξει τα μυαλά του στον αέρα

πως νιώθει άσχημα, η αγωνία.

Και κάπου εκεί,ο έσχατος οίστρος

ο παραπεταμένος φίλος του κρασιού μας περιμένει

μήπως και γράψει της φράσης μια σειρά και γεράσει

μήπως και να αδειάσει το κεφάλι του εδω μέσα

πως νιώθει άσχημα,

αυτή η αγωνία..

31/08.011(16:48)

καθε φορά,θα είσαι ο πέμπτος άνθρωπος που γνωρίζω στη ζωή μου,
ο πεμπτος και ο πιο απορριπτέος
για τους άλλους τέσσερις κουβέντα δεν κάνω
τα λόγια περιττεύουν μαζί με τις πράξεις τους.
Πάντα θα είσαι ο πέμπτος,
ο πιο αγχωμένος στη ζωή μου αν κρατήσω
μα πάντα το ψεύτικο θα ελπίζω
πάντα το υποδουλομένο παιδί στη ζωή μου
θα συμμορφώνεται στο τίποτα μεσ’την ζωή μου κι ύστερα
θα γεννάς άσχημα παιδιά
ξεχαρβαλωμένα κάδρα της ζωής μου
υστερίες κι αγώνας για αίμα.
Τίποτα σε πληροφορώ δεν θα γυρίσει πίσω
θα είσαι πάντα ο πέμπτος
ο πιο ευχαριστημένος
ο πιο δυστυχής
ο πιο κίτρινος μέσα στο ηλιοβασίλεμα που βλέπω
κι έτσι λοιπόν,
κατάρες μαύρες καθρέφτες σπασμένους
θα δέχομαι για μια ζωή κι ας μη το ψάχνω.

4/09.011(19:31)



ποτέ,
τίποτα δε μου'λειψε σ'ετούτη τη ζωή
σαν όλα να με ήθελαν
και μέσα απο τα βάσανα και τους καπνούς
ολα την τελευταία στιγμή με έβρισκαν
λίγο ζωή να ζωντανεύει την ερήμια μου
και λίγος θάνατος να απαλύνει τις πληγές μου
σαν όλα να'ρχονταν κάθετα,
και σα να φεύγαν οριζόντια
λίγη χαρά και λίγη θλίψη
ανταλάσσοντας κουβέντες,
συνεχίζουν να τα πίνουν.

7/09.011(19:35)