Τελευταία μέρα

Είναι η τελευταία μέρα του χρόνου.
Που για πολλούς θα είναι η πρώτη.
Η επιτηδευμένη χαρά παρεά με τον βαρύ ίσκιο
θα φορέσουν την τουαλέτα και το σακάκι τους,
θα αφήσουν το δράμα όλου του χρόνου στον δρόμο
και θα πιάσουν το σοκάκι με τα βεγγαλικά.


Εξάλλου προετοιμάζονταν εδω και μέρες.

Πίεση στην πίεση να νιώσουν.

Πίεση στην πίεση να αγκαλιαστούν με κατανόηση.
Να τους ανάψουν τα τσιγάρα με την πιο ζεστή φλόγα,
τα κορμιά με το πιο λείο δέρμα,
την ψυχή με το πιο άσπρο ύφασμα.

Μα εμπειρικά, απέτυχαν.
Κι έχει περάσει δώδεκα η ώρα.
Είναι η πρώτη μέρα του χρόνου.
Για κάποιους θα’ναι η τελευταία.

31/12.013(14:46)

Νέα λύπη

Έκανα δέκα μέτρα ελαφρυά μέσα στον κήπο.

Μια νεκρική σιγή.

Μια ησυχία νοσταλγική.

Σαν ο αέρας να μην εχει φωνή

και στο μακρύ χορτάρι να λείπει η κίνηση.

Πόσο βαθειά να’χει ριζώσει αυτή η λύπη;

Περάσαν χρόνια.

Μήπως θα περάσουν άλλα τόσα;

26/12.013(14:06)

Εν τάφω

ζωή μου φτωχή έμεινες μόνη

μόνη μέσα στους καινούριους τοίχους

μονη πίσω απο καθαρά παράθυρα

μονη μέσα στις τρίχες της γατας 

και στη μυρωδιά των σκουπιδίων,

στα ξύλα που σπάνε το σκοτάδι της μνήμης μου.

(ηρέμησε πρώτα )

Θυμάμαι στιγμές στις πρώτες σκόνες του πρωϊνου

στο πρώτο άνοιγμα της μέρας.

(εδω θα είμαι)

Τωρα ζωή μου φτωχή, μυρίζει αίμα.

Σπατάλη στη σπατάλη μεσ’ στα χρόνια.

γίναμε ενα..

22/12.013(18:15)