Του δωδεκάτου (α)

Δηλαδή καταλαβαίνω

ο κόσμος βγαίνει έξω για να διασκεδάσει

το θέλει το γέλιο του

να σκάσει ρε παιδί μου στα φιλιά στα μάγουλα

δε με νοιάζει καθόλου λοιπόν

εγώ θα πιώ ανάμεσά τους,θα παρατηρώ

τις κινήσεις των ματιών τους

τα υγρά που καταπίνουν

συρροή κατα συρροή ρέουν,τι γίνεται; 

τόνοι κρέατος περπατάνε

μιλάνε για βλακείες

ο έρωτας χάνεται

μπαίνει η συνήθεια

τα ίδια γέλια ,στα ίδια μέρη

μια βδομάδα μετά, τρία χρόνια πρίν

όλα τα ίδια.

10/12.010(περίπου 23:30)

ποιά μέρα θα’ναι αυτή

με όρεξη τα ρούχα μας να βγάλουμε

να βάλουμε τα γάντια τα ελαστικά που τρίζουν

να βρεθούμε σ’εκείνο το δωμάτιο

μαύρα κουτιά γεμάτο,καπνούς

κανένα ανθρώπινο ίχνος

παραπατάς καλώδια σιωπή

οι θεοί επάνω κοιτάζουν

οργανώνονται

μια μικρή νύχτα μουσικής

επιλογές κούραση θάνατος

να μην μυρίζεις καθόλου

η λαλιά σου σβηστή

σχεδόν νεκρή

κουράστηκα και πέθανα

επιλογές.

20/12.010(13:32)

πάντα αυτές τις μέρες κάτι γράφω

θα νικήσω αυτή τη χρονιά τα πάθη μου;

θα με χαρούν πιστεύεις;

ο ο ο..,δεν ξέρω

η ώρα είναι νωρίς

κι αρχίζω κομμάτια να κόβομαι

κι αρχίζω να σκέφτομαι

τον τρόπο να τα ενώσω

υπάρχουν πολλοί

καθρέφτες χαμόγελα μοναξιά σήμερα

υπέροχο τίποτα ,μοναξιά

ο ο ο..,δεν ξέρω

δεν αισθάνομαι τίποτα

σε κανέναν μακρυά

σε κανέναν κοντά

σε λίγο αποφασίζω

περιμένω τον άνθρωπο πλαστικό

να με συμβουλέψει

πάντα ο άνθρωπος αυτός ήταν εκεί

με κυνήγαγε και με νανούριζε

ο άνθρωπος πλαστικό

με οδήγαγε με εξήγε

χωρίς τα κόκκαλά μου

έξω στο κρύο με συμμόρφωνε

αναλαμπές δικές του και 

δικές μου αποστροφές

σε λίγο,μου λέει απο ώρα,θα 

αποφασίσει

θα νιώσει τον κρύο τοίχο του διωγμού

και θα αποφασίσει

κυνήγια στην νύχτα,καθρέφτες

συνομιλίες στα μέσα

κάθε φορά κάθε φορά.

24/12.010(18:52)

ολόκληροι τόποι,μαζεμένοι σ’ενα μέτριο μπάρ

φωνές

πάλι τα θέλω μας

σούσουρο το σούσουρο,κόλλησε πολύ μέσα το βράδυ

κι όλα εδώ

οι φίλοι οι εξαρτημένοι

τα πάθη όλων μας

εγώ ο εξαρτημένος

εσύ ο εξαρτημένος

όλοι μας

και με μια σκέψη,είναι πώς όλα αυτά

δεν ξέρω

μα πιστεύω πως όλα αυτά κάποια στιγμή

πρέπει να’ρθεί η ώρα να ζυγίσουμε

να τα αναλύσουμε.με διάφανο μυαλό

τι θα διαλέξουμε απο τον χρόνο να κρατήσουμε.

Αυτές τις ώρες,είναι τόσα πολλά που ζητάω

μέσα στον κόσμο να κουραστώ

μαζί τους να ανατραπεί η φιλοσοφία μου’

τα πρέπει μου

η μυρωδιά σου

αναδύουν κρέατα

στιγμές

τίποτα μην παίρνεις πίσω

ζήσε όλα τα μήκη

όλα τα πλάτη

ανέτρεψε τα πάντα

και γύρνα εκεί που αντέχεις.

25/12.010(02:29)

Σημειωματάριο πλοίου

Μου είναι δύσκολο να κάνω σχέσεις με ανθρώπους

κι εννοώ όχι έρωτα

μια απλή παρέα,συντροφιά

ανώδυνα λόγια, βραδυνά.

ο έρωτας τσούζει αφού κόψει

μακρυά !

σάρκα κι υγρά τα έχω εξαιρέσει

φτηνά ποτά,λευκά τσιγάρα

μακρυά

οι άνθρωποι μακρυά

δε με λυπάστε ;

03/12.010(17:30)

"αυτός εκεί μοιάζει παράξενος

συνέχεια κάτι γράφει

"είναι παράλυτος;"

συγνώμη που έπεσα

να σε κοιτάξω στα μάτια

μα εξήγησέ μου

έμεινες μόνη σου ποτέ για μέρες;

βδομάδες;

πέρασες καλοκαίρι σ'ένα σπίτι άδειο;

άφησες την λαλιά σου να κοπεί;

βούλωσες τ'αυτιά σου με κερί;

μα πώς περιμένεις να νιώσεις;

απο το λίγο που μιλάς κι αναπνέεις 

το πρωί με το τσιγάρο σου;

Ζήστε μονάχοι σας.. αφήστε τα όλα

επιστρέψτε στο τίποτα

Μη σας νοιάζει μη φοβάστε.

3/12.010(17:56)

Επίλογος του 100

μπορώ ν’αναγνωρίσω τους ανθρώπους

απο τα χαρακτηριστικά των προσώπων τους

τις ρυτίδες τους,τα κοψίματα μετά απο γέλια

τις κοκκινίλες του χρόνου,σαν τα ξεβράσματα

τα μάτια,την ματιά, τα μισοφορεμένα μάτια

αυτά που κρύβονται, που ψεύδονται

τους ιστούς που αναδιπλώνονται καθώς ορίζουν

επιθέσεις,ψυχολογικές εντάσεις, ολοκαύτωμα‘

η μύτη,τα αυτιά,τα ζυγωματικά

τα χείλη,τα δόντια,το δέρμα τους

αχ και πιο πίσω,αχ τόσο λίγο πιο πίσω

ενα τόσο δά εκατοστό πιο μέσα

παιρνώντας μέσα απ’τους βολβούς των ματιών τους,βλέπεις

κι ακουμπώντας στους νευρώνες του μυαλού,αισθάνεσαι

πως ξόδεψες μια ανατριχίλα,ενα φθινόπωρο κοντά τους

λίγη απ’τη συνηθισμένη τους μιζέρια

το πως το ζούν,το πώς το σκέφτονται..

27/11.010(13:30)

Επιλογές του 100 (γ)

ποιός γαμάει το κάτω μέρος του σώματος;

αυτό δλδ κάτω απο το κεφάλι

Όλοι οι πόθοι του σαρκίνου

ξεκινάνε απο το στήθος και τα γεννητικά όργανα

Τα υπόλοιπα μυστήρια απορρίπτονται.

Τα συναισθήματα εκείνα

εκτός της οργής, της ορμής

και του απόλυτου τίποτα’

σπέρα σάρκα ιδρώτα

κι αν επιτευχθεί το αίμα.

Το κεφάλι,προσφέρει αντιδράσεις

κι ανατριχίλες,που σιχαίνομαι.

8/11.010(15:00)

εθισμός στις αισθήσεις..

τα ψυχότροπα ναρκωτικά

είναι κατα βάσιν "μοναχικά"

(οχι,απο την άποψη του "μη γίγνεσθαι"..

κι οχι απο την άποψη του "μη δείχνεστε")

σου πετάει τη ζωή πάνω στο τραπέζι,

να τρέμει

κι αυτός αρχίζει να κόβει το μπέικον

η ζωντάνια της ευχαρίστησης των σκέψεών μου

κι όρεξη νιώθω να'χουν τα σωθικά μου

να πεταχτούνε έξ

στριγκλιές και διάφανες ημέρες

χωρίς νύχτα,χωρίς μέρα

μια συνέχεια

υποταγή της σάρκας στα ηλεκτρόδια του μυαλού

και το μυαλό σε άλλα ηλεκτρόδια

κι αυτά σε άλλα,και τ'άλλα σ'άλλα

μέχρι που φτάνεις, στο ΕΓΩ '

αυτό χοροπηδάει,εσυ ακολουθείς,χαρούμενος

ίσα-ίσα γυαλίζει το χρυσό σου δόντι

αυτό αργοπεθαίνει,χάνεις τα μαλλιά σου εσύ

κι άντε πάλι απ'την αρχή

κι αφού πέθανες,τι κατάλαβες ; 

(λίγη στάχτη στα σκουπίδια,ίσως να βάραινε τους συγγενείς)

-θυμάμαι,πέθαινες απο νέος

σκοτωνόσουν συνέχεια,βάραγες φλέβες,υποτροπές

όλα επάνω στη συνέχεια βαλμένα

αυτά τα παιδιά δε θα μάθουν ποτέ

σαρκαστικοί έρωτες λέει, η γλώσσα μπρεδεύεται

ήπιαμε 6 μπύρες σήμερα

σωματικός έλεγχος

ανοιχτόχρωμα ντυμένος,μπλέ στυλό

μήπως ήρθε η ώρα να πεθάνω

έχω κάνει και μπάνιο.

11/11.010(13:30)

η  μοναξιά του περαστικού

καθώς τα ξύλινα παράθυρα με περικλείουν

γαζώνω με την σκέψη μου κάποιες εικόνες

ορθογώνια κάδρα μέσα σε δωμάτια

καπνοί-τσιγάρα-ιδρώτας

και κάποια διόδια,ταξίδια

καπνούς-τσιγάρα-ιδρώτα'

η μοναξιά του ταξιδιώτη

του μικρού ταξιδευτή'

είναι ανθρώπινο να νιώθεις μόνος

να το κυνηγάς να γίνει

να σκέφτεσαι εσένα

το τι κάνεις και το τι νιώθεις.

Σαλεύω μόνος μου εδώ

κι αυτό ειν'ωραίο

μακρυά απ'τους ανθρώπους

και τις ομάδες που κατασκεύασαν

μακρυά απ'όλους τους θλιμμένους

η κατάκτηση τους θλίβει

και θρηνούν ουρλιάζοντας,ζητοκραυγάζοντας!

ΣΙΩΠΗΣΤΕ !! και θα δείτε..

25/11.010(15:32)

φτάνω στο δωμάτιο,είναι σκοτεινό

βλέπει θάλασσα

αρχίζω να πίνω,σιγα σιγά ενα θάνατο

χιλιάδες μορφές μέσα στα μάτια μου

χαρακτήρες αλλιώτικοι τσουγγρίζουν ποτήρια

γελάνε,χωμένοι εκεί στη γωνία

γελάνε,χλευάζουν κατσούφηδες '

συνεχίζω τον θάνατο

αυτός αρέσκεται στο τραγούδι,κι ακολουθεί

ξαπλώνω κάτω,κοιτάζω πάνω

κι ανάβω λίγο θάνατο ακόμα

"μα δε βαρέθηκες;  δεν πνίγηκες ακόμα;"

διάολε ,μπήκα όλος μέσα σου

γιατί δε σκορπίζεσαι ..; μου λες !;!;

Σκορπίσου!!

και σηκώνεσαι και φεύγεις'

ο μπλέ ηλεκτρίκ καπνός,

καβάλησε της σχισμής την ηλιαχτίδα

το ταβάνι ειν'άσπρο.

25/11.020(15:42)

σκέφτομαι ,άθελα μου, σκυφτός τόση ώρα 

τι να πρωτογράψω

Θα μπορούσα ,σκέφτομαι, να μιλήσω για ενα 

εφήμερο έρωτα,ενα χαμένο τίποτα,

μια χαλασμένη κονσέρβα 

ενα ξεκούρδιστο ρολόι

βρωμόπαιδα όλα

ενα σημειωματάριο που χαρακώνεται

και μεχρι να φτάσεις στην μέση κρέμασες τον εαυτό σου

ούτε σαπούνια ούτε αηδίες ούτε τίποτα

σα ξυράφι.Στεγνά.

με τα γνωστά πισογυρίσματα,στη γνωστή φωτιά

με κλασσικές κιθάρες και κόκκινο κρασι

δεν υφίσταται "τέχνη" χωρίς πόνο.Αρκεί να 

μοιράζεται εξίσου σε όλους.

22/11.010(23:50)

Επιλογές του 100 (β)

έχεις τέλειο στομάχι

που κρύβει τέλεια έντερα

τέλεια πόδια,τέλεια κυτταρίτιδα

τέλεια στήθη,τέλεια λύπη

όλα τέλεια

σαν το γυναικείο μου όνομα'

τέλειες τρίχες στα φρύδια

άκοπες τέλειες τρίχες στα πόδια

χείλη κόκκινα χείλη

ρόζ,ροζ,ροζ σορτσάκι

βρεγμένα χέρια,αποτυπώματα

και ναι ναι ναι

ανακάλυψη ανακάλυψη

ανακάλυψη

σαν το γυναικείο μυαλό.

26/7.010(14:38)

κάθε φορά που κοιτάζω την ώρα,έχει πάει 20:00..

θυμάμαι που γύρισα στις 25 κι έχει πάει 3

πως πλέω τόσο εύκολα μαζί της πως..

πως βύθισα τόσο πολύ τη σκέψη μου στους μήνες της;

άλλαξα όψη  χαρακτήρα υποκρίνονται

τι να πιστέψω ποιούς;  γίναν πολλοί..

3/08.010(19:49)

να ξέρεις εγω την λάτρεψα εκείνη τη βδομάδα

μια συστοιχία υπολογιστών σαν ενα α/μ καρέ

παράθυρο μεσ’τα παράθυρα κι οι τρείς

ζωές, ζωές παράφρονε

Θυμάμαι τα χαμόγελα, έγχρωμα χαμόγελα

υποταγμένα ανθρώπινα, εξαίσια

και πίσω εκείνη η τηλεόραση

κυλίδες, στην άκρη του ματιού μου

κυλίδες στην άκρη του ματιού μου’

και σας σκέφτομαι συχνά

σας σκέφτομαι

τον Tom Waits, τη σιωπή

ιδίως τα κενά μεταξύ αυτού και της σιωπής..

Για τον γ.γεωργίου (φίλο)

3/08.010(21:25)

το μεγαλύτερο παιδί που'χω γνωρίσει είσαι εσυ.

είσαι εσυ.

μια μετρίου αναστήματος ασήμαντη κυρία

μα ποιός νοιάζεται για τις κυρίες

εδώ μιλάμε για παιδιά

μετρίου αναστήματος εξαιρετικής ποιότητος παιδιά

χοροπηδάνε λέμε στη βροχή!! ω ναι!!

κι επειδή ειν'η βροχή,ρουφάνε μύτες.

(τα παιδιά θα παραμείνουν παιδιά..,μα που'ντα?)

καινούρια ομπρέλλα,συνειδητά,μαζί σου

λέει να πάμε στην βροχή

ετοιμάζει ντυμένη αρώματα

τα ονομάζω εγώ στάλες με χώμα

και κλείνω τα φώτα

ρουφώντας την τελευταία τζούρα..

14/10.010(21:29)

είναι η εποχή μου.. ήρθε πάλι

θηρίο ουρλιάζει θηρίο βροντάει μουσικές

θηρίο γαμάει θηρίο σπαράζει

είναι η έναρξη της εποχής

θηρίο ουρλιάζει να κοιμηθούμε λέει

μα πήγε 6 παρά σταμάτα ! ! ! ! !

                            ουρλιάζω ! ! ! ! 

σταμάτα ! !

Θηρίο άκουσε.  άκουσε.  θηρίο.

Θηρίο χόρεψε.  Θηρίο.  ουρανό να κοιτάζεις

θηρίο, θηρίο να ουρλιάζεις,θηρίο..

21/10.010(18:50)