Χρυσαφένια λίμνη

Υπάρχει μια χρυσαφένια λίμνη

και κάποια ασημένια πουλιά

Τα πουλιά πετάνε και κλαίνε

Τα μολυβένια τους δάκρυα σπάνε 

Τους πάγους της λίμνης

που ονομάζουμε αγάπη

Λιώνουν οι πάγοι και μένουμε άναυδοι

Κρύα πόδια, λές να σ’τα χαϊδέψω

Περπάτα σου λέω κι ας πνιγείς

Πάγος η λίμνη, αποδημητικά πουλιά φεύγουν

Τα δάκρυά τους σπάνε τον πάγο

Μείναμε μονάχα εμείς κι η αγάπη

Μείναμε μόνο εμείς και το μακάρι

Μακάρι να ελπίζαμε, μακάρι να μάκραινε

Το πάχος του πάγου μακάρι

Μακάριοι εμείς, μακάριο το τέλος

Μακριά τα πουλιά που πεθαίνουν

Πέτα σου λέω κι ας χαθείς

24/7.016(32:17)

Πέτρινη πόρτα

Είναι η μαρμάρινη σκάλα που βγάζει στον τοίχο

Μπροστά απο τα κάγκελα δυάδες ανθρώπων φιλιούνται

Οι μοναχικοί καπνίζουν

Μου αρέσει η αποξένωση

Ο χώρος που απλώνει όταν ξεσπάω

Κάποιοι χωρίζουν και κάποιος άλλος φωνάζει

Κυνήγα την κυνήγα την αξίζει

Κοιτάω τη γάτα, της εξηγώ τον πυρετό

Κι η πόρτα πέτρινη να τρίζει

20/7.016(22:09)

Όπλα

Και πως μαζί σου ζώ τον απόλυτο έρωτα

Τον παραδοτέο έρωτα

Κι αυτό σημαίνει πως θα σε χειρίζομαι

Και θα μου τραβάς τα μαλλία ενώ δουλεύω

Και θα σου λεω πως αγάπη μου πρέπει να βγάλω λεφτά για να ζήσουμε

Και να σέρνεις το κεφάλι μου μέσα στα στήθη σου

Και να με πνίγεις αλήθεια μεσ´τα σεντόνια

Και με χειρίζεσαι γιατί ο έρωτας μόνο χειριστικός είναι

Και να με αναζητάς και να με ψάχνεις όταν καίγεσαι μέσα σου

Και κάποτε η φουρτούνα ξεφουσκώνει και το βουνό αλλοιώνεται και πέφτουν οι τοίχοι

Και περνάει ο απογευματινός ήλιος που μόνο ελπίδα φέρνει στον κήπο μας

Και τότε ξεκινάει το χάδι που μόνο νόημα έχει 

Και τα φιλιά που δεν χαραμίζονται πια

Μα όπλα γίνονται και ξέρεις

Ξέρεις πως οτι πλησιάσει θα το σκοτώσω

Και οτι πλησιάσει θα το κηδέψεις

Κι έτσι γίνεται ο κόσμος ολόκληρος δικός μας

Κι ας πάει να πνιγεί το αηδόνι στο νερό του

Το φρέσκο λουλούδι μαραίνεται

Μα δε μας νοιάζει

Γιατί εσυ κι εγω ζητάμε τα πάντα

Τα παίρνουμε όλα, τα θάβουμε και την επόμενη στιγμή τα αναβιώνουμε

Και κανείς κανείς κανείς πια

Δεν είναι ο ίδιος με χθές

19/7.016(12:12)

Κι εσυ με βρίζεις

Και μου αρέσει που απο έρωτα τα πόδια σου μυρμηγκιάζουν

Και μου ζητάς να τα τρίψω

Και με βρίζεις που φταίω, ενω δεν φταίω

Κι εγω γελάω κι εσυ με βρίζεις

Κι εγω γελάω κι έπειτα γελάς κι εσυ

Και που κουρασμένη πάς να κοιμηθείς κι εγω σε ξυπνάω

Και βρίζεις πάλι

Μα να σου πω την αλήθεια, ήθελα μονάχα μια αναπνοή

Και σου φτιάχνω ξημερώματα φρουτοσαλάτα

Που σου αρέσει, αλλά δεν έκοψα τετράγωνα τα φρούτα

Και σε παίρνει ο ύπνος κι εγω ξυπνάω το δέρμα σου

Με ρόγες σταφυλιού που κυλούν στην πλάτη σου

Κι ενω με βρίζεις, εγω γελάω

Κι εγω γελάω, κι έπειτα γελάς κι εσυ

19/7.016(09:29)

Επιτραπέζιο

Και κάνω τα χέρια μου παιχνίδι επιτραπέζιο

Μου αρέσει που το δέρμα σου δεν έχει συγκεκριμένο εβδαδόν

Και μου αρέσει που κάνω συνδυασμούς στην πλάτη σου

Πλάγιους και κάθετους κι οριζόντιους και σχέδια αλλόκοτα

Άλλοτε σαν να παίζω φιδάκι που απο τους γλουτούς θα με πετάξει στα χείλη

Άλλοτε σε κάνω χαρτί για λέξεις

Να! σαν τώρα που έφυγα και σε παράτησα μέσα στο ήρεμο ράστως

Και δεν με νοιάζει που νιαουρίζεις κάτω απ’ την λάμπα

Και που σαλεύω και υφαίνω και υφαίνω τριγύρω σου

Τίποτα δεν σου φτάνει και τίποτα δε μου διαρκεί

Τίποτα ιδιοφυές δεν γράφω

Και κανένα αύριο δεν βλέπω

Γιατί σήμερα τα δέρμα γίνεται απορροφητικό

Τρία εκατοστά πιο κάτω, θα καταλάβεις

Θα καταλάβεις

Την αντίφαση του μέλλοντος

Και των κατεκτημένων στιγμών που το φτιάχνουν

13/7.016(23:02)

Δαίμονας

Το κακό είναι πως αυτός ο δαίμονας δουλεύει νύχτα μέρα

Χιλιάδες στροφές των στροφών

Βράχια μπροστά μαύρα

Τα τζιτζίκια, τα πεύκα ερήμην

Κρέμα στους γλουτούς 

Οι γυναίκες του μπουκόβσκυ

Έχασα την ακοή μου σε βάθη σκέψης

Πλέον δειλιάζω να βγάλω μια φράση

Περιμένουμε την νύχτα

Να σιωπήσουν όλα

10/7.015(23:06)

Φαίνεσθαι

Η κοινότητα γέμισε ξυράφια

Ένας χώρος γεμάτος “αδελφές” μπάρκαρε στο στοιχείο του

Καμία αντιδραση απο το πλήθος

Μονάχα ματιές στα κοιτάσματα κορμιού

Ρουφήγματα πλασματικά, κενά μάτια και προσδοκίες

Ένα κιλό κιμάς λιωμένου κρέατος τόνων ρέουν στον πεζόδρομο

Πόρνες όλες, εκδίδονται για το σήμερα

Τίποτα δεν βρίσκει νόημα στο βάθος της κενής πράξης

Ενα ευτελές καταδικασμένο προαίσθημα ηδονής

Αυτό είναι όλο

Πείνα που φέρνει η μοναξιά

Ευτυχία στα μάτια του σκύλου

Δυστυχία για το ανέφικτο φαίνεσθαι

7/7.016(01:01)

Tο φώς

Κι οτι δε μου’δωσαν μικρός, το κανω ρήμα πίνω

Ό,τι βιώνοντας απέκτησα συνειδητά

κάθε φώς της ημέρας, το κάνω ρήμα γράφω

Εδώ λοιπόν, κόβοντας τις φλέβες του νεαρού

πίνοντας χάπια να ξεφύγω απο τη σκάλα που βγάζει 

Ψηλά, χαμηλά, με θαλπωρή καμωμένο εκείνο το φώς

δεν προφταίνω για όλα αυτά, που κάθε πρωί ανατέλλω   

30/6.016(16:35)