Γεννήθηκα

Γεννήθηκα

Κι εφόσον γεννήθηκα 

πρέπει να μάθω κάπως 

να υπάρχω

Μου έδειξες να πολεμάω

Πατέρα χρόνε

Να υπομένω

Κι εσείς γονείς

Να γίνω τέλειος

Να ξέρω να απαντάω

Να μάθω να πατάω

Να θέλω να ξεπλένω

Να σβήνω, να γράφω

Να γίνω ο φτωχός θεός

Α Ν Τ Ι Δ Ρ Α Σ Η

Κι έπειτα βλέπω στον δρόμο πατερίτσες

Μια εξέλιξη που σχίζει

Και μια αντοχή απερίγραπτη

Τον θάνατο ως ιδέα

Την στιγμή ως θαύμα

Θαύμα είπε και μαράθηκε

Έγραψε για πόνο

Κι έσβησε

Μα για ζωή, τα μυστικά του στομαχιού..

Δεν ξέρω

Τι θα έλεγε;

1/4.017(20:22)

Πόνος

Φοβάμαι μη δε γράψω κάτι

πιο πονετικό

Και γράψω κάτι πιο βαθύ 

Καθώς οι κόρες των ματιών σου

Έχουν διάμετρο 1,2 εκατοστά

Και κρύβουν ξέρεις κόσμους απέραντους

Απροσπέλαστους και υπέροχους

Θανάτους και ζωές

Και να πα να γαμηθεί ο Νίτσε

Περιέχουν κι ελπίδες

Σωρούς απο άμμο

Και στιβάδες λατρείας

Την οποία δεν φοβάμαι

Μα τρέμω το προσκύνημα

Και μη το κάνουμε, φαντάσου

Τον κόσμο διάφανο

Το σκοτάδι κάποτε και 

μια στο τόσο να τρέμει

Ο φόβος να πάψει να θάβει

Η ανάγκη για άγγιγμα

Η σημασία για συντροφιά

Να βουτήξει τα κουπία πιο βαθειά

Να μιλήσει για τα εξω του πόνου

Τα χαιδέματα της πίστης

Τα τραγούδια της σημερινής

πρόσχαιρης, κάποιες ώρες 

ασφυκτικής και πομπώδους

θυμώδης και εκλπληκτικής

θαυμαστής και σχιζοφρενή

σημασίας κι ορισμό της 

απύθμενης και χωρίς όρια αγάπης

31/3.017(21:58)

Σταγόνα

Η σταγόνα που είναι σταγόνα

Και το ποτήρι που συναντά τη

Και τα χέρια πίσω απ´την πλάτη

Δεμένα δεν ξέρω τι κάνουν

Ποιά είναι

Ποιός είσαι

Μην είναι μάτια και σπέρμα 

και σεντόνια και φλέβες 

βυθός και αλέτρι 

Και κάπου ξαφνίαζουν, πλαστικές σακούλες 

σπάνε και μοιάζουν με αίμα που απλώνει 

στην οδό μισανθρωπίας και πείνας για εγω 

και πείνας για εμείς και όλα ανάκατα

Κατάμπρα και φτύνω

Οι γάτες κοιμούνται, εσυ ξαγρυπνάς 

μα δεν τους νοιάζει

Να φάνε θέλουν, μου λες πως 

βρέθηκε νόημα, μα σου λεω

πως πίστη στη τέχνη δεν υπάρχει 

και είμαστε είλωτες, κυφήνες

Φτώχεια και σκέψη

Μακρυά

Δε με λυπάστε;

Μακρυά 

Καπνίζω και σέρνω το μνήμα του τώρα 

που τόσο αγαπούσα

Μα τώρα κοιμάσαι

Εγω γράφω

Κι αύριο που θα ξυπνήσεις στο σήμερα 

θα υποθέσεις πως το έτρεξα 

να γίνει γη και νερό και θαύμα 

μα τίποτα απο αυτά δε συμβαίνει

Απλά ζαλίζω τις λέξεις

Αγάπη και μίσθωμα και 

όλες ευχαριστίες

Θυμήσου τον διάλογο με το διάβολο

Την οικουμενική αυταπάτη 

που μας φόρτωσαν

Και λεω "μας", μπας και γλιτώσουμε

Και λεω "μας", μπας και δε γίνουμε κατσαρίδες 

Και λεω "μας" μήπως τυχόν δεν υποκύψουμε

Και ίσως μας 

Και αμα μας

Και αν μας

Αγαπήσουμε

20/3.017(05:27)