Λεπίδα

Όλα τα χρόνια, σκοτείνιαζα

κάθε λαχτάρα.

Κρίνους έσκαβα για να κρυφτώ.

Τώρα το ζώ, μα..

Δεν υπάρχει φεγγάρι

στο πηχτό κόκκινο νερό.

Μορφές γυαλιστερές.

Φόντο στην ανατριχίλα.

Μονάχα μια τσιμπίδα καυτή 

που σκαλίζει την ολόλευκη 

καρδιά της ζωής.

Η μνήμη, γίνεται φαντασία.

Και λεπίδα.

Δίκοπος αναγραμματισμός, της ελπίδας.

31/7.015(17:26)

Κύκλος

Αν υποθέσω πως ανήκω

πως πιστεύω

πως δημιουργώ

πως αισθάνομαι

και πως σκέπτομαι, 

όλα τα παραπάνω αυτομάτως,

θα γίνουν ερωτήσεις.

Προτιμώ να υπάρχω

με αποσιω-ποιητικά

και συνεχώς να με μεταβάλλω

να με ανακαλύπτω

να με κρίνω

να με μακελεύω

παρά να μένω στάσιμος,

στις έννοιες

στις θεωρίες

και στις λέξεις.

Απλά να Υπάρχω.

Ουσιαστικά κι αμετάκλητα.

28/7.015(13:10)

Μακριά

Νομίζω θα είμαστε εντάξει, καλύτερα μακριά.

Αναγραμματισμός του μακάρι.

Τόνος στο άλφα στερητικό.

Κι όλα τα πρωινά πουλιά 

που έχω στην καρδιά μου.

Θα μπορούσαν να σου τραγουδήσουν.

27/7.015(00:47)

Παπαρούνες

Αν τους συνήθισες να μην ανησυχούν

όταν δε θα σε βρίσκουν,

τότε θα σε μυριστούν μετά απο μέρες.

Πάνω στα λουλούδια και μέσ΄τους ουρανούς.

Μέσα στη βροχή και μ'ενα στήθος παπαρούνες.

26/7.015(15:50)

Χρόνος

Πάρε οσο χρόνο θέλεις.

Ο χρόνος φέρνει το κενό και το κενό τη θλίψη.

Άλλοτε.

Ο χρόνος φέρνει προσμονή, κι η προσμονή τη θλίψη.

24/7.015(14:37)

Πολιτική πολοτικότηττα

Χρησιμότηττα μηδαμινότηττας

Αναγκαιότηττα λιτότηττας

Προσαρμοστικότηττα αφερεγγυότηττας
Χυδαιότηττα εκφραστικότηττας
Ρηχότηττα συνειδητότηττας
Βρωσιμότηττα ποιότηττας
Στασιμότηττα καθημερινότηττας
Ματαιότηττα βιωσιμότηττας
Κι απελπισία

23/7.015(17:10)

Ήτανε λίγο

Καλά που ειδωθήκαμε.

Ήτανε λίγο, μα δεν πειράζει.

Πέρασε κάθισε.

Όλοι οι φίλοι μου εδώ, έχουν πεθάνει.

Έλα λιγάκι πιο κοντά.

Βούτηξα μέσα σου γιατί ξεδίψαγα.

Αγόραζα χαμόγελα.

Ξόδευα βήματα κοντά σου.

Και τώρα έφυγα,

μα με νοστάλγησε η λύπη, της μάτιας σου.

Κάπου μπερδεύομαι, μα να,

δε θα μιλάμε.

Έλα και ξάπλωσε.

20/7.015(20:59)

Μελανιές

Στις μελανιές, 

απ’τα σημάδια μιας νέας χώρας

που θα μαδήσουν ενα κορμί.

Μην πούμε ποιό, 

ο σύντομος μέλλοντας θα ορίσει

μην δείξουμε ποιό

το κενό στις ματιές θα γεμίσει

μην μιλάμε γι’αυτό

και οι πράξεις ας γδύσουν το δρόμο

19/7.015(18:38) 

Α.Ι

όλα πάνε στο διάβολο

πλαστικά πλήκτρα

συρμάτινες φωνές

ματιές στο χρώμα του τοίχου.

19/7.015(19:25)

Σάνθρωποι

O σάνθρωπος που κατοικεί εκει μέσα.

Που έλεγε κάποτε πως να τα φτιάνω, 

γέννησε κι άλλους.

Σάνθρωποι μύριοι με πλακώνουνε.

Με κατακλύζουν οι φωνές τους.

Ορκίζονται να με πεθάνουν.

Περάσαν μήνες μοναξιάς τους.

Κανάκευά τους, με καραμελωμένα χάπια.

Να’τοι!

Σάνθρωποι γύρω γύρω, χτυπιούνται, 

μου λένε να μπατάρω..

την πλάτη, τα χέρια, τα μάτια, τα αυτιά.

Σάνθρωποι, κουλουριασμένο μ'έχουν, 

θέλουν να μου δείξουν.

Το έξω μέσα, το πήγαιν’έλα 

της μικρότερης, μα ανυπόφορης αβύσσου.

18/7.015(19:56)

Με χαιρετάς ή πνίγεσαι;

ψηλά τα χέρια σου

σε βλέπω απο μακρυά να έρχεσαι

ψηλά τα χέρια σου

με χαιρετάς ή πνίγεσαι;

2/6.015(23:26)

Α.Μ

Αυτό το υποκοριστικό

που έχεις για κορίτσι μέσα σου,

το μελαγχολικό σου στήθος.

Κι αυτή η σκούρα μπλέ απόχρωση

που έχεις για αγάπη,
αυτή, μακάρι να γνωρίσω.

23/6.015(16:30)

Tα χέρια των μικρών παιδιών

Τα χεράκια των μικρών παιδιών.

Το άνοιγμα της επιδερμίδας τους.

Τι γή θα πιάσουν, όταν μεγαλώσουν;

Τους κάτασπρους βολβούς, στα απορημένα μάτια τους.

Τι κόσμους, προοδεύοντας, θα αντικρύσουν;

Τις ρωγμές στα χειλάκια τους.

Τι γλώσσες, θα μιλούν;

Και νιώθω, πως όλα τα άγνωστα για αυτά, σήμερα τα απειλώ.

Κι αύριο, η απόγνωσή μου, θα έχει τα όνειρά τους διαλύσει.

Κοιτάχτε τα, ακουμπήστε τα, μπείτε λιγάκι στο κορμί τους.

Κι αποφασίστε.

Γιατί εγω χωλαίνω και πικραίνομαι και σβήνω.

Σα νιώθω το σπέρμα αυτό, να υποφέρει αποκομμένο.

4/7.015(14:38)