Χαμόγελο

Πως γίνεται ενα χαμόγελο

να κρύβει τόσο πόνο;

Στόμα πελώριο.

Ανοιχτό.

Αυτό δείχνεις στους έξω.

Σ'αυτούς με τα αμάσητα φίλτρα.

Αν το κρατήσεις λίγο παραπάνω,

άκομψα αλλάζει σε ουρλιαχτό.

Το ένα καρέ υποδέχεται το άλλο.

Μα σε καταλαβαίνω.

Κι όσο σε νίωθω 

τόσο τρομάζεις

τόσο με διώχνεις.

29/6.014(17:38)

Τελευταίο χειροκρότημα

Θα είσαι ευπρόσδεκτη πάντα.

Στο κλείσιμο της μέρας.

Στο τέλος των ήχων.

Στο τελευταίο χειροκρότημα.

Καθώς διαβαίνεις το διάδρομο

χαμογελάς με επιείκια.

Στέκεσαι με ευχαρίστηση

στο πέρας τούτο του κόσμου.

Λίγο ακόμα να σε δώ

θα αναγνωρίσω.

Λίγο ακόμα βράδυ να περάσει

να παρατηρήσω.

Το πως το βλέπεις.

Το πως το σκέφτεσαι.

Κι ίσως αυθαίρετα

να ήθελα να ζήσω.

28/6.014(00:35)

Ζωή

Τη λένε ζωή.
Κρατάει ενα χάρακα.
Μα ευελπιστώ

να μου πεί να σιωπήσω.

Κοιτάζει στα μάτια βαθειά

και με σηκώνει για μάθημα.

Με ενα βλέμμα σβηστό

προσπαθώ ν’αποφύγω.

Πλησιάζει κοντά

στης καρδιάς στεγανά.

Και με τόνο οξύ

σφυρηλατεί λεκτικά.

Πρίν ξεκινήσουμε

δωσ’μου το πνεύμα σου να το χτυπήσω.

24/6.014(21:46)

Περίσσια και ερημία

Ξέχασα τα προβλήματα.

Χλωμοί ποιητές.

Κάθονται στα 

στρογγυλά τραπέζια.

Φωνές υπόκωφες.

Τοίχοι τριγυρω 

απ'το πλακόστρωτο.

Περίσσια και ερημία.

´Ολα και τίποτα.

Σήμερα καταβυθίζομαι

σε μια πικρή ηρεμία.

Τι είμαι και τι έχασα;

Ξεκίνησα καν;

Τελείωσα;

Τι ήμουν και τι έχασα;

17/6.014(22:02)

Το φεγγάρι

Ποτάμια οι κουβέντες 

που το γέμισαν.

Βουρκωμένα μάτια

που υποχώρησαν.

Πρίν να σε δώ

για τελευταία φορά,

το φεγγάρι 

θα'χει ξεχειλίσει.

10/6.014 (00:48)

Ανημπόρια

Υποσχέθηκα πως πρίν ταξιδέψεις

θα σου υφάνω τα μαλλιά πλεξούδες.

Ανήμπορη.

Θα σου φορέσω το λευκό φουστάνι

και θα βυθιστώ στις μαύρες σου μπούκλες.

Ανήμπορος.

9/6.014(00:32)

Θα σωπάσω

Θα σ'αγαπώ όλες τις νύχτες.

Στον ήλιο της ημέρας

θα κάθομαι να σκάβω.

Ουρλιάζω.

Πόσο πονούσε όταν έλεγες,

το βράδυ..,θα σωπάσω.

7/6.014(16:55)

Το σπίτι

Το σπίτι θυμίζει τα πάντα.

Να'ρθω να σε σπάσω στη μέση

να μείνω σακάτης

ή

να σ'αφήσω θαμμένη στα κενά της μνήμης

να μείνω λειψός;

7/6.014(16:23)

Μνήμη

Έμαθα να γεύομαι σιωπή.

Τραγούδια

σιγανές πνοές

άπορες θύμησες.

Προσεχτικά κλείνω πληγές.

Ανοιχτές ουλές

στίγματα

αγοραίες ελπίδες.

Κουράστηκα σε σκέψεις.

Κλειδωμένες καρδιές

πρόσφυγες ψυχές

έρημες λέξεις.

Μα πρίν σταματήσω

το λησμόνησα.

Πήρα το άκρο της μνήμης 

και με μιάς

στην αρχή πάλι το ένωσα.

7/6.014(15:12)

Παιδί

Η βαρύτητα πάντα θα νικάει.

Τα χείλη.

Τη ραχοκοκκαλιά.

Η βαρύτητα πάντα θα χάνει.

Το κλάμα.

Τις σκέψεις.

Είναι παιδί.

Τώρα μαθαίνει να ξεχνάει.

5/6.014(01:10)

Γονείς

Γονείς παιδιών πρησμένων.

Χωρισμένα βαμμένα πρόσωπα.

Λιωμένα κεριά στο σκοτάδι.

Περιγραφή δυο κόσμων.

Παγωμένες σκέψεις.

Κουκούλωμα στην κουβέρτα.

Δερμάτινες λέξεις.
Σπάνε στο σώμα.

Διάθεση για απομόνωση.

Κριτική συμπεριφορά.

Κόκκινο δέρμα.

Ποιοί διακόπτες αλλάζουν

τη νύχτα σε μερα;

Πως γίνεται να αστράφτει έτσι το ταβάνι;

Γιατί δεν ξυπνάς πια;

μ'ακούς;

5/6.014(00:41)

Ζωές

Aυτό που περιβάλλει,

λατρείες δε σηκώνει.

Πρώτο αποτέλεσμα,τελικές πράξεις.

Σε ζωές ανθρώπων,δύσκολα σημαίνεις.

Τι γνώρισες;

Σα ρώτησες.

Ντυμένες κινήσεις,άδειες ταυτότητες.

Σαν έμαθες.

Γιατί απόρησες;

Συγκοινωνούντα όλα.

Αυτά που περιβάλλει.

3/6.014(00:09)

Το γεφύρωμα

Το παράθυρο.

Χρυσαφίζουν φώτα.

Τρύπες στο σκοτάδι.

Απλωμένο στερέωμα.

Το δωμάτιο.

Οι σκέψεις.

Οι ματιές γεφυρώνουν χιλιόμετρα.

Στο φώς περιμένει η αλήθεια.

Ένα άγγιγμα.

Δύο σώματα.

Το παίρνουν απόφαση.

Κι επιτέλους.

Ανοίγουν στη μέση.

2/6.014(01:42)