Ανάσα

Είμαι ευγνώμων όταν στρώνω το κρεβάτι

Μέρες τώρα μπαλώνω τα ζεστά σκεπάσματα

Βγαίνεις απο μέσα πρίν την τελευταία βελονιά

Με μια ανάσα

Μη σε πνίξω

22/4.016(19:50)

Μοναξιά των πραγμάτων

Έχω ένα βιβλίο μαύρο

που γράφω τα ποιήματά μου

Έχω κι έναν κήπο που τον μαραίνω

μα δεν σου το λέω

Καρδιά που ανοίγοντας 

φουντώνει όλους τους φόβους

μα πόσο ν’αντέξω

την μοναξιά των πραγμάτων;

19/4.016(13:48)

Λουλούδι πλαστικό

Ένα λουλούδι 

τυλιγμένο στο πλαστικό 

με την λεπτή κορδέλα

Κλώτσάω ενα φύλλο ξερό

Το σούρσιμο, του σβήνει την φωνή

Η πλάση όλη μαζεμένη

13/4.016 (18:22)

Ανάγκη

Το μαξιλάρι, ένας πλάτανος, το στήθος

Η βαθύτερη ανάγκη του ανθρώπου, είναι κάπου ν'ακουμπήσει

12/4.016(09:54)

Ουρανός

Θέλω να σου ανήκω

Να μου ανήκεις

Νιώθω ερωτευμένη 

Κι όταν είσαι κι εσύ ερωτευμένος μαζί μου

Δίνουμε στα ξυράφια ελπίδες

Στο καρδιογράφημα νέο ορισμό

Στην χειριστικότητα άλλη έννοια

Στην απάθεια, φαλτσέτα

Στην ρηχότητα του ωραιοποιημένου, κλωτσιά στ’αρχίδια

Κι ουρλιάζουμε 

Ο ουρανός δεν χωράει τις φωνές μας

Τον γεμίσαμε λέξεις κι υπόνοιες

Και λύσεις βιαστικές να το τελειώνουμε

κι εγχειρίδια χρήσης κιτρινιασμένα

Τώρα απλά αηδιάζει και μας σιχαίνεται

Είμαστε για αυτόν μικροί

Και λίγοι και στείροι και σκόρπιοι

6/04.016(19:31)

Ευτυχία

Είδα εχθές σε ενα όνειρο

Τις φρίκες της καρδιάς 

Που εύχομαι να γίνουν κλώνοι

Να ξυπνήσουν ενα πρωινό

Να μπούν απ’τα ρουθούνια 

Το στόμα, τα αυτιά 

Και να πνίξουν τις άφαντες αισθήσεις

Να αγκαλιάσουν το εξιδανικευμένο πνεύμα

Στραγγαλίζοντας ότι απέμεινε 

απο αυτό ονομάζεται ευτυχία

3/04.016(08:55)