Το σπίτι

Κοίτα.

Το σπίτι είναι ήρεμο.

Η γάτα σε μιάν άκρια κοιμάται.

Καλοκαίρια,ρίξανε άγκυρα εδω.

Χριστούγεννα,βουλιάξαν.

Τόποι στους τοίχους

καινούρια πλακάκια.

Άκου.

Το σπίτι είναι έρημο.

Η φωτιά στο τζάκι θυμάται.

Ψυχές μαζεμένες ολόγυρα.

Στιγμές,βυθισμένα φεγγάρια.

Πλέον πια,κάθομαι εδω

με κενά σταυροχέρικα μάτια.

Την αγαπούσες,ρωτάει.

Την αγαπάω.

18/11.014(22:21)

Πνεύμα

Σταυρωμένο μου πνεύμα.

Τι άνοστους έρωτες ζείς

με πρόσχημα το θάνατο της.

Συναίσθημά μου ταλαίπωρο.

Τι αγγελικούς θανάτους ζείς

με πρόσχημα τον έρωτα τους.

12/11.014(16:55)

Άλεξ

Να σε γυρίσω ανάποδα
κι αυτή η πικρή μελαγχολία
που φοράς,
να ανατραπεί
σ'ενα χαμόγελο πλατύ.

Μα ούτε που σε ξέρω
για να ελπίσω.

8/11.014(19:14)

Αγγελία

Ζητείται μούσα.

Να’χει τα μάτια της φρίκης.

Στα δάχτυλα της σκανδάλες.

Στα μαλλιά της δρεπάνια.

Να αρνιέται τον ήλιο.

Κι ολα αυτά επειδή.

Ο άνθρωπος που ζει 

στο στόμα μου πεινάει.

Διψάει για κάτι φρέσκο

που σπαρταράει.

Να σκαλίσει επάνω του 

μιαν ιστορία.

Μια στιχομυθία

που πασχίζει αγάπης.

6/11.014(19:43)

Το κόλπο

Ειλικρίνεια.

Καταλαβαίνεις το κόλπο;

Εμπιστοσύνη.

Σε καταβάλλει σαν λέξη;

Καταχρήσεις λόγων.

Συναρθροίστηκαν.

Κενότητα που μεγάλωσε.

Όρια στένεψαν.

Το ψεύδος πρόκοψε.

Επεκτάθηκε.

Θέριεψε.

Και ξεδιπλώθηκε μανταλωμένο.

Στέγνωσε το πετσί του

στ’απλωμένα σου χέρια.

Τ’αβοήθητα.

Στα αγόγγυστα πάθη

που αμπαρώνουν τα μάτια.

Ολότελα.

Στα φύλλα της καρδιάς

π’ανασαίνουν μαραζωμένα.

Ανέλπιδα.

6/11.014(13:58)

Εσυ Που Πως

Το εχθές.

Εαυτός ένας.

Δυο προσωπικές οντότητες.
Έως-εάν.
Πράσινες φλέβες.
Βολβοί προς τα πίσω.
Το ενα φέρνει το δεύτερο.
Την μηδενιστική ολοκλήρωση.
Και το ύστερα.
Κρίση εσωστρέφειας.
Βήματα όπισθεν.
Γκρεμός επάνω κατακλύζει.
Αίσθημα.
Μέσα εδω μυρίζει λάσπη.
Καθρεύτες.
Ποτέ δε σου ανήκε ο ένας.
Το σκότωνε μέχρι τέλους.
Εσυ.
Που νομίζεις.
Πως είσαι.
Ο άλλος.
Που καυχιέται.
Πως μπορεί ν’αγαπήσει.

30/10.014(15:28)

Το τραγικόν της αγάπης

Το τραγικόν της αγάπης.

Τα λόγια.

Ήτανε δεν ήτανε;

Οι πράξεις.

Ήτανε δεν ήτανε;

27/10.014(20:45)

ΕΓΩ

ΕΓΩ έτσι είμαι!

ΕΓΩ έτσι είμαι!

Έμπιξε τις βουρκωμένες φωνές.

Εμπρός ο καθρεύτης.

Το σκοτάδι της ψυχής της.

Έφτυσε το ζελέ που μασούσε 

στο πάτωμα και είπε:

αυτό είναι η αγάπη μου,την θες;

ΕΓΩ έτσι είμαι!

ΕΓΩ έτσι είμαι!

27/10.014(17:30)

Έλξεις

Ένα γράμμα εραστών.

Ένα κείμενο ανάγκης.

Φόβων με φράσεις.

Πείνας γι’αγάπη.

Δρακόντεια μέτρα ασφαλείας.

Μιας φθίνουσας ζωής.

Επιλογών ουσίας.

Φαίνονται ανίατα.

Μα βαθαίνουν σε καθε κουβέντα.

Λίγη ακόμα ψυχή.

Μια δειλία τακτοποιημένη.

Άβουλης προτίμησης.

Φαίνεται ανεπανόρθωτη.

Μα αναβλύζει σε κάθε πληγή.

Λίγο ακόμα χρυσάφι.

Τίποτα,τίποτα,τίποτα.

Στηρίγματα σακάτηδων.

Ποτέ μην πιστέψεις λέξη.

Αυτές είναι.

Απλά κάποιες έλξεις.

25/10.014(22:33)

Καθημερινή

Σε θέλω άβαφη.

Καθημερινή.

Φθινοπωρινή.

Συνηθισμένη.

Με σπίρτα.

Να καίς.

Με λάθη.

Να σβήνεις.

Να είσαι εσύ.

Στο πρίν.

Και το ύστερα.

Στη λήθη της σκέψης.

Φαντάσου να ήτανε.

Μονάχα οι λέξεις.

Αυτές που στο τέλος.

Τα πάντα γεννούν.

Συνέχεια σπαράζουν.

Που ισόβια ξεχνάνε.

Τις πράξεις.

17/10.014(22:41)

Τρέλα

Ταύτιση σημαίνει τρέλα.

Σ´έντυσα στις αποχρώσεις.

Μαύρο.

Μπορντώ.

Γεννήσαμε παιδιά.

Σκοτώσαμε την εφηβεία.

Κι ολα όσα περάσαν.

Βάλτωσαν.

Σήμερα στέκομαι.

Μικρό παιδί ανάμεσα.

Στις γωνίες του κορμιού σου.

Σε μισόλογα.

Κρυψώνες.

Αδιευκρίνηστες λέξεις.

Αν δε μεγαλώσεις.

Θα σε πνίξουν.

Οι φλέβες μου.

Θα με στραγγίξει.

Η απώλεια.

Η τρέλα,χαμογελάει.

15/10.014(20:41)

Δαίμονες

Το δυοχιλιάδεςδεκατέσσερα,

έτρεχε ουρλιάζοντας.

Θάνατος,στρίγκλιζε.

Έφτυνε μασημένα χάπια.

Ένα ποτήρι νερό δε φτάνει.

Η χούφτα ξεχειλίζει.

Ρόζ.

Στο χρώμα της ώχρας.

Πράσινα.

Όλων των ειδών.

Μάσα και σκάσε,έλεγε.

Μάσα και σκάσε.

Μέχρι που όλα πέρασαν.

Μέχρι που ήρθαν όλα.

Και φεύγοντας υπενθύμισαν.

Θα έρθει κάποτε η ώρα.

Θα έρθει κάποτε η ώρα.

Που το μυαλό θα καθαρίσει.

Θα φύγει η ταλαιπωρία.

Θα φύγει η ταλαιπωρία.

Τα δυο χέρια τα δικά σου.

Θα τα σφίξει.

Ποιός ήσουν;

Περάσαν 25 χρόνια.

Οι δικοί σου είσαι;

Σου ανήκεις;

Οι δικοί σου είσαι;

Γράφε γρήγορα.

Δαίμονες,δαίμονες,δαίμονες.

Πρίν εικοσιμία μέρες έβγαλε ήλιο.

Πρίν εικοσιμία μέρες έβγαλε ήλιο.

14/10.014(17:39)

Νεκρός

Μέχρι να καθαριστώ,

το σφουγγάρι απόμεινε ξερό.

Μα το νερό ηταν καυτό.

Καυτό.

Σα να'ταν πυρετός.

Και το απόλαυσα πολύ.

Πολύ.

Σα να ‘μουνα νεκρός.

Νεκρός.

Που του φιλούν το στόμα.

8/10.2014(19:01)

Οχι Ναι ΟΧΙ

Οι δαίμονες γεννιούνται ημέρα.
Τα βράδια απλά πεινάνε.
Έρχονται τρώγουν.
Πίνουν.
Ύστερα ξαποσταίνουν.
Στο φώς εγκυμονούν ξανά.
Σήμερα η ανεπάρκεια.
Αύριο ίσως πάγωμα.
Κλειδώνω τις πόρτες.
Μη φεύγεις.
Σκόνταψε.
Μείνε με τσακισμένο αίσθημα.
Παρασκευή βράδυ.
Υπέροχο για ζωγραφική κύκλων.
Για μισές λέξεις.
Υποθέσεις.
Χάπια.
Κοκτέιλς.
Κανέναν οίκτο.
Μη-Δεν.
Επιβεβαίωση.
Καθημερινότητα.
Το δωμάτιο ηταν βαμμένο με κάρβουνο.
Πέρασε η σκουπιδιάρα ξημερώματα.
Κοιμόσουν.
Το στήθος σου.
Οι σκιές.
Η κλείδα που μου ανήκει.
Η μάνα στον τοίχο.
Πωλείται κρέας.
Εγω.
Που.
Σάρα Κέην.
Είσαι ενα κρίμα.
Είμαι η τρύπα που ορέγεται το πνεύμα σου.
Γιατρέ υποφέρω.
Φρέναρε.
Γιατρέ γράφε.
Σχίσε με.
Μην αλλάξεις
για κανέναν πούστη.
Οχι.
Ναι.
Οχι.

8/10.014(16:12)

Άπνοο σώμα

Με αγαπά στα λόγια.

Μια καρδιά.

Που ανοιγοκλείνει στιγμιαία.

Ένα σώμα τριαντάφυλλου.

Όταν γκριζάρω.

Σκέψεις.

Ραγίζουν τα είδωλα.

Αρώματα.

Ξεθωριάζουν στα χείλη.

Στιγμές.

Που σκεπάζουν τα λόγια.

Σαν θα βιαστούμε,φοβάμαι.

Πως θα βυθίσουν τα μάτια μας.

Στης αγάπης το άπνοο σώμα.

7/10.014(19:54)

Εσύ

Πως προέκυψες;

Κι απο που προήλθες;

Ποιές συνιστώσες αποκόπηκαν;

Ενώθηκαν.

Ποιά κλάσματα διαιρέθηκαν;

Σμίξαν σε ενα.

Ερωτήσεις.

Απαντήσεις.

Όλα στο τέλος πεθαίνουν.

Κι αναβιώνουν.

Μια αναβολή στο αύριο.

5/10.014(17:58)

Το κενό

Ένα άγγιμα.

Τόσο απλό.

Αβέβαιο.

Καθημερινό.

Μα βαθύ.

Που σκοτώνει.

Το τώρα.

Εξαϋλώνει.

Τον καναπέ.

Ισοπεδώνει.

Το σπίτι.

Και μας ενώνει.

Μονάχους.

Κουλουριασμένους.

Σα σαύρες.

Στο κενό.

Έτοιμο να δεχτεί.

Συναίσθημα.

2/10.014(02:43)

Έμβρυο

Δε μ'εχουν κάνει έμβρυο ποτέ.
Μέχρι εχθές.
Αργά.
Κυοφορούσα την ανάγκη.
Σήμερα γέννησα ελπίδα.

26/9.014(14:34)

Συγνώμη κύριοι

Δώσε χρόνο.

Σε αυτούς που δε θα διχοτομήσουν.

Σε αυτούς που δε ζητάν να φάνε.

Σε αυτούς που κάνουν ερωτήσεις.

Που ολο απομονώνεις.

Που ολο αποφεύγεις.

Στους τόσο δεδομένους.

Πρόσεξε τους.

Που ολο απορρίπτεις.

Που ολο μηδενίζεις.

Αυτούς που θα ακούσουν.

Αυτούς που θα σε ψάξουν.

Αυτούς που δε ζητάς συγνώμη.

Τους τόσο δεδομένους.

23/9.014(22:17)

Φράσεις

Φράσεις.

Κατασπαράζουν αλήθειες.

Πόσο καλά με γνωρίζεις.

Νέο ψέμα.

Πόσο πολύ μ’αγαπάς.

Κι άλλο ψέμα.

Γιατί δε σαστίζεις στις λέξεις;

Γιατί δε ξεσπάς με φιλιά;

Πόσα ψέματα ακόμα;

Πόση λυγισμένη γιατρειά;

13/9.014(18:15)

To σώμα της

Απ´οτι ήτανε 

γίνηκε ακόμα πιο όμορφη,

μιάς που με άφησε

στο σώμα της επάνω

να γράψω μια ιστορία.

2/9.014(20:15)