Μετάγγιση

Ο κόσμος μεταγγίζει την ψυχούλα του

σα να’τανε κατάκοιτη.

Σ’ενα σύγνεφο

πλατύτερο του ορίζοντα που φυλακίζει 

τα ονείρατα.

Στα καινούρια παπούτσια που χωράν 

το μαράζι.

Σε βράγχυα που πνίγουν τους πόνους 

καθώς σουρουπώνει.

Σε μια ανάσα ασήκωτη που αιχμαλωτίζει 

τη θλίψη.

Σ’ενα γράμμα μακρύ που θα πλαγιάσει 

μαζί.

Σε μια πόλη αβάσιμη που αδημονεί 

να αγγίξει.

Κι έτσι όπως θ’αναπληρώσει τις χάρες 

ανέξοδα,

έτσι κι αυτή στα άκοπα πλέγματα

θα κρυφτεί να στραγγίξει.

29/7.014(21:45)

Εκκολάπτες

Εικόνες άλλες δε θέμε.

Κορμιά στεγνά

δε μας βολεύουν.

Η φαντασία προτιμά

τη σάρκα με το ένδυμα.

Απαιτεί συναίσθημα

να βασιλέψει.

Όλη η νωθρότητα αυτή

με την αυγή πεθαίνει.

Ματιές δεν ανταλάσσονται.

Ο σεβασμός πασκίζει.

Ο χρόνος αποχαιρετά.

Αγγίγματα επιδερμικά

που η φύση η πλαστική ορίζει.

Οι άνθρωποι ανύκουστα

αρέσκονται το χθές.

Ποιήματα για αγάπες.

Στολίδια με αρώματα.

Υποταγμένα τα κορμιά.

Τοπία για σκοτεινά κελιά.

Μοιραίοι του αύριο εκκολάπτες.

28/7.014(20:33)

Τυφλά ποντίκια

Χελώνες του ήλιου

χειμωνιάτικα τσαλακώματα

που φτύνετε τον κόρφο σας

που παγωμένα τα χαμόγελα

κάποια στιγμή θα θρυψαλιάσουν,

αφήστε εμάς τους πλανερούς

τα νυχτοπούλια του αλάθευτου

να ατενίζουμε το ίσιωμα

να εφοδιάζουμε το σήμερα.

Που πόνο φέρνει και χαρά

θάνατο και ελπίδα

φτερά στους ώμους 

πέτρες στους λαιμούς

χορούς και μοιρολόγια.

Μετρήστε τη ζωή 

λιγάκι πιο βαθεία

αφήστε τον εαυτό σας

να σαλέψει,

καλά τα παραμύθια

όμορφη η ξαστεριά

μα να που εδώ,

έξω απο το κόντρα φώς

τυφλά ποντίκια,

σέρνεται απλόχερα 

η γνώση κι η αλήθεια.

26/7.014(17:17)

Πλήθη

Οι μέρες θα περάσουν πάλι.

Το συναίσθημα 

ξανα τρικλίζει.

Ουράνιο τόξο εν αιθρία.

Ώριμη σκέψη

βαστάει σφαλιστά δοχεία.

Κι όλος σε βρίσκω.

Όλη σε χάνω.

Πλήθος στα πλήθη αναισχυντία.

Αυτών των προσώπων

οι τέρμονες καλπασμοί,

πως ξεσκεπάζουν την απουσία;

26/7.014(01:06)

Πωλείται πνεύμα

Υποχρεούστε να αρέσω

υποχρεούστε να αρέσω

ενα σας χτύπημα στην πλάτη

φιλικό

και θ'απολέσει,

συντρίμια δικά μου

να εκθέσω.

24/7.014(00:52)

Οικογενειακά

Πατέρα μου λαμπρέ

πίσσα σκοτάδι να γεμίσεις

έμαθα να ξανεμίζω 

τα σύννεφα με κεραυνούς.

Φτωχέ μου θύλακα

έγινα αγρός

κι εσυ απόμεινες

του φθινοπώρου

η στάχτη.

Σεβάσμια μητέρα μου

οσο και να σιωπώ σε λέξεις

μ’έμαθες να ξεκλειδώνω

του κλουβιού τις αποστάσεις.

Καλέ μου φύλακα

έγινα πρόσφορος

μα εσυ απόμεινες ξερός

των προσμονών

ο φράχτης.

Καημένη μου αδελφή

οσο χειριστική γεννήθηκες

τόσο ευθυνόφοβη

νομίζω 

θα πεθάνεις.

Χρόνια πάνε που σ’έθαψα

μα εσυ εκεί

απο τον τάφο σου

δε λες να ξανασάνεις.

24/7.014(00:10)

Άνεφ'όρων

Όταν ξεφεύγεις της ματιάς,

σε προλαβαίνω στα σκαλιά

της αντανάκλασής σου.

Σύντομα χάνεσαι.

Ωστόσο δε με ενοχλεί.

Φοράει ο αέρας το αρωμά

η άσφαλτος τη σκόνη

το στείρο δωμάτιο τ’ονομά

η καρέκλα το υφασμά σου.

Ωστόσο με ενοχλούν.

Τα παραπονεμένα νιάτα.

Οι ανέφικτες αλλαγές.

Τα σπασμένα χείλη.

Η παραδομένη άνεφ’όρων καρδιά σου.

Δε λυπάμαι για σένα.

Λυπάμαι για μένα.

23/7.014(01:31)

Ομορφιά (2)

Ατρόμητη ομορφιά.

Τα χείλη σου ματώνουν;

Τα χέρια σου τρικλίζουν;

Θαρρείς πως δεν ξεφτίζεις;

Αθάνατη ομορφιά.

Τα μάτια σου δεν ξεθωριάζουν;

Τα πελματά σου πως σαλεύουν;

Θαρρείς πως στους αιώνες 

θα γοητεύεις;

Περίσσια ομορφιά.

Πάντοτε θα τελειώνεις.

Πάντοτε θα ελπίζεις.

Μα κάποια στιγμή.

Κι εσυ σωπαίνεις.

17/7.014(22:27)

Ομορφιά

Μετα το πέρασμα της ομορφιάς
τι θα'χει απομείνει;

Εφήμερη αυτή.

Εφήμερα κι εγω λυπάμαι.
Ανθρώπινα κρέατα.

Σαν καλλωπιστικά φυτά.

Φαίνεσθαι.

Το όριο που έχουν κατακτήσει.

Η βλέννα θεωρείται μακιγιάζ.

Ψεύτικα μάτια το συμπέρασμα.

Η ενδοσκόπηση παντοτινά

πρώτο τραπέζι πίστα.

10/7.014(20:16)

Δ.

Ανασφαλή μου εσύ.

Μα αγόρασα νέες.

Νέες κλειδωνιές

για όλες τις πόρτες.

Ακόμα κι αν τρέξω 

να φύγω απ’όλα,

κανείς δεν εισέρχεται.

Κοντά.

Μονάχα εγω φοβάμαι.

Τα χέρια.

Τις σκέψεις.
Τις επαφές σου.

Μακρυά.

Μονάχα κοντοστέκομαι.

Στα κλειδιά.

Στις αλήθειες.

Στις φυγές σου.

10/7.014(19:51)

Πρώτες βοήθειες

Έννοιες που είχες διαγράψει.

Πράγματα που είχαν θαφτεί.

Ελπίδες χαμένες.

Για τη μαγεία στα μάτια σου

την αγάπη ανάμεσά μας

τα συναισθήματα στο μυαλό μας

τα δάκρυα χαράς.

Εμείς απλώς τους κλείσαμε τη μύτη

και φυσήξαμε με κολλημένα χείλη

απαλά στο στόμα.

Ξανά.

6/7.014(13:22)

Ουσία

Η ημέρα ξεκίνησε τροχίζοντας 

τα νύχια της στα πρόσωπά μας.

Καμιά λαχτάρα δεν είχαν οι ανέμπειροι.

Ξεχνάνε συνήθως τι γράφουν τα βιβλία.

Πριν απ'το τέλος που έρχεται,

γεννιέται πάντα η φρέσκια ελπίδα.

Κι έτσι η πεταλούδα πέταξε.

Η θύελλα σηκώθηκε.

Η νύχτα έφερε την προσδοκία.

Πως άνθρωποι υπάρχουν.

Δεν ειν'τα πρόσωπα.

Δεν είναι τα υλικά.

Είναι μονάχα η ανθρωπιά.

Και η αγάπη για ουσία.

5/7.014(00:39)

Θύμησες

Έχω χιλιάδες θύμησες μαζεμένες.

Βαλμένες όλες στις ανηφόρες της μνήμης μου.

Και κάθε βράδυ κάνω προσευχές

μη τυχόν κατρακυλήσουν και με βυθίσουνε.

1/7.014(23:29)

Πλάνες

Πλάνες.

Σημεία των καιρών.

Αριθμολαγνεία.

Δήλωση ιδιότητας.

Προσφώνηση εγωϊσμού.

Υπέρμετρη προσωπικότητα.

Ουσιαστική δειλία.

Περιπατητική περιφρόνηση.

Συγκαταβατικότητα οπαδών.

Ψεύτικα μάτια.

Δόλια λόγια.

Αλλόγιστη χρήση σημείων στίξης.

Υπερβολή του τίποτα.

Ενοχή για τη μάχη του κάτι.

Καπετάνιο !

Το καράβι βουλιάζει !

Μα είμαι μονάχα ο καπετάνιος.

Εσυ του εαυτού σου διασώστης.

Κι αυτό το κείμενο 

μη αρεστό στα πλήθη.

1/7.014(20:32)

Τα δεδομένα

Πίνω ενα ποτήρι νερό

στην υγειά του υλισμού.

Στη φωνή του τριζονιού

που παίζει με το βράδυ.

Στα φωτάκια της πόλης

π’απλώνονται στα πόδια.

Στη μυρωδιά του αέρα

που φέρνει αναμνήσεις.

Στο σήμερα.

Που αλλόκοτα μοιάζουνε όλα.

Μπουσουλάνε μπερδεμένα.

Τα δεδομένα,τα χαστούκια

οι παιδικές στριγγλιές
και οι ελπίδες

γίνονται ενα.

30/5.014(23:29)

Υλιστικά

Οι άνθρωποι θα έπρεπε να ερωτεύονται 

επάνω στην κουβέντα,αβίαστα και φυσικά.

Στην ανταλλαγή των βλεμμάτων

και στο μοίρασμα των σκέψεων.

Πόσο υλιστικά κατάντησαν ολα.

30/6.014(23:05)