Ατελής

Εγω είμαι ο ατελής

Πυρές φλογών και σκόρπιες σκέψεις

Εν’ δυο πιαστείτε στα χέρια, τώρα γελάμε

Κι ενα εσώτερο λίγο που μοιάζει στο τίποτα

Πηδά στο κενό 

Ενα κενό γεμισμένο με χαμόγελα τόσα

Άλλοι θα τα ’λεγαν κατάδικα ουρλιαχτά

Εγω είμαι ο ατελής

Μισάνθρωπου σκέψεις και εκτιμημένες ψευτιές

Εν’ δυο γυαλίστε τα δόντια μπρός στον καθρεύτη

Κι ενα εξώτερο τόσο δα που μοιάζει με πείσμα

Σέρνεται με ρυθμό

Ενα ρυθμό πλημμυρισμένο με λόγια τόσα

Όπως κάποιοι αγκαλιάζονται κατά το γκρεμό

22/10.017(18:46)

Λευκές ημέρες

Τα καλύτερά μου ποιήματα

Τα έγραψα για γυναίκες

Με απόλυτα τέλη στα χείλη

Το γνωρίζαν κι οι στίχοι μου

Μα εγω ήλπιζα

Σκυφτές φιγούρες σχεδόν άνυδρες

Κορμιά που μοιραζόμουν την εμπάθεια

Την απόγνωση των ανεπίστρεπτων τηλεφωνημάτων

Το κρύο μου στρώμα με σώματα αγκιλωμένα στο μαύρο

Μα εγω τα παράβλεπα

Έδινα πιθανότητες

Πίεζα το μυαλό μου να μην χάσω το κάτι τους

Εκείνο το λίγο

Που μέσα μου λογάριαζα ως θαύμα

Να γράψω τη θλίψη μας

Να πω για το μαρτύριό μας

Είχα ανάγκη, οι λέξεις να γίνουν 

τα μυστήρια δυο γραμμών ανέπαφων

Ψάχνω ακόμα να βρώ τι κατάλαβα

Καθώς υπέροχα ποιήματα γράφτηκαν

Πάνω σε αίμα αληθινό

Μέσα σε στιγμές δυστυχισμένης ευτυχίας

Βολεμένες πηγές αυτοίασης

Μα πλέον, δίπλα σου, δε βρίσκω

14/10.017 (10:42)

Το φιλί σου

Και μ’ ενα δίχτυ παλεύω να πιάσω το φιλί σου

Πρίν πόσους μήνες, πρίν πόσες μυρωδιές να έφυγες..

Που δεν κατάλαβα

Που έψαχνα μνήμες 

Δέρμα και τρίχες πεσμένες σαν φύλλα

Φθινόπωρο πια

Μπορώ να ξαπλώνω ήρεμος σε αυτό που μου λείπει

Άπνοος και κιτρινωπός

Νύχια γράφαν αγάπη

Οι τοίχοι του έρωτα

Σπασμένα μούτρα, κι εγω πανικοβάλλομαι

Το σπίτι γέμισε αέρα

Άνοιξαν οι ντουλάπες και χύθηκε η βανίλια

Τα κόκκαλα γίναν άμμος και τρυπώνουν στην εξώπορτα

Τετέλεστε, τελειώσαμε

Σπασμένα 

Το σπίτι γέμισε φωνές

Επιτέλους μαζί μου νομίζουν πως νιώθουν

Κερνάω τους περαστικούς μολύβι

Λιωμένο να γράφουν

Και μ’ ενα δίχτυ παλεύω να πιάσω το φιλί σου

15/9.017(14:44)

Κατώτερος θεός

Πλατεία Εξαρχείων

Παιδιά ενός κατώτερου θεού

Σκυλιά ενός πιο βρώμικου θεού

Ποτά ενός φθηνότερου θεού

Θεός ας είναι σκέφτομαι

Για κάποιους λόγους

Λίγες στιγμές

Νιώθουμε όλοι ευγνώμονες

Τα παιδιά, τα σκυλιά, τα ποτά

Τα παίρνω σπίτι 

Σε αυτό το ήρεμο, ηλιόλουστο

Υπέροχο σπίτι

Μα τίποτα δεν τ´ αγγίζει

Σπασμένες οι πλάκες

Πρόσωπα απορημένα μα γνωστικά

Τα δικά τους δεδομένα

5/10.017 (17:24)

Λευκός Ουρανός

Χιλιάδες άνθρωποι

Όλοι αφημένοι μέσα στους μόνους

Ζωές που χαθήκαν

Συναντιόνται ξανά

Μετά απο εμπειρίες ζωών

Έπειτα απο σάρκες μέσα σε σάρκες

Ύστερα απο φροντίδα και φθίνουσα στίγματα

Λευκός ουρανός σήμερα

Το ταβάνι μας

Χιλιάδων ανθρώπων

Πως τα καταφέρνω 

κάθε τόσο δεν ξέρω

Μα αργά στον καιρό 

συντομεύω ενα μέλλον

Τσιγάρα που έχουν ήδη τελειώσει

Μα νιώθω

Συντροφιές που ιδιωτικοποιούνται 

συντροφικά δοξασμένες

Σκονισμένες γνωριμίες

Μάτια που καίνε

Δεν ξέρω

Χιλιάδες κομμάτια ανθρώπων που βλέπουν

Που ακούν γεύονται και γλύφουν

τον λευκό ουρανό

 30/9.017(22:25)

Υπηρεσίες ψυχικού ελέγχου

Ενδιαφέροντες άνθρωποι

Φαίνονται σάρκινοι

Μιλάνε με μάτια ψαριού

Κοιτάνε με γλώσσα ενδιαφέρουσα

Φέρουσα βιβλία και υπακοή

Εκατό καρδηνάλιοι κι ενα καλαμάκι φραπέ

Συμπεριφορική ή αλλιώς υλιστική και κάπως κάπως τωρινή

Αναρωτιέμαι πως να κάνουν έρωτα

Τι είναι αυτό, που εκτός της τέχνης της συνταγογράφησης, συγκινούνται

Μεγάλα αυτία

Συγνώμη εχω ραντεβού μα ευτυχώς ο Ψ είναι βραδύκαυστος

Παρακαλώ προσεγγίστε ακόμα κάποια χρόνια για το μεταπτυχιακό

Εμπειρικό πτυχίο ΜΗΔΕΝ

Κοίτα να δείς

Παρατηρώ τον ενθουσιασμό τους

Της σχολής τους

Των ανθρώπων που πίνουν ποτό

Τα χαρτιά που υπογράφουν

Τις άδειες αίθουσες

Την καθημερινή τους προετοιμασία

Καλημέρα

Θα περιμένετε

Ποδόσφαιρο και φραπές

Και δημόσιες υπηρεσίες ψυχικού ελέγχου

Η διατηρητέα φαινομενική δύναμη

του μισανθρώπου

Πως είσαι;

Περάσαν μήνες

Τίποτα 

Γράψε μου τα χάπια να φύγω

20/9.017 (12:49)