τα βήματα της γάτας ακούγονται
και τα φύλλα των δέντρων σωπαίνουν
ενα χαρακωμένο μπλέ τ’ουρανού
άνοιξε στη μέση κι άσπρισε όλος ο τόπος
η φωνή σου εξασθενεί καθώς τελειώνει τ’οξυγόνο σου
και οι σταγόνες που πέφτουν απ’τα μάτια σου
φαίνονται μονάχα μπροστά απ’τα σκουρόχρωμα κυπαρίσσια
η μουσική που αποφάσισες ν’αφήσεις πίσω σου
θα σε κάνει να δεθείς χειροπόδαρα στο κρεββάτι σου
τα παραπονά σου θα αφεθούν στους πόνους σου
θα στραγγίξει η νοσταλγία σου για ελευθερία.
Και δυστυχώς,λυπάμαι
Και δυστυχώς,λυπάμαι
που έκανα οτι μπορούσα
να σακατέψω την αρρώστια σου
κι εσυ,μου πέθανες στα χέρια.
28/2.014(16:51)





