Αντιπαθός

Είσαι η μούσα

που μου πιέζει τα σπλάχνα 

στον πάτο.
Το συναίσθημα
που χωλαίνει στων ανειπώτων
τις γρίλιες.
Φωνάζω να γυρίσεις
σαρκάζοντας
στο πρόσωπο στίχους.
Κι ύστερα έρωτα σακάτη
δυσφορούμε στο τζάκι.
Με βρυχηθμούς,
αχρείες ματιές.
Μονάχα ανταλλάγματα τέχνης.
Με φώς απο τη λάμπα
που κρεμιέται σε ύψος.
Ίσως και πλάτος.
Με κρύα κεριά.
Καθώς επιδίδεσαι.
Κι εγω ετοιμάζω τα πιάτα.
Βράζω το στάρι.
Φαντάσου το πένθος.
Που ονοματίζουμε πάθος!

30/12.014 (16:50)

Καλοκαιρινοί κύκλοι (α)

άλλος προς άλλον είπε ο ποιητής

και πρίν βήξει απ’το τσιγάρο

τράβηξε μια τζούρα ποτό και ηρέμησαν όλα'

καθισμένος εκεί,με χαμηλή μουσική, τον κοιτάζω

εικόνες εδώ, εικόνες εκεί

απογοήτευση

ο χώρος που στέκεται,η ραχοκοκκαλιά του

στριμώχνονται όλα,ενοχλούνται

η ημέρα, το φώς της, οι σκέψεις του'

λόγια σκληρά ειπώθηκαν, το ξέρω'

λόγια, λόγια πικρά

κοιτάζει κάτω, σκυμμένος ώρα

τέσσερις πληγές σε κάθε βλέμα

πόσο σκληρός μπορεί να είναι;

τι πληγές;  σε ποιά βάθη να φτάνει;

και πως έτσι κατέληξε, σκέφτομαι'

κάποιοι άνθρωποι λένε

πλήθος μέσα στο πλήθος

ανθρωπάκια

που ματαίως δεν γνώριζαν είπαν

30χρονοι ψεύτες

σκλαβιά μ’ελευθερώνει,ξεφυσάω να ηρεμήσω

αυτός εκεί ακόμα σκυμμένος

με χαμηλή μουσική κι εγω τον κοιτάζω.

08/06.011(13:24)

αστείρευτη καλλονή αυτό το χώμα που πατούμε
ενα σπίτι γυμνό,
ενα στέρνο καφέ
μουσική, ποτά, τσιγάρα
και κάπου προς τα πάνω τα σαγόνια,
κάποια ουρλιαχτά
παντού εικόνες
πίσω απ’το νερό
κάτω απο τα βράχια.
σα να λέω
σώσε με..  σώσε με..  σώσε με..

17/06.011(01:37)



ουρλιάζει σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία
δίνει ολο της το είναι να τυπωθεί
κόκκοι,σκόνες,καπνοί
δίνει ολο της τον κόσμο να φανεί
λίγο αίμα,τσάμπα σπέρμα.
ανίκανος κι ο ιδρώτας
όλα χάνονται μέσα στο στόμα της
ανοιχτό για κανέναν σχεδόν
αφελής,μικρή καρδιά,ολόκληρες μέρες

του έρωτα τα χάδια τα σιχάθηκα
όλα καλά με τους ανθρώπους της άνοιξης
τους ανθρώπους του ήλιου τους βαρέθηκα
όλοι εδω ξενυχτάνε μαζεμένοι σε γκαζόν
μουσικές,ποτά,έρωτες μεσημβρινοί
ολα καλά κι όλοι καλά.


26/06.011(17:17)

Καρυωτακικά(α)

φτερούγισμα λεπτό τα ονειρά μου

πρωινού ξυπνήματος πουλιού

η διόπτρα εστιάζει στις κλίμακες

κι αυτό εκεί χαζεύει

ανέμελο ψάχνει τη μάνα του να φάει

πρίν τη σκανδάλη πατήσει το δάχτυλο τρέμει

μικρό πουλί στο δέντρο εκεί ψηλά

κι απο κάτω μακρυά ο μικρός άνθρωπος

ανεμελιά απ'το ξημέρωμα τιτιβίζει

καθώς ο ιδρώτας πέφτει στο ξερό χορτάρι

η μάνα γης θα τα δεχτεί απλόχερα πάλι όλα

τα σκουλήκια της θα φάνε,

θα θρέψουν

θα μεγαλώσουν κι άλλα πουλιά το πρωί

θα διαδαχτούν κι άλλοι άνθρωποι να τα σκοτώνουν.

15/03.011(01:26)

πληρώνω με τρόπο αφόρητο

αυτούς που στην αλήθεια δρασκελίζουν με μανία

δίνω να φάν' δίνω να πιούν δίνω ν'ακούσουν

περίεργη γής περπάτησαν μέσα σε γκρί μονοπάτια

κουρασμένοι σε συνέχειες μα όχι σε κύκλους

η ζωή που περιγράφουν,γυρισμό δεν έχει

μήτε ματιές πιο πίσω

σχολεία ολάκερα μια βλεφαρίδα τους

κι οι γωνιές που πάνε και σκύβουν

μακρυά απο ανθρώπους και μακρυά απ'τις σκέψεις των

παρέες μοναξιάς ο κάθε ένας τους

το κάθε ερώτημα 

το κάθε δάχτυλο που υψώνουν

καμία απορία δε μου απόμεινε απο δαύτους

μα μόνο τους άκουα

ποτέ δεν ακολούθησα αυτή τους την συνέχεια

κι εχω απο τότε ,τόσο πια ζαλιστεί..

15/03.011(02:11)

οτι βαθειά σε πονάει κι αφήνεις μέσα σου να μεγαλώνει

θα βγεί λέει αργότερα μέσα στο βράδυ και θα έρθει να σε σφάξει.

Οι σκέψεις μου εχθές χιονοστιβάδες

ήρθε το ξημέρωμα να με κουράσει

με μουσική,κρασί με συνεπήρε

με σήκωσε στα ματωμένα νύχια του

κι άρχισα να κρυώνω καθώς τον ουρανό κοιτούσα

ενα ποτάμι που έρεε με μια μονάχα γέφυρα

συνάντησα πιο κάτω 5 γάτες

ο ουρανός κοκκίνησε και μ'άφησε απαλά να πέσω.

Μα το πρωί που ξύπνησα ήμουνα ήδη άρρωστος

ήταν όλα τα ίδια κι εγώ έβλεπα όνειρα

το κρασί,αυτά τα νύχια κι ο ουρανός

είχαν απ'ώρα πια αλλάξει.

15/03.011(13:56)

Καρυωτακικά(β)

οι θεωρείες γεννήθηκαν απο ανθρώπινα μυαλά που κατατρέχουν

ανθρώπινη ανακατοσούρα μέσα σε ανοιχτές πληγές

αφήστε τα αυτά,κι ελάτε εδώ στο τίποτα

μα ίσως να έλθετε και εις το πάντα

μηδενίστε ότι ακούτε,ζαχαρώστε την αλήθεια σας

γλείψτε μέχρι το ξυλάκι κι ύστερα αποφασίστε

μάθετε να κοιτάτε πιο βαθειά με μάτια διάφανα

κατατρεγμένοι κακομοίρηδες,στην κατοχή σας ζείτε

νιώστε την ζωή στις σταγόνες τ'ουρανού

ακούστε το κελάηδισμα του θανάτου της φύσης

τίποτα δεν είναι ίδιο με αυτό που σας εδίδαξαν

κι αν όλα αυτά,σας ενοχλούν τους υπόγειους σωλήνες

τότε προσάναμα καλό θα κάνουνε

μα η σκέψη θα κρατήσει πιο πολύ

κι απο την φλόγα την εφήμερη

κι απο την πρωινή εφημερίδα

15/03.011(14:11)

διαβάζοντας καβάφη,καρυωτάκη

εξυμνούσε όλους τους στωϊκούς της εποχής του

τους νεκρούς αυτούς στοχαστές.

Ελπίδα δεν υπάρχει για τους ζώντες

πεθαμένοι είναι κι αυτοί μέσα στη λάσπη των φτηνών τους.

15/03.011(14:38)