Το υγρό όνειρο που έγινε εφιάλτης.
Οι πρώτες πρωϊνές ώρες
γρονθοκοπούν το κρύο μεσημέρι.
Στέκομαι εδω μόνος, στον παγωμένο διάδρομο
διπλωμένος στη μέση του σπιτιού, που ονομάζεις βοήθεια.
Ανατριχίλες στην πλάτη, τα δάχτυλα μου σπάνε
εμπρός και πίσω η καθημερινή συνέχεια.
Δεν μπορώ να περιμένω όρθιος για πολύ,
οι ενέργειές σου,σου λένε να κάτσεις.
Μα κι εσυ,δεν γίνεται να στέκεσαι αιώνια,
οι σκέψεις μου, σου λένε να μ’αποφύγεις.
Όποιο κι αν είναι το τέλος,να θυμάσαι
πως ο καθένας μας πολεμούσε για το εγω του.
Το εγω που βρήκε και το εγω που έχανε.
Κουβέντες που απέκοπταν το ενα
και φράσεις γλυκές που κόντευαν στο άλλο.
Καμία επιλογή.
Βασισμένα ολα στην καθημερινή συνήθεια.
9/03.014(14:05)