Τώρα

Κι έπειτα μήνες χωρίς την σκέψη ως γιατρειά

Το βάθος μιας πίστης που κάποτε ζούσε το σήμερα

Και σαν συνδεδεμένες πληγές με χαρές

Χαρές γεμάτες ελπίδα κι έπειτα θλίψη

Αναπολούσα σαν κομμάτι απο ασπρόμαυρο φίλμ

ενα μέρος απο δέρμα φθαρμένο

Το τώρα που ζούσα πρίν απο λίγο

Το λίγο που πέθαινε για το τώρα

Τώρα

Τώρα

Τώρα..

Κι ύστερα θάνατος 

Τώρα

Τώρα

Λίγο αργότερα γαλάζιο και χρώμα

Κι έπειτα κύκλοι

Κύκλοι

Κύκλοι

Με χώμα και νερό

Και λάσπη με αφιόνι

Στις μίζερες μέρες

Στις μέρες τις χαρωπές

Απότομα όλα

Δευτερόλεπτα σιγής για το πένθος

Σιγής για την δόξα

Και τέλος

Τέλη

Τέλη 

Παντού τέλη

28/11.017 (16:16)

Νύχια

Πάντα υπολόγιζα να έχω δυο μάτια

Δυο χέρια

Δυο γλώσσες

Ο διαχωρισμός που θα δημιουργούσα

Θα ήταν τόσο εμβληματικός

Που θα κουραζόμουν

Πρίν καταλήξω στο συναίσθημα

Κι αυτό είναι ένας δρόμος

Μέσα στις φωτογραφίες της ευτυχίας

Στο αίσθημα του ανήκω

Στην επίδειξη της εξωτερικής ταυτότητας

Νύχτες με τα αγόρια

Καρυωτάκης, Bukowski, Baudelair

Τα νύχια μου μεγαλώσαν βιαστικά

Νύχια που τρώω

Ευτυχώς στην ποίηση της φαντασίας μου

Δημιουργώ τόσους πολλούς κόσμους

Που δύσκολα θ’ αφήσω

15/11.017 (23:58)

Νοσοκομείο

Νοσοκομείο το σπίτι μου

Αναπνέω χειμωνιάτικα ντυμένος κατάλληλα

Ομιλίες που βγαίνουν απο στόματα άλλα

Απομονώνω τις κορυφές των ήχων τους

Γεύομαι το φαγητό στην ψυχιατρική του πτέρυγα

Τα νύχια μεγαλώνουν μπροστά μας

Συχνά γινόμαστε περισσότεροι

Εκεί κοντά που μένουνε τα σκιάχτρα

Διαδρομές και δωμάτια, χώροι κοινοί

Λέμε στο τηλέφωνο πως είμαστε καλά

Σε αυτούς που δεν τηλεφωνούν

Μέσα μου απλώνει μια υπερβολή

Μαρία η σιωπηλή

Καταπιεσμένη γάτα να μένει στο έδαφος

Ενα μονοκόματο τώρα

Κι ενα σπίτι που γεννιούνται λίγα 

Κι εκεί καταλήγουν

1/11.2017 22:59

Ατελής

Εγω είμαι ο ατελής

Πυρές φλογών και σκόρπιες σκέψεις

Εν’ δυο πιαστείτε στα χέρια, τώρα γελάμε

Κι ενα εσώτερο λίγο που μοιάζει στο τίποτα

Πηδά στο κενό 

Ενα κενό γεμισμένο με χαμόγελα τόσα

Άλλοι θα τα ’λεγαν κατάδικα ουρλιαχτά

Εγω είμαι ο ατελής

Μισάνθρωπου σκέψεις και εκτιμημένες ψευτιές

Εν’ δυο γυαλίστε τα δόντια μπρός στον καθρεύτη

Κι ενα εξώτερο τόσο δα που μοιάζει με πείσμα

Σέρνεται με ρυθμό

Ενα ρυθμό πλημμυρισμένο με λόγια τόσα

Όπως κάποιοι αγκαλιάζονται κατά το γκρεμό

22/10.017(18:46)

Λευκές ημέρες

Τα καλύτερά μου ποιήματα

Τα έγραψα για γυναίκες

Με απόλυτα τέλη στα χείλη

Το γνωρίζαν κι οι στίχοι μου

Μα εγω ήλπιζα

Σκυφτές φιγούρες σχεδόν άνυδρες

Κορμιά που μοιραζόμουν την εμπάθεια

Την απόγνωση των ανεπίστρεπτων τηλεφωνημάτων

Το κρύο μου στρώμα με σώματα αγκιλωμένα στο μαύρο

Μα εγω τα παράβλεπα

Έδινα πιθανότητες

Πίεζα το μυαλό μου να μην χάσω το κάτι τους

Εκείνο το λίγο

Που μέσα μου λογάριαζα ως θαύμα

Να γράψω τη θλίψη μας

Να πω για το μαρτύριό μας

Είχα ανάγκη, οι λέξεις να γίνουν 

τα μυστήρια δυο γραμμών ανέπαφων

Ψάχνω ακόμα να βρώ τι κατάλαβα

Καθώς υπέροχα ποιήματα γράφτηκαν

Πάνω σε αίμα αληθινό

Μέσα σε στιγμές δυστυχισμένης ευτυχίας

Βολεμένες πηγές αυτοίασης

Μα πλέον, δίπλα σου, δε βρίσκω

14/10.017 (10:42)

Το φιλί σου

Και μ’ ενα δίχτυ παλεύω να πιάσω το φιλί σου

Πρίν πόσους μήνες, πρίν πόσες μυρωδιές να έφυγες..

Που δεν κατάλαβα

Που έψαχνα μνήμες 

Δέρμα και τρίχες πεσμένες σαν φύλλα

Φθινόπωρο πια

Μπορώ να ξαπλώνω ήρεμος σε αυτό που μου λείπει

Άπνοος και κιτρινωπός

Νύχια γράφαν αγάπη

Οι τοίχοι του έρωτα

Σπασμένα μούτρα, κι εγω πανικοβάλλομαι

Το σπίτι γέμισε αέρα

Άνοιξαν οι ντουλάπες και χύθηκε η βανίλια

Τα κόκκαλα γίναν άμμος και τρυπώνουν στην εξώπορτα

Τετέλεστε, τελειώσαμε

Σπασμένα 

Το σπίτι γέμισε φωνές

Επιτέλους μαζί μου νομίζουν πως νιώθουν

Κερνάω τους περαστικούς μολύβι

Λιωμένο να γράφουν

Και μ’ ενα δίχτυ παλεύω να πιάσω το φιλί σου

15/9.017(14:44)

Κατώτερος θεός

Πλατεία Εξαρχείων

Παιδιά ενός κατώτερου θεού

Σκυλιά ενός πιο βρώμικου θεού

Ποτά ενός φθηνότερου θεού

Θεός ας είναι σκέφτομαι

Για κάποιους λόγους

Λίγες στιγμές

Νιώθουμε όλοι ευγνώμονες

Τα παιδιά, τα σκυλιά, τα ποτά

Τα παίρνω σπίτι 

Σε αυτό το ήρεμο, ηλιόλουστο

Υπέροχο σπίτι

Μα τίποτα δεν τ´ αγγίζει

Σπασμένες οι πλάκες

Πρόσωπα απορημένα μα γνωστικά

Τα δικά τους δεδομένα

5/10.017 (17:24)