Ευθεία κάθεται η θέα(γ)

Ο νέος έρωτας θα δουλευτεί απ'την αρχή.
Θα χρειαστεί χρόνος καταστάλαξη συναισθημάτων πιά.
Πιο μικρά,μα βαθύτερα αγγίγματα
με λιγότερες λέξεις,μα πιο πολλά νοήματα.
Τελικό στάδιο του "να'ρθεις".
Σμίλη στη σκόνη, σμίλη στη σκόνη.
Πρίν αγοράσεις το τομάρι του πλαστικού,
μάθε αν θα σε βγάλει σε διαστάσεις
σε ανάγκες,ιδιοτροπίες,κι αντοχές.
Η αγάπη,δεν φτάνει._

27/9.012(17:17)



Πληροφορία,πληροφορία,πληροφορία
η Άννα φωνάζει στον Τάσο
κι ένας παππούς σε μια πορεία κλαίει
για όλα αυτά που ψήφισε εχθές.

η ύπνωση,η ύπνωση,η ύπνωση.
Πρώτο μαύρο φώς και πρώτο πρωινό,γίνονται ένα.
οι αριθμοί θα πληθαίνουν κι η νύχτα θα μοιάζει μηδέν.

Τα έδιωξα όλα..
επειδή,δεν μου έλειπε κάτι.
Τα είχα όλα.. 
κι επειδή δε μου βάσταγαν,
τα έδιωξα όλα.

Η ολοκλήρωση.

28/9.012(20:13)

Ευθεία κάθεται η θέα (β)

Γυναίκα μου γυναίκα μου
κουρέλι απ’τα κουρέλια μου
δεν εχω δαχτυλίδι να σε ζητήσω.
μα αν το δεχτείς,δαχτυλίδι μπορώ ν’αποχτήσω.
Δεν ξέρω υπομονή αν θα βρώ
δεν ξέρω αν πάλι στα λάθη θα πέσω
μα εισ’η γυναίκα μου
η ζωή μου η παράλληλη
κι όλα τα θέλω τα πρέπει και τα έτσι μου.

1/8.012(14:30)





λέφτερος σημαίνει να ουρλιάζεις
να βρίσκεις μίαν άκρη του κόσμου
δέκα εκατοστά του βράχου και ν’αράζεις
κρασί τσιγάρα γύρω γύρω οι σκέψεις
φωτιά νερό και μουσική.
Τίποτε άλλο.
Προσκύνημα εμπρός στην φύση
μυρωδιές της γής.. συναίσθημα
αναπόφευκτα πράγματα
ένστικτα
η ακοή  η πείνα  η συγγραφή
φωτιά  η φύση  το ολόδικό μου χάος..

12/8.012(15:15)

Ευθεία κάθεται η θέα (α)

Ειρήνη μου και κόρη μου μονάκριβη
αυτο θα’ναι το σπίτι σου
λιγάκι πρίν το τέλος σου
φυσάει αέρας ‘δώ, μεγαλώνει φωτιά.
Εγώ και η μητέρα σου, Ειρήνη
σε γεννήσαμε,
Ειρήνη σε ονομάσαμε να υπάρχεις.
Υπέφερε το ζήλο μας, το έτσι και τα θέλω μας'
παιδί μας, γόνε μας και πατρίδα μας'
Πρίν απ’το τέλος μη μας αφήσεις
ζωντάνευε για εμάς σπηλιές και τύμβους.
Παρακαλάμε να’σαι εκεί να αγριεύεις
της φύσης τα θεριά,των κήπων τα φυτά.
Όλα για εμάς,παρ’όλα αυτά'
Ειρήνη μας..  Ειρήνη μας..
φωτιά μας και σκοτάδι μας.

28/7.012(16:38)


Κοπίδια μου αλλόγιστα,κοπίδια μου παράλογα
τα δέντρα θα με κρύβουν απ’τους εξω.
Αδυνάτισα και μελαγχόλησα μακρυά απ’την ανάγκη σου
στιγμές όλα, στιγμές του παραλόγου ζούμε
στην ζωή ετούτη,υπέφερα μέσα στις σχισμές
του ήλιου απ΄τα κάγκελα
νοστάλγησα
πηγές, λουτρά ομοφώνων,κατεκλεισμένων μορφών
υπηρέτησα το σκοτάδι,το βράδυ που πέφτει
το κλάμα που στο δέρμα πάνω δεν φαίνεται
διπλά όλα,άτονα, βαρυά και η μελάνη τρέχει.

                                                                                         
28/7.012(16:45)

αφού νοστάλγησα κι αφού εδω μέσα ηρέμησα
είδα σκοτάδια να έρχονται
φέρναν κλειδιά
φέρναν ψωμιά να φάμε
μα η κλειδονιά,αυτή τη  φορά πάλι θα’ναι εκεί για ν’ανοίξει'
βλέπω διπλά με λένε τρελό μα εγω το ξυράφι εχω ρίξει
κι αδυνατώ να συμμορφοθώ στης τάξης τους νόμους και τα ήθη
και νοσταλγώ να κρεμαστώ να νιώσω να κλαίνε τα πλήθη.

28/7.012(16:50)