Κόκκινο μπάρ

Η αποδόμηση της αγάπης

είναι αυτό το κόκκινο μπάρ
Πρέπει να πολλαπλασιαστούμε

Ανοιχτά στόματα που γελάνε

Δε θα σταματήσω να μιλάω για το ουρλιαχτό

Το μελαχρινό πάτωμα

που τίποτα δε θυμίζει στο δέρμα σου

Ας διχοτομήσουμε τα πάντα

Αλήθειες που ονομάζουμε ειλικρίνεια

Σκέψεις που ποτέ δεν θα ειπωθούν

Υπήκοοι στα βασίλειά μας

Πίνω για να θυμάμαι

Αγαπώ γιατί εχω ανάγκη να ανήκω

Να δένομαι με την γή

Να μην ταξιδεύω

Να ονειρεύμαι στον δικό μου κόσμο

Έναν άλλο, μικρό κόσμο

Που θα εισβάλλει στον δικό μου

Και θα με προετοιμάσει για το επόμενο κόκκινο μπάρ

31/8.016(00:11)

Το αίμα

Σε ενα άγνωστο σπίτι μακρυά σου

Μπουσουλάω με την γάτα που κάνει κύκλους

Η λάμπα κρεμιέται ολόρθη

Λεπτές νεκρές αγάπες που αντιστάθηκαν

Και το αίμα που έχασα εχθές

Είναι στα χέρια σου

Οι δρόμοι που πήρα εχθές

Είναι οι αγωνίες μου

Κοιμήθηκα φιλοξενούμενος

Αγκαλιά μ’ένα σώμα πιο βαθύ κι απ’την μοναξιά

25/8.016(10:08)

Τα χατήρια

Σήμερα θα κάνω έρωτα

με όλα τα χατήρια που σου ´ταξα

Τα πατημένα σταφύλια, τις ρώγες σου

Μητέρα αγάπη, η μυρωδιά

απ´τις μασχάλες σου

Πεταμένο εσώρουχο γίνομαι η άμμος σου

Σήμερα στην μαύρη θάλασσα

Πυρετός, αγνάντι κι ηρεμία

Φαίνομαι ήμερος

Μα είμαι η άκρα απελπισία

19/8.016(13:51)

Σιωπηλοί αρκετά

Συννεφιά

Βγάζω νύχια, αυτά γυαλίζουν

Μπορεί να φταίει που η φέτα τούτη

τ’ουρανού

Τον ήλιο καπακώνει

Σχεδόν τα κατάφερε. Ξανά

Μα νιώθω πιο ψηλά

Πιο κοντά

Πιο σήμερα

Δεν θα είμαστε νεότεροι ποτέ

Όμορφοι πλήρως

Σιωπηλοί, αρκετά 

8/8.016(16:27) 

Το παιδάκι της πλάτης μου

Το παιδάκι της πλάτης μου

ουρλιάζει σαν να πνίγουν μέσα του μια γάτα

Οι φλέβες σου πιάνουν σφιχτά

τις γυναίκες του Μπουκόβσκυ

Η θάλασσα σαν σκόνη χριστουγέννων

Θεέ μου, τι θάνατος ήταν σήμερα

Ποδοβολητό στα χέρια, οι πέτρες σπάζουν την φτωχή μου θλίψη

Καθώς οι αγκώνες μας ενώνονται

Και η επαφή μιλάει για κάτι γνώριμο, κάτι οικείο, 

την φύση την ίδια, το παλούκωμα της αγάπης, 

το ψάρι που πηδάει έξω απ´το νερό

για να νιώσει κάτι άλλο, νέο

Πληγιάζει τον αέρα με την φρέσκια επιδερμίδα, ξυρίζει

τα σύννεφα και ξανά πάλι μέσα

Για να συνεχίσει να ζεί

το σύνηθες, το πνιγερό κι

απότομο

Παιχνίδι ενός κόσμου που

καθημερινά αναζητά κάτι ίδιο

1/8.016(11:05)