Μικρή ιστορία

Κάποτε γνώρισα ενα μικρό κορίτσι

Τα λόγια δεν έχουν σημασία

Βαθεία μέσα μας

Υπάρχει μια υπόγεια βραδινή λίμνη

Έχουμε την πολυτέλεια να τρώμε

Συναίσθημα, λαχανικά και σκόνη

Αυτή είναι η μικρή μας ιστορία

Είπα πικρή;

Χαμογελάω

Γιατί ωριμάζουμε παρέα

29/6.016(23:12)

Γυναίκα

Το κορίτσι που κοιμάται δίπλα μου

ειν’όμορφο να κλέβω πως εισπνέει

Ειν’εκλεκτό να μου χαρίζει όλους της τους φόβους

Με υπομονή ν’ανασταινάζω όταν εκπνέει

Να σπάει τα υπνωτικά της χείλη, ν’αγκαλιάζει το μαξιλάρι

Καθώς απλώνω την αγάπη μας σε όλο το κρεβάτι

Είναι υπέροχο, αυτό το θαυμαστό κορίτσι,

πάνω στο στήθος μου να γίνεται γυναίκα

28/6.016(10:23)

Της ζωής μου πια όλης

Είσαι το Ποίημα

Τα ανοιχτά παράθυρα

Το καθαρό πάτωμα

Το λευκό δέρμα

Τα μυρωδάτα σεντόνια

Το ανάγλυφο του κορμιού σου

Το μαλακό κρέας

Τα βογγητά, της απαλής σου ξεκούρασης

Είσαι το Ποίημα

Το μισάνοιχτο στόμα

Η γυαλάδα στα μάτια

Η φρεσκάδα της νιότης

Οι εσωτερικές συστολές σου

Το τίναγμα στα πόδια

Το “τι;” και το “ε;” σου

Της ζωής μου πια όλης

27/6.016(16:44)

'Αμπωτη

Θυμάμαι κατοικούσα 

στην θάλασσα μεσ’ τα μαλλιά σου

Είχα φυτέψει εσωτερικά μια κάθετη παλλίροια

και κάποιους στίχους ορφανούς σαν απο ανάγκη

Βρίσκονταν όλα και χάνονταν

κι αναδιπλώνονταν σαν κύματα που σβήνουν

Το άρωμά τους, που στροβιλίζοντας

ερχόταν απο το ντιβάνι

Και ξαναζούν, τραβούν τις ρίζες τους

Γεμίζει η άμπωτη αγάπη

23/6.016(11:44)

Πατρίδα

Είπαμε να μείνουμε απόψε σιωπηλοί

Μα η ανάγκη για φυγή, μας γρίλιζε

Αγαπητέ καθρέπτη μου

Μη βρίζεις άλλο, χάνομαι

Είσαι ένας κόσμος που δεν μπορώ να φτάσω

Να αγγίξω

Αν ενώσεις τα “γ” φτάνεις το άπειρο

Αρκεί η απουσία

Η πιο εύκολη λύση

Η μόνη γνώριμη πατρίδα

Τα παιδικά μας όνειρα για ελπίδα

Συντροφικότητα και τρέμουλο στα χείλη

Μη χαραμίζεις, είπες, την ομορφιά σου κλαίγοντας

Δε σου ταιριάζει

20/6.016(21:47)

Ποίημα

Ύπάρχει ενα λευκό κλαδί

Μου υπόσχεται να με πεθάνει

Άσπρο κλαδί απο δέρμα

Αναρριχητικό πουλί με πνίγει

Η φωνή μου αντηχεί 

σε ενα κομμάτι κλειστού ουρανού

Το ποίημα τελειώνει με την λέξη 

“Απέτυχα”

Μα ξεκίνησε με την λέξη 

“Απέρριψα”

19/6.015(11:34)

Κόλακες

Πάει καιρός και δεν χαραμίζω

ούτε ενα φιλί για χάρη σου

Οι σάρκινοι κόλακες, θα φανταστούν

πως δεν χαραμίζω ούτε ενα φιλί

Μα δεν θα καταλάβουν ποτέ

πως κανένα φιλί δεν πάει χαμένο

Πως τίποτε δεν χαραμίζω πια

15/6.016(13:21)

Πιο πολύ

Όλοι ξαφνικά θα μάθουν,

πόσο αργά, μέσα σου έσβηνα

Σε ονειρεύομαι όσο πιο πολύ

Καθώς οι μέρες περνάνε 

και

καθώς εφαρμόζει το δέρμα

Πιο πολύ

13/6.016(17:25)

Ρίσκο

Θα ρίσκαρα την ζωή μου, εαν σκοτωνόμουν

Για ενα ζώο, εναν έρωτα, ναρκωτικά, ποτό, τα πάθη μου όλα

Μα είμαι ακόμα εδώ

Και ζω τον έρωτα, μαζί κι όλα τα πάθη μου 

Μα δεν ρισκάρω την ζωή μου

Κι όμως λεω πως βιώνω

Μια καθημερινότητα υποστηρικτική

Βασταζόμενη με υλικά που μοιάζουν με αισθήματα

Υγρά που δίνουν την εντύπωση του έρωτα

Ταξίδια εσωτερικά που ποτέ δεν θα κάνω

10/6.016(14:18)

Το γιατί

Μιλήσαμε βγάζοντας σάλια

Μια ανθρώπινη σβούρα 

σφουγγαρίζε στο πάτωμα το αίμα 

Πρώτη φορά βλέπει ο ένας 

του αλλουνού τον οισοφάγο

Περάσαν μέρες 

Ξετυλίξαμε κάτι συναισθήματα

Και βάλαμε τα κλάματα

Καταλαβαίνεις την στενοχώρια;

Πεθαίναμε και δεν ξέραμε πως

31/5.016(22:08)