Τελευταία μέρα

Είναι η τελευταία μέρα του χρόνου.
Που για πολλούς θα είναι η πρώτη.
Η επιτηδευμένη χαρά παρεά με τον βαρύ ίσκιο
θα φορέσουν την τουαλέτα και το σακάκι τους,
θα αφήσουν το δράμα όλου του χρόνου στον δρόμο
και θα πιάσουν το σοκάκι με τα βεγγαλικά.


Εξάλλου προετοιμάζονταν εδω και μέρες.

Πίεση στην πίεση να νιώσουν.

Πίεση στην πίεση να αγκαλιαστούν με κατανόηση.
Να τους ανάψουν τα τσιγάρα με την πιο ζεστή φλόγα,
τα κορμιά με το πιο λείο δέρμα,
την ψυχή με το πιο άσπρο ύφασμα.

Μα εμπειρικά, απέτυχαν.
Κι έχει περάσει δώδεκα η ώρα.
Είναι η πρώτη μέρα του χρόνου.
Για κάποιους θα’ναι η τελευταία.

31/12.013(14:46)

Νέα λύπη

Έκανα δέκα μέτρα ελαφρυά μέσα στον κήπο.

Μια νεκρική σιγή.

Μια ησυχία νοσταλγική.

Σαν ο αέρας να μην εχει φωνή

και στο μακρύ χορτάρι να λείπει η κίνηση.

Πόσο βαθειά να’χει ριζώσει αυτή η λύπη;

Περάσαν χρόνια.

Μήπως θα περάσουν άλλα τόσα;

26/12.013(14:06)

Εν τάφω

ζωή μου φτωχή έμεινες μόνη

μόνη μέσα στους καινούριους τοίχους

μονη πίσω απο καθαρά παράθυρα

μονη μέσα στις τρίχες της γατας 

και στη μυρωδιά των σκουπιδίων,

στα ξύλα που σπάνε το σκοτάδι της μνήμης μου.

(ηρέμησε πρώτα )

Θυμάμαι στιγμές στις πρώτες σκόνες του πρωϊνου

στο πρώτο άνοιγμα της μέρας.

(εδω θα είμαι)

Τωρα ζωή μου φτωχή, μυρίζει αίμα.

Σπατάλη στη σπατάλη μεσ’ στα χρόνια.

γίναμε ενα..

22/12.013(18:15)

Συνήθεια

Είναι εύκολο να χωριστεί μια συνήθεια;
Ολα ώριμα και συζητήσιμα.
Σοβαροφάνεια μπρός στο τετελεσμένο.
Εμένα προσωπικά, με σφίγγει η γραβάτα μου.

Ίσα-ίσα ρουφάω αέρα να μείνω για λίγο.
Μετα ξεχνιέμαι, αφήνω να φύγει και τρέχω.
Ανοίγω την πόρτα, την ξανακλείνω.
Κοιτάζω το ταβάνι επάνω.
Περιέχει τις επόμενες σκέψεις κι ενα καθρεύτη.
Κοιτάζω το πάτωμα κάτω.
Ενα απαράλλαχτο παρελθόν που σκυλιάζει ν'αλλάξει.
-Τελικά γίνεται μέλλον.


18/11.013(16:06)

Ερημιά και ηρεμία

Οτι εσυ βλέπεις ερημιά
εγω το βλέπω ηρεμία.

14/11.013(23:59)

Άτιτλο

Μείναμε πίσω αδερφέ μου.
Μείναμε πίσω.
Πίσω απο τα καλά παιδιά εκείνα
που σπρώχναμε να πάν' μπροστά.
Τα βλέπουμε να βασιλευουν,
ενω εμείς δύουμε.

13/08.013(17:02)

Τα παιδιά στην μέση

νιώθεις μόνη;
εγω καθόλου.
Έχω όλα αυτα τα πλαστικά συναισθήματα, που
δεν με σπρώχνουν να γευτώ τίποτα.
Κι εσυ μ’αυτα πολεμάς;
Ή μήπως προτιμάς να τα ονομάσουμε διαφανή,
για να φανεί πιο αναίμακτο;
Κι επειδή τυγχάνει
τα δέντρα εμπρός απο τον ουρανό
να μου κόβουν την θέα,
θα σε παρακαλούσα
να μην κάνεις ξανά τα ρούχα μου να μυρίζουν έτσι.
Μήπως η πόρτα του διαδρόμου πρέπει να κλείσει
αυτήν του δωματίου μου
και μαζί μ’αυτό να ελευθερώσει την σκέψη μου;
Μήπως οι ώρες που περνάμε στο τζάκι,
να έμοιαζαν με τα αντικρυστά κούτσουρα
που περιμένουν την σειρά τους;

Περάσαν χρόνια.
Θα περάσουν άλλα τόσα;

Κόψε τα παιδιά στην μέση.
Το κρεββάτι.Την ψυχή σου.
Την μισή ζωή σου.

6/01.013(13:27)