Τώρα

Κι έπειτα μήνες χωρίς την σκέψη ως γιατρειά

Το βάθος μιας πίστης που κάποτε ζούσε το σήμερα

Και σαν συνδεδεμένες πληγές με χαρές

Χαρές γεμάτες ελπίδα κι έπειτα θλίψη

Αναπολούσα σαν κομμάτι απο ασπρόμαυρο φίλμ

ενα μέρος απο δέρμα φθαρμένο

Το τώρα που ζούσα πρίν απο λίγο

Το λίγο που πέθαινε για το τώρα

Τώρα

Τώρα

Τώρα..

Κι ύστερα θάνατος 

Τώρα

Τώρα

Λίγο αργότερα γαλάζιο και χρώμα

Κι έπειτα κύκλοι

Κύκλοι

Κύκλοι

Με χώμα και νερό

Και λάσπη με αφιόνι

Στις μίζερες μέρες

Στις μέρες τις χαρωπές

Απότομα όλα

Δευτερόλεπτα σιγής για το πένθος

Σιγής για την δόξα

Και τέλος

Τέλη

Τέλη 

Παντού τέλη

28/11.017 (16:16)

Νύχια

Πάντα υπολόγιζα να έχω δυο μάτια

Δυο χέρια

Δυο γλώσσες

Ο διαχωρισμός που θα δημιουργούσα

Θα ήταν τόσο εμβληματικός

Που θα κουραζόμουν

Πρίν καταλήξω στο συναίσθημα

Κι αυτό είναι ένας δρόμος

Μέσα στις φωτογραφίες της ευτυχίας

Στο αίσθημα του ανήκω

Στην επίδειξη της εξωτερικής ταυτότητας

Νύχτες με τα αγόρια

Καρυωτάκης, Bukowski, Baudelair

Τα νύχια μου μεγαλώσαν βιαστικά

Νύχια που τρώω

Ευτυχώς στην ποίηση της φαντασίας μου

Δημιουργώ τόσους πολλούς κόσμους

Που δύσκολα θ’ αφήσω

15/11.017 (23:58)

Νοσοκομείο

Νοσοκομείο το σπίτι μου

Αναπνέω χειμωνιάτικα ντυμένος κατάλληλα

Ομιλίες που βγαίνουν απο στόματα άλλα

Απομονώνω τις κορυφές των ήχων τους

Γεύομαι το φαγητό στην ψυχιατρική του πτέρυγα

Τα νύχια μεγαλώνουν μπροστά μας

Συχνά γινόμαστε περισσότεροι

Εκεί κοντά που μένουνε τα σκιάχτρα

Διαδρομές και δωμάτια, χώροι κοινοί

Λέμε στο τηλέφωνο πως είμαστε καλά

Σε αυτούς που δεν τηλεφωνούν

Μέσα μου απλώνει μια υπερβολή

Μαρία η σιωπηλή

Καταπιεσμένη γάτα να μένει στο έδαφος

Ενα μονοκόματο τώρα

Κι ενα σπίτι που γεννιούνται λίγα 

Κι εκεί καταλήγουν

1/11.2017 22:59