Εσώτερο Τίποτα

Βγάζω μια φωτογραφία στο ιδρωμένο δωμάτιο.

Είναι ασπρόμαυρη, με κόκκο καλλιτεχνικό.

Μόλις δροσίστηκα, μα δε σαγηνεύω διόλου.

Τους τελευταίους μήνες, αποφεύγω να ξυριστώ.

Να αντιμετωπίσω την αδελφή μέσα μου.

Την κακοποίηση των γονέων.

Το ξύλο που έτρωγα στο σχολείο.

Το κατουρημένο μου στρώμα.

Σε λίγο με καμάρι, θα τη δώσω να την δούν.

Κάποιοι τρέχουν να χειροκροτήσουν.

Κάποιοι να με συγχαρούν. 

Να μου χαϊδέψουν στοργικά την πλάτη.

Φίλε, το σήμερα άξιζε, είχες μια πρόοδο.

Γυναίκες κουρασμένες απο τους άντρες τους

θα σου χτυπήσουν την πόρτα.

Μικρά κορίτσια, άβγαλτα, θα τυφλωθούν.

Κι έτσι Εγώ, ο υιός του μάταια παντοτινού.

Ο θεός των έξω, το εσώτερο τίποτα.

Για μια στιγμή θα αποθεωθώ.

Σωροί κορμιών, μυρωδάτων πτωμάτων.

Πλήθη ακόλουθων σακατεμένων ψυχών.

Ίδιων με μένα, να προσκυνούν.

Το ολότελα άδειο, το αδηφάγο κενό.

Όλα εκείνα τα μηδέν, που νομίζουνε πως..

21/2.015(17:10)

ζωή

Μεσημεριάζει.

Μα εσυ ακόμα κοιμάσαι.

Ενα βουνό θολούρας

σκεπάζει τη σκέψη σου.

Γίνεται αρμός

που ενώνει τις μέρες.

Εχθές το βράδυ

την ονομάσαμε θλίψη.

Οι ώρες θα περάσουν.

Θα γίνουν πληγές.

Ας γίνουν και θάλασσες.

Κι ας συζητήσουμε.

Αν μπορούν να ραφτούν.

Αν αδυνατούν να στολιστούν.

Αν γίνεται να λήξουν.

Αν θα ορκιστούν να αλλάξουν.

Αν.. αν.. αν..

14/2.015(11:26)

Κιμάς

Καλησπέρα κι ευχαριστώ για τη φιλιά.

Βασικά, δε με ενδιαφέρεις σαν προσωπικότητα.

Απλά ειχα κολλήσει τα μούτρα μου

στα τεράστια βυζιά σου.Θέλω να σε γλείψω.

Το βράδυ θα τον παίζω μαζί τους.

Δεν έχεις και ολόσωμη..

Βλέπω είσαι καλλιτέχνης, φωτογράφος.

Ναι, κι εχω την φωτό απο το καλοκαίρι.

Αφήνω στη μέση της φωτό, ξέρεις εκεί που χτυπάει το μάτι, να φαίνονται τα ξίγκια μου.

Να κι η μηχανή μου μπροστά.Πίσω έχει μπλέ ουρανό.

Ανεβάζω και πόστ αλλα ποιός νοιάζεται.

Το κρέας αμείβεται περισσότερο.

Απο μικρός ήμουν συναισθηματικά ανάπηρος. 

Αργότερα μεγάλωσα,εβγαλα μούσια, έκανα ταττού και ήρθε η ώρα να βγώ στην πιάτσα.

Έχω μεσαίο όνομα πιασάρικο, ρίχνω άξια φτηνά γκομενάκια.

Κι αν γεράσω, δε με πειράζει, θα εχω ζήσει.

Θα βάζω φωτό απο τότε που ήμουν νέος, ωραίος, γαμιάς.

Τότε που το κρέας αμειβόταν περισσότερο.

16/2.015(20:02)

Tραγικό

Ύστερα φτάσαμε εδώ, μακριά απ’τ' όνειρό μας

Γίνονταν όλα βιαστικά, κι αυτοί καρδιοχτυπούν

Μαζί τους προχωρούσαμε λες κι είμασταν δεμένα

Παλιά καράβια θλιβερά, ερήπια των καιρών

Περάσαν τα χρόνια μας γοργά, έλειψαν οι ελπίδες

Χαθήκαμε μαζί μ’αυτούς σε ξένα χωρατά

Μα κοίτα που βρεθήκαμε τόποι ξανά λουσμένοι

Στου έρωτα τη συμφορά να πλέουμε εμπρός

11/2.015(12:02)

Άτιτλο

Κι αφού σε γδύνω

κι αφού με γδύνεις,

φρόντισε με έπειτα

να σε φροντίσω.

Ντύσε με 

και θα σε ντύσω.

6/2.015(21:18)

Tο τέλος του κόσμου για σήμερα.

Όλα αφέθηκαν σε πρώιμες σκέψεις.

Κάθε λέξη, μια σημασία.

Αφού ειπώθηκε, είχε ενα νόημα.

Οτι δεν έγινε, περνάει

απ’την αλήθεια στο φώς.

Το μαχαίρι ακονίζει την πέτρα.

Το κρεβάτι με τυλίγει γυμνό.

Τίποτε δεν έχει αξία, 

εκτός απ’τις πράξεις.

Το σαλτάρισμα του έρωτα.

Τις ορμόνες στις ανέρωτες φρίκες.

Και μείνανε στην τσέπη μου

οι τρίχες της γάτας σου

η μούχλα στους τοίχους

τα ξεχασμένα μου χάπια

λίγο άρωμα

και κάτι σάλια.

Που μόλις πετάω στο τασάκι.

3/2.015(00:26)