Στερητικό Α

Έρχονται κάτι συνειρμοί που γρήγορα χωλαίνουν.

Τεντώνουν και μαράζουνε την έρημη σκιά τους.

Σαν τα καντήλια στους ναούς που ατέλειωτα σιωπούνε.

Τότε που σαν μικρές πληγές σκάλιζαν τη χαρά τους.

Και κάτι τρυφερές ματιές που σύντομα θολώνουν.

Κοιτάνε κι αποστρέφονται της νιότης μου τη μνήμη.

Σαν τότε που αγαπήθηκαν σκυφτά μέσα μου όλοι.

Οι στερημένοι έρωτες, τα θλιβερά μου πλήθη.

Και της ψυχής μου η ζεστασιά αρχίζει κι αγριεύει.

Κάθε φορά που σκέφτομαι να την αναθερμάνω.

Καθώς ο πόθος έρχεται προτού να ηρεμήσει.

Η ανάγκη της καρδούλας μου να την ξαναμαράνω.

21/3.015(12:00)

Θεσσαλονίκη

Κάπου εδώ..

Αισθάνεσαι;

Κάπου εδώ. 

Αγγίζονται τα λόγια.

Δοκιμάζονται και υποφέρουν.

Πέντε δάχτυλα γεύονται νοητά.

Μακάρι να ήσουν εδώ.

Τέσσερα μάτια κρεμασμένα στη βροχή.

Μονάχα να σε βλέπω.

Τρείς κουβέντες ανθρώπινα απλές.

Σε νοιάζομαι πολύ.

Δύο σκέψεις προσμονής.

Πάρε το πρώτο τρένο.

Κι ενα γιατί.

8/3.015(22:39)

Οσφραίνοντας θάνατο

Μια κυριακή ηλιόλουστη.

Σήμερα, πρώτη ημέρα ανοίξεως.

Κλειστή θα μέβρει να κοιμάμαι.

Το φώς ζεστό χτυπάει την ψεύτικη,

απο τις γιατρειές περούκα μου.

Άνοιξη επόμενη δε θα προλάβω.

Κελάηδισμα νιότης που πνίγεται

σε υγρά κίτρινα και πικρά.

Θα σε διαβάζω.

Με θηλιές στο ταβάνι.

Με ξυράφια στο μαξιλάρι.

Η ζωή σκληραίνει ταχύρυθμα.

Θα με σκέφτεσαι;

Θα’ναι το μάρμαρο μου άσπρο;

Θα λιώσω γρήγορα;

Απάντησέ μου.

Κι ύστερα τρέξε και βρές τα παιδιά μου.

Στους κόκκινους κήπους.

Στα μακρινά σταυροδρόμια που παίζουν.

Κι εξήγησέ τους.

Πως το τέλος έρχεται ολόγυρα.

Απο το μητρικό χάδι που θα λείψει.

Έως τον καρκίνο που το σκοτώνει.

Αρμήνεψέ τα.

Να μη λογαριάσουν τίποτα.

Να μη στρογγυλοκαθίσουν.

Καμία κυριακή ηλιόλουστη.

Καμιά επόμενη άνοιξη.

Η ζωή κοπιάζει στο σήμερα.
Πες τους.

1/3.015(16:57)