εγω καθόλου.
Έχω όλα αυτα τα πλαστικά συναισθήματα, που
δεν με σπρώχνουν να γευτώ τίποτα.
Κι εσυ μ’αυτα πολεμάς;
Ή μήπως προτιμάς να τα ονομάσουμε διαφανή,
για να φανεί πιο αναίμακτο;
Κι επειδή τυγχάνει
τα δέντρα εμπρός απο τον ουρανό
να μου κόβουν την θέα,
θα σε παρακαλούσα
να μην κάνεις ξανά τα ρούχα μου να μυρίζουν έτσι.
Μήπως η πόρτα του διαδρόμου πρέπει να κλείσει
αυτήν του δωματίου μου
και μαζί μ’αυτό να ελευθερώσει την σκέψη μου;
Μήπως οι ώρες που περνάμε στο τζάκι,
να έμοιαζαν με τα αντικρυστά κούτσουρα
που περιμένουν την σειρά τους;
Θα περάσουν άλλα τόσα;
Το κρεββάτι.Την ψυχή σου.
Την μισή ζωή σου.
