Επιλογές του 100 (γ)

ποιός γαμάει το κάτω μέρος του σώματος;

αυτό δλδ κάτω απο το κεφάλι

Όλοι οι πόθοι του σαρκίνου

ξεκινάνε απο το στήθος και τα γεννητικά όργανα

Τα υπόλοιπα μυστήρια απορρίπτονται.

Τα συναισθήματα εκείνα

εκτός της οργής, της ορμής

και του απόλυτου τίποτα’

σπέρα σάρκα ιδρώτα

κι αν επιτευχθεί το αίμα.

Το κεφάλι,προσφέρει αντιδράσεις

κι ανατριχίλες,που σιχαίνομαι.

8/11.010(15:00)

εθισμός στις αισθήσεις..

τα ψυχότροπα ναρκωτικά

είναι κατα βάσιν "μοναχικά"

(οχι,απο την άποψη του "μη γίγνεσθαι"..

κι οχι απο την άποψη του "μη δείχνεστε")

σου πετάει τη ζωή πάνω στο τραπέζι,

να τρέμει

κι αυτός αρχίζει να κόβει το μπέικον

η ζωντάνια της ευχαρίστησης των σκέψεών μου

κι όρεξη νιώθω να'χουν τα σωθικά μου

να πεταχτούνε έξ

στριγκλιές και διάφανες ημέρες

χωρίς νύχτα,χωρίς μέρα

μια συνέχεια

υποταγή της σάρκας στα ηλεκτρόδια του μυαλού

και το μυαλό σε άλλα ηλεκτρόδια

κι αυτά σε άλλα,και τ'άλλα σ'άλλα

μέχρι που φτάνεις, στο ΕΓΩ '

αυτό χοροπηδάει,εσυ ακολουθείς,χαρούμενος

ίσα-ίσα γυαλίζει το χρυσό σου δόντι

αυτό αργοπεθαίνει,χάνεις τα μαλλιά σου εσύ

κι άντε πάλι απ'την αρχή

κι αφού πέθανες,τι κατάλαβες ; 

(λίγη στάχτη στα σκουπίδια,ίσως να βάραινε τους συγγενείς)

-θυμάμαι,πέθαινες απο νέος

σκοτωνόσουν συνέχεια,βάραγες φλέβες,υποτροπές

όλα επάνω στη συνέχεια βαλμένα

αυτά τα παιδιά δε θα μάθουν ποτέ

σαρκαστικοί έρωτες λέει, η γλώσσα μπρεδεύεται

ήπιαμε 6 μπύρες σήμερα

σωματικός έλεγχος

ανοιχτόχρωμα ντυμένος,μπλέ στυλό

μήπως ήρθε η ώρα να πεθάνω

έχω κάνει και μπάνιο.

11/11.010(13:30)

η  μοναξιά του περαστικού

καθώς τα ξύλινα παράθυρα με περικλείουν

γαζώνω με την σκέψη μου κάποιες εικόνες

ορθογώνια κάδρα μέσα σε δωμάτια

καπνοί-τσιγάρα-ιδρώτας

και κάποια διόδια,ταξίδια

καπνούς-τσιγάρα-ιδρώτα'

η μοναξιά του ταξιδιώτη

του μικρού ταξιδευτή'

είναι ανθρώπινο να νιώθεις μόνος

να το κυνηγάς να γίνει

να σκέφτεσαι εσένα

το τι κάνεις και το τι νιώθεις.

Σαλεύω μόνος μου εδώ

κι αυτό ειν'ωραίο

μακρυά απ'τους ανθρώπους

και τις ομάδες που κατασκεύασαν

μακρυά απ'όλους τους θλιμμένους

η κατάκτηση τους θλίβει

και θρηνούν ουρλιάζοντας,ζητοκραυγάζοντας!

ΣΙΩΠΗΣΤΕ !! και θα δείτε..

25/11.010(15:32)

φτάνω στο δωμάτιο,είναι σκοτεινό

βλέπει θάλασσα

αρχίζω να πίνω,σιγα σιγά ενα θάνατο

χιλιάδες μορφές μέσα στα μάτια μου

χαρακτήρες αλλιώτικοι τσουγγρίζουν ποτήρια

γελάνε,χωμένοι εκεί στη γωνία

γελάνε,χλευάζουν κατσούφηδες '

συνεχίζω τον θάνατο

αυτός αρέσκεται στο τραγούδι,κι ακολουθεί

ξαπλώνω κάτω,κοιτάζω πάνω

κι ανάβω λίγο θάνατο ακόμα

"μα δε βαρέθηκες;  δεν πνίγηκες ακόμα;"

διάολε ,μπήκα όλος μέσα σου

γιατί δε σκορπίζεσαι ..; μου λες !;!;

Σκορπίσου!!

και σηκώνεσαι και φεύγεις'

ο μπλέ ηλεκτρίκ καπνός,

καβάλησε της σχισμής την ηλιαχτίδα

το ταβάνι ειν'άσπρο.

25/11.020(15:42)

σκέφτομαι ,άθελα μου, σκυφτός τόση ώρα 

τι να πρωτογράψω

Θα μπορούσα ,σκέφτομαι, να μιλήσω για ενα 

εφήμερο έρωτα,ενα χαμένο τίποτα,

μια χαλασμένη κονσέρβα 

ενα ξεκούρδιστο ρολόι

βρωμόπαιδα όλα

ενα σημειωματάριο που χαρακώνεται

και μεχρι να φτάσεις στην μέση κρέμασες τον εαυτό σου

ούτε σαπούνια ούτε αηδίες ούτε τίποτα

σα ξυράφι.Στεγνά.

με τα γνωστά πισογυρίσματα,στη γνωστή φωτιά

με κλασσικές κιθάρες και κόκκινο κρασι

δεν υφίσταται "τέχνη" χωρίς πόνο.Αρκεί να 

μοιράζεται εξίσου σε όλους.

22/11.010(23:50)

Επιλογές του 100 (β)

έχεις τέλειο στομάχι

που κρύβει τέλεια έντερα

τέλεια πόδια,τέλεια κυτταρίτιδα

τέλεια στήθη,τέλεια λύπη

όλα τέλεια

σαν το γυναικείο μου όνομα'

τέλειες τρίχες στα φρύδια

άκοπες τέλειες τρίχες στα πόδια

χείλη κόκκινα χείλη

ρόζ,ροζ,ροζ σορτσάκι

βρεγμένα χέρια,αποτυπώματα

και ναι ναι ναι

ανακάλυψη ανακάλυψη

ανακάλυψη

σαν το γυναικείο μυαλό.

26/7.010(14:38)

κάθε φορά που κοιτάζω την ώρα,έχει πάει 20:00..

θυμάμαι που γύρισα στις 25 κι έχει πάει 3

πως πλέω τόσο εύκολα μαζί της πως..

πως βύθισα τόσο πολύ τη σκέψη μου στους μήνες της;

άλλαξα όψη  χαρακτήρα υποκρίνονται

τι να πιστέψω ποιούς;  γίναν πολλοί..

3/08.010(19:49)

να ξέρεις εγω την λάτρεψα εκείνη τη βδομάδα

μια συστοιχία υπολογιστών σαν ενα α/μ καρέ

παράθυρο μεσ’τα παράθυρα κι οι τρείς

ζωές, ζωές παράφρονε

Θυμάμαι τα χαμόγελα, έγχρωμα χαμόγελα

υποταγμένα ανθρώπινα, εξαίσια

και πίσω εκείνη η τηλεόραση

κυλίδες, στην άκρη του ματιού μου

κυλίδες στην άκρη του ματιού μου’

και σας σκέφτομαι συχνά

σας σκέφτομαι

τον Tom Waits, τη σιωπή

ιδίως τα κενά μεταξύ αυτού και της σιωπής..

Για τον γ.γεωργίου (φίλο)

3/08.010(21:25)

το μεγαλύτερο παιδί που'χω γνωρίσει είσαι εσυ.

είσαι εσυ.

μια μετρίου αναστήματος ασήμαντη κυρία

μα ποιός νοιάζεται για τις κυρίες

εδώ μιλάμε για παιδιά

μετρίου αναστήματος εξαιρετικής ποιότητος παιδιά

χοροπηδάνε λέμε στη βροχή!! ω ναι!!

κι επειδή ειν'η βροχή,ρουφάνε μύτες.

(τα παιδιά θα παραμείνουν παιδιά..,μα που'ντα?)

καινούρια ομπρέλλα,συνειδητά,μαζί σου

λέει να πάμε στην βροχή

ετοιμάζει ντυμένη αρώματα

τα ονομάζω εγώ στάλες με χώμα

και κλείνω τα φώτα

ρουφώντας την τελευταία τζούρα..

14/10.010(21:29)

είναι η εποχή μου.. ήρθε πάλι

θηρίο ουρλιάζει θηρίο βροντάει μουσικές

θηρίο γαμάει θηρίο σπαράζει

είναι η έναρξη της εποχής

θηρίο ουρλιάζει να κοιμηθούμε λέει

μα πήγε 6 παρά σταμάτα ! ! ! ! !

                            ουρλιάζω ! ! ! ! 

σταμάτα ! !

Θηρίο άκουσε.  άκουσε.  θηρίο.

Θηρίο χόρεψε.  Θηρίο.  ουρανό να κοιτάζεις

θηρίο, θηρίο να ουρλιάζεις,θηρίο..

21/10.010(18:50)

Επιλογές του 100 (α)

λάθος σκέψεις,μέσα απο λάθος πράξεις

ενα ίδιo αύριο,κι ένα ίδιο μεθαύριο

ψιλοκομμένες ευχές διατηρούνται ενοχλημένες

δέκα όμορφα μακρυά δάχτυλα

και κάποια λόγια σαν μέσα απ'τ'όνειρο

διαδικασίες,πάλι οι ίδιες διαδικασίες

Μη το χάσεις τώρα φίλε μου,μη το χάσεις

συγκεντρώσου λίγο μέσα στα γραπτά σου

κοίτα λίγο τον εαυτό σου '

προσμονή κι ανώφελες κουβέντες

ανώδυνες ιστορίες μουδιασμένες απο τον απογευματινό ύπνο

Πόσο μαρτυράω να βγώ μέσα απο τα λεπτά

χάνω τις μάχες τόσο εύκολα

και μπλέκομαι σαν διάφανος με ευκολία

και εμπάθεια,λονδρέζικη εμπάθεια

σ'αυτές τις λάθος σκέψεις,τις ίδιες μέρες

στις ίδιες διαδικασίες.

18/4.010(22:23)

προτιμώ τη σιωπή μου...Ω ναι

προτιμώ την σιωπή

να βλέπω αμάξια να περνάνε όλη την ώρα,και τρένα

έχω τα πάντα μέσα στ'αμάξι '

είμαι κλεισμένος,αρχίζει να νυχτώνει

μπροστά μου ενας κάδος

και κάποιοι που ψιλοπερνάνε

Όλα καλά φίλε.Όλα καλά.

Αύριο φεύγεις,κέρδισες σήμερα.

14/4.010(20:06)

επίσκεψη στη ζωή των άλλων..

συνάντηση με διαφορετικές γραμμές

που βρέθηκαν εκείνο το μεσημέρι

με τσάι και μπύρα κρύα

παντρεύτηκαν

κι αυτή η σιωπή στις λέξεις

αυτή η σιωπή του σώματος και των συναισθημάτων

θα με κάνει καλύτερο άνθρωπο;

περισσότερο σκεπτόμενο;

λιγότερο αμήχανο;

αυτή η μοιρασιά στη μέση

θα την νιώσω απαλά;

οι δυό ζωές που μοιράστηκαν

αυτή η σιγανή ομιλία

οι ζωντανές κραυγές 
όλα αυτά

τα παράλληλα σύμπαντα

που εμφανίζει στην ζωή της μια γυναίκα σαν αγάπη

και κάποια σχέση φιλική, μετασχηματίζει
τα νοήματα σε κατανόηση

και τις κινήσεις των ματιών σε γνώση

η μόνη αντίρρηση,θα'ταν η απόγνωση

και η σιωπή αυτή,ανάμεσα απ'τις λέξεις.

03/5.010(14:35)

προχωρόντας σε ανθρώπων ζωές

ερευνόντας τες

δημιουργώντας,πως να το πώ

κάποιες λατρείες..

κάποιες ανάγκες ή ψυχώσεις

επεξήγηση στη επεξήγηση

και πως να το πώ

κάπως βαριέμαι

λές όταν βραδυάσει να είμαι καλύτερ;'

κουβέντες.Αρώματα βαρυά

αποφυγή υποχρέωσης' απλά μιλάς.

Λίγη σιωπή,κι ύστερα σκέψεις για φρέσκο κρέας.

να στάζει αίμα,ηδονή

και περιμένω λίγο ακόμα να βραδυάσει,

για να ελέγξω

και θα φύγω, το υπόσχομαι να φύγω..

17/6.010(22:47)

σήμερα το βράδυ, υπομονή και θα περάσει

τόσες φάτσες με γέλια
παρέα ανελέητη

χαζά λόγια,ανώφελα μυαλά

τα ανείπωτα ποτέ δεν ειπώνοται

και τόσο κρίμα, πόσο όμορφα νιώθουν

νιώθω το μέρος της ψυχής τους που έχουν εξαιρέσει

τόσο άδεια κορμιά, γεμάτα χαμόγελα

γεμάτα,νιώθουν γεμάτα

πιο πολύ τους νιώθω,στενοχώρια

λύπη που νιώθω, τόσα χαμόγελα

ανώφελα κι αυτα, χτισμένα με καλή παρέα

τόσο άσχημα... μα τόσο άσχημα..

25/7.010(21:49)

Επιλογές του 90

δεν αφήνω να πλησιάσει τίποτα

μου ταιριάζει πιο καλά

το ταξίδι του πιο όμορφο

η κοινωνία μας, επιτάσσει το συναίσθημα,οργή,λεπτότητα,λάθη,στιγμές

η πίεση που μας περιορίζει σε πράγματα,

που αφήνεσαι να σε τραβήξουν

ενα σύστημα με συμβουλές κι ενέργειες

σύμπαν,το πρίν,τα μετά.

25/12.09(22:55)

Επιλογές του 80

η γυναίκα που μου έσωσε τη ζωή

με προσπέρασε με μια αγκαλιά σκουπίδια στα χέρια

ανέβηκε φορτωμένη την ανηφόρα

καθώς γύριζα την πλάτη μου προς το πλάι του τοίχου

.. να μη βλέπω

χωρίς πια να βλέπω

αυτό το χαμόγελο που με φώναζε.

.. κι εγω το σκόρπισα

εκείνο το πρόσωπο..που αλήθεια

.. θα θυμάμαι για πάντα.

21/02.08(περίπου εννέα το βράδυ)

είσαι μια λεπτή σκιά .. μέσα στο σκότος μου 
σαν να θυμάμαι απο μικρός να λογαριάζω

το ξάφνιασμα της μνήμης μου

σαν σε θυμόμουνα νοστάλγησα

να κατεβαίνεις δρόμους με πλακάκια

να πονάς.. να γελάς και να καπνίζεις νυσταγμένα

καθώς ακούμπαγες το χέρι στο τραπέζι

η παλάμη σου στο μέτωπο και έκλεινες τα μάτια σου

τα αμύγδαλα αυτά.. τα άγουρα

τα ακριβά σατέν..,τα φαγωμένα νύχια

κάπου ηρέμησα.. σαν ισορρόπησα

στα δυο αυτά ανάμεσα .. και βρέθηκα

να περιμένω ενα ταξί..,για να σε πάρει.

1/06.08(02:48)

ακούστε άνθρωποι.. ακούστε

σας μιλάω  σας φωνάζω  δεν ακούτε

μα όσο κι αν σκούζω

οσο τα μάτια κι αν γουρλώνω,εσείς εκεί

με χρόνο να παλεύετε να με κερδίσετε,μα δεν πειράζει

αφού ο χρόνος του θεού μου, μου τελειώνει

ο χρόνος ο δίκός μου είναι λίγος..

ο χρόνος που ζητάτε περισσεύει κάπου εδώ’

τόσο λίγος ειν’αυτός που δεν αντιλαμβάνεστε

μα τόσα χρόνια που το νιώθω να πεθαίνω

οι γνώμες σας δεν ήτανε ποτέ εκεί να παρατείνουνε

απλά προσμένω λιγο χρόνο, ακόμα λίγο

γι’αυτό το λίγο, σας φωνάζω να μιλάτε

αυτό το “τώρα”.. το υστερόφωνα μαζεμένο

χωμένο,παχύ και πικρό

μέσα στον  δείκτη του χεριού μου

δείχνει το μέλλον τόσο κοντινό για μένα

και κάπου αισθάνομαι μικρός για τέτοιο μεγαλείο

Κάπου ορίζω πάνω στις γραμμές της ζωής μου

και μια παχυά γλυκιά γεύση θανάτου

Είναι έντονη η εποχή που πέφτει ο ήλιος

Δύσκολα γυρίζω σπίτι και δύσκολα θυμάμαι να ξεχνάω

Τα τόσα έρημα χρόνια εκεί μέσα.. τα τόσα λάθη

μέσα εκεί και συνεχίζω. συνεχίζω..

Ώσπου να δω αυτό τον κόκκινο απογευματινό ήλιο

πλέον καθαρό και λείο.

06/10.08(15:59)

πως μυρίζει η ψυχή σου ξέρεις; ,με ρωτά

πως μυρίζει η ψυχή μου ; ;

προσπαθώ, σπρώχνω να βγάλω της φωνής μου το "ΑΑΑ"

μα ούτε αυτό προφταίνει

σκατίλα, της λέω,σκέψη πρώτη

αλλα ίσως ποτέ μάλλον δεν φτάνω εκεί

..δεύτερη σκέψη.

ώρες-ώρες ,μου λές μαστίχα γλυκιά

είναι όμορφα τότε 
σήμερα έγραψα.

εμένα ,μου λές,τον περισσότερο καιρό

...μυρίζει τριαντάφυλλο, μα

μερικές φορές σκατίλα,άσχημα τότε

πρέπει να σε συγχωρέσω

και να μυρίζει συνέχεια τριαντάφυλλο'

πως μυρίζει η ψυχή μου ; ;

πρώτη φορά με ρωτάνε έτσι ασύγχρονα κι άτοπα

και πρώτη φορά,η σκέψη μου δεν μπορεί να σηκώσει.

09/11.08(14:45)

όταν αυτό θα τελειώσει κανείς πια,

κανείς δεν θα θυμάται πια τα προηγούμενα

να ήταν λάθη,ίσως κι αγάπη, μα κανείς.

οι δυό μας θα ψάχνουμε για κάτι το ίδιο

το απαράλαχτο με αυτό που τόσο χρόνια μέναμε

και σαν να'ταν μέσα,σα να'ταν πάνω

όμως κάθε μέρα ζούσαμε'

κι εφόσον άρχισα τόσο σκληρά ετούτο εδώ

μένει να πώ, εδώ να μιλήσω για τα πάντα

να μιλήσω για ολοκλήρωση,φραγές,ποτάμια.

μοιάζει η ζωή ετούτη εδώ αλλιώτικη

σαν όλα τ'άλλα,τα αλλιώτικα

κάπου εδώ,θα σταματήσω πια να συνεχίζω

σαν ένας βράχος πάνω σου θα σπάσω

μια σκέψη,τόση δάθα σ'αγκαλιάζει

τόση δά,θα σε τρομάζει

και ειν'αυτή και είν'αυτή

που θα γκρεμίζει και θα στρίβει, μακρυά

και θα'ναι αυτή,θα είναι αυτή

που θα ισιώνει,θα αναπλάθει

απ'την αρχή και πάλι απ'την αρχή..

30/11.08(13:04)