Ομοιώματα

Στραγγαλίζω:

Υπερθετικός βαθμός 

του αγκαλιάζω.

Μακάρι η αγάπη μου 

να μην ήταν τόσο μπλαβιά

όσο τα απήθμενα βάθη 

της θάλλασας

Όσο σκούρα

όσο ο βαμμένος πάτος

της ρηχής σου ανάγκης

Τα συναισθήματά μας 

είναι όμοια

Σαν κέρινα ομοιώματα

που αν τα ζεστάνουμε πολύ.. 

Θα λιώσουν

25/02.016(00:32)

σούπερ μάρκετ

βετέξ, κρεμοσάπουνο

οδοντογλυφίδες, kellogs

κωλόχαρτα, για παρκέ

γάλα, κρέατα

πατάτες, κρεμμύδια

λαχανικά κατεψυγμένα

κύβους κνόρ, χαρτί κουζίνας

κρασί, λαδόκολα

αυγά, κεράκια, αβοκάντο

τα χάπια μας

λουλούδι για επάνω μπάνιο

αποξηραμένα φυτά

πολλή αγάπη

πολλές αγκαλιές

χιλιάδες φιλιά

Mη με διαβάζεις

Μη με διαβάζεις

όταν οι σφαίρες γυρίζουν στο μέρος σου

Όταν οι μέρες, σου φαίνονται άσπρες

Μη με διαβάζεις όταν οι σκέψεις φαντάζουν ολόβρεχτες

Απο του πόθου σου το αστείο περπάτημα πάνω στον φράχτη

Όταν νομίζεις πως αγάπησες τον ανώδυνο θάνατο

Στις πράςινες φλέβες σου, το ξυραφένιο χάδι

Μη με διαβάζεις όταν ψάχνεις το άγγιγμα

Όταν μένεις μονάχη, στου άδειου κρεβατιού το περβάζι

Μη με διαβάζεις όταν πιέζω τις σκέψεις σου

Όταν σε πίνω με το έλεος ενός ακόμα εραστή

Μη με διαβάζεις όταν ο φλεβάρης, σου μοιάζει με ιούνης

Κι εσυ ξεχνιέσαι παίζοντας στου μυαλού μου την άκρη

Μη με διαβάζεις

Μη με διαβάζεις

Όταν σε πλέκω σε ιστούς

Όταν σου φτιάχνω ποιήματα

Κι εσυ το βλέμμα, που είναι κενό και άδειο 

εκείνες τις ώρες κοιτάζεις

Το ξέρεις πως

Το νιώθεις πως

Το λες πως

Ο έρωτας είναι ο θάνατος, μπαμπάκι, ξυράφι και χάδι

22/02.016(21:21)

Μητέρα

Σπυριά κόκκινα, τ’άνθη 

της μυγδαλίας και φέτος

Ξεδιψάω με πένθος 

την ωρίμανσή μου

Καλή μου μητέρα 

να σου κομματιάσω τα στήθη 

που ακόμα με θρέφουν

Τα χέρια 

που τις ελπίδες μου πήραν

Αγκαλιές που πάσχιζα

Επινόησα όμως κάτι δικό σου

Κλείνω τα μάτια 

κι αναπνέω το δέρμα σου

Τα μαλλία, τα νύχια 

Τις ματιές στην κλειστή μου 

την πόρτα

Τις ερωτήσεις, την ποθητή 

αγάπη για σένα

Αν νοιαστείς ξανά, θα ζητήσω 

να χωρίσεις τον πατέρα

Και θα σου ράψω το στόμα 

με φιλιά που δεν πήρα

21/02.016(16:11)

Κύμα

Οι ώρες που περνάμε μαζί 

μοιάζουν αχώνευτες πεταλούδες

Μα κάθε φορά 

επιστρέφουνε σαν κύματα

που αγκαλιάζει το ένα τ’άλλο

Μα εμείς, μου λες, δε θα χαθούμε
και ο χαμός ξεκινάει ακαριαία

16/02.016(17:16)

Ποίημα μικρό

Μια πρωινή ανησυχία

με ντύνει αξημέρωτα

Πατάω σαν γάτα 

να μην τρίξει το πάτωμα

Ένα μωράκι ποίημα γυμνό

κουλουριασμένο

Σώμα λειψό απο άκρα

Με ρωτάει αν ζώ

Με ξαφνίαζει

Μου ζητά να το καταπιώ

Μου κλείνει τα μάτια

Κι ένα δάχτυλο φέρνει στο στόμα

"Ξεκουράσου, έφτασε η ώρα να πέσεις"

Κατεβαίνει την σκάλα

Ανοίγει την πόρτα

Ξαπλώνει στον κήπο

Κι εγω να τρέμω το πρωί

που πρέπει να το συναντήσω

19/02.016(07:11)

Εκείνο το σπίτι

Έξι βράδια σ´εκείνο το σπίτι

Απ´έξω υπάρχει μια νεκρή αγάπη 

που μοιάζει με κούκλα πλαστική

Ένας κήπος ολόσωμος που με τυλίγει

Δε θέλω να φύγω ακόμα

Θέλω να σου πιώ το αίμα

σε κρυστάλινο ποτήρι 

και κομμάτια φράουλας λιωμένα

Μεγάλωσαν τα δάχτυλά μου

στα σατέν σεντόνια

Τα πόδια μου 

στο κρεβάτι του προκρούστη

Σκίζω τα πουλιά να μην ακούσεις

Σε θέλω ολότελα, 

ουρλιάζω στη λωρίδα του ουρανού

Ξεραμένα φυτά, νύχτες με πιάνο, 

γράφω συνέχεια να μην ακούσεις

Στραγγαλίζω τα δέντρα, 

τρώω τα φύλλα απ´τα μάτια σου

Γιατί δεν με χορεύεις μέσα σου;

Γιατί δεν με χορεύεις;

Καπνίζω, βρωμάω αλκόολ 

μα κατα βάθος, σου αρέσει

18/02.016(16:51)

Κάδμειος νίκη

Αν νιώθεις τυχερός με αίματα στα χέρια, δε θα γυρίζεις πίσω

Η μάχη ας γίνει κάδμειος για να αξίζει

Αν οι ελπίδες γίνουν προσδοκίες, θα επιστρέφεις

Ανάγκες ας γίνουν οι ανάγκες

με βουλωμένο στόμα κι ενα περίστροφο συην μέση

Να αυτοκτονείς κάθε φορά

που η μια γιορτή θα τελειώνει

Και να αναβιώνεις την ερημιά σου με χαρά εκκοφαντική σαν μοιρολόι

Να ξέρεις να κλαίς χωρίς τύψεις

Να μάθεις να μην επιστρέφεις

Τηλέφωνα, υποτροπιάζουσες σκέψεις, να μάθεις να μην πίνεις για να νιώσεις

Να αντέχεις να δέχεσαι την μοναδικότητα,

είναι η αγωνία να σε βγάλω απ´το νερό που αναπνέεις

Κι ας μην γίνουν όλα καλά

Κι ας πληγώσουμε τους εγωισμούς, τα πρέπει και τα έτσι μας

Τα ερωτικά "τι" και "ε"

Αγάπη δεν είναι οι φράσεις, είναι τα κενά ανάμεσα απο τις λέξεις

Το σούρσιμο απ´τα δάχτυλα

που πρέπει να μάθεις να υποφέρεις

Κι όταν ο χρονός το φέρει

Να μάθεις απο εκεί να επιστρέφεις

18/02.016(16:11)

Για σένα

Για σένα τα ´κανα όλα
Σου τύλιγα τα χάπια να μην ξεχάσεις
Φυσούσα απο μακρύα σου τον καπνό
Και όλα αυτά, μονάχα για την πρωινή υφή του δέρματός σου
Για όλα τα λουλούδια που τα λύγισε η τρυφερότη
Μονάχα για να ελίσσεσαι μέσα στο ανέρωτο πλήθος

15/02.016(14:12)

Ανώνυμα

Το πρωινό που πέρασε

στράγγιξε χιλιάδες λασπωμένες ηλιαχτίδες

Αγγίγματα παλιότερα

δώσαν την θέση τους σε νέα απροσδόκητα

Ω! τι θλίψη κρύβει η υποταγή

για τον ανέκφραστο έρωτα

Το νεφέλωμα μιάς επιδερμίδας 

στο πρώτο τρωτό φώς της ημέρας

Πασχίζω να ζήσω μια ζωή υπολείπουσα

που τέλος δυσβάσταχτο δείχνει να έχει

Σημαία της, της προσδοκίας το έγκλημα 

Οι εικόνες σκύβουν το κεφάλι δίχως τέλος

Πονάω, πονάω πολύ και κρέμομαι

Σε τσακισμένες σελίδες βιβλίων

Στη μοναξιά ολόγυρα που με τυλίγει

Στην αναμονή, μίας φαιδρής απαλότητας

Τα ζωντανά ξεραίνονται, τα πλαστικά θα ζήσουν

Λουλούδια σε μηδενιστικό ανικανοποίητο

Υπομονή πνιγμένη με βραδυνές ανάσες

Ψάχνω να βρώ τον ρόλο που τους έδωσες

Μεταμορφώνομαι σε κάτι ανέγγιχτο

Αλλάζω σε κάτι παρθένο

Που το αγαπώ, μα μοιάζει σαν σε σάβανο

Τέτοιος που είσαι έρωτα, μάλλον δεν θα μπορέσω..

14/02.016(13:22)

Το πάθος

Να σου πω κάτι;
Το πάθος δεν διακρίνεται για τίποτα το τακτοποιημένο
Κάτι το σιδερωμένο
Κάτι το πεντακάθαρο
Είναι χαοτικό
Απροσάρμοστο και
Σχιζοφρενικό
Δεν εντάσσομαι
Διακινδυνεύω
Αλλιώς θα χαθώ μέσα στην ασάφεια
Λέξεις που ποτέ δεν εννοούνται δεδομένες
Φράσεις πορωμένες να ζήσουν
Σκατά στην τέχνη
Και σκατά στα υλικά
Σε νιώθω ως ελπίδα αυτών που ζώ μαζί σου
Κι ας με χειρίζεσαι
Κι ας σε χειρίζομαι
Νιώθω σημαίνει "θα σου σκίσω το στήθος"
" θα σου πιώ τις πληγές"
Και θα γίνω, ΕΝΑ ΣΟΥ
Η κόλαση καταρρέει
Αλλάζουμε σεντόνια κάθε μερα
Αυτό ειναι παράδεισος

12/02.016(02:02)

Σαν να μην υπάρχω

Θέλω να με φιλάς έτσι..

Σαν να μην υπάρχω αύριο

Άκουσε την μουσική

Χόρεψέ με

Εδώ μέσα δεν υπάρχει τίποτε άλλο

Μόνο τα δέντρα κι εμείς

Είμαι το δάσος

Πες μου πότε να ξημερώνω

Κάθε πότε να νυχτώνω

Παλινδρόμησε μέσα μου

Το ζώ πρώτη φορά

Κι υποφέρω

11.02/016(03:28)

Οι στάχτες

Όχι, όχι

Δε ζητάω το κορμί σου

Θέλω να σου δανείσω την ασπίδα μου

Να βγάζω τα καρφιά απ´τον σταυρό σου

Να σου γλείφω τα πόδια

Να σου λούζω τα μαλλία

Να είμαι ο ιππότης σου

Κι εσύ το κάστρο που δε θα 

μπορέσω να κάψω ποτέ

Κι όλο να υπόσχεσαι την συντριβή 

Κι όλο αυτή να μην έρχεται

Να σε ταλαιπωρώ χωρίς έρωτα

Να με σκοτώνεις δίχως αγάπη

Καθώς πίνεις λευκό κρασί

Το κόκκινό μου εγώ

Να μπαίνει μονάχα η λογική

Και να θερίζει το συναίσθημα

Αυτό που θέλω πίσω μας να μείνει..

Είναι οι στάχτες που δε μάθαμε να σβήνουμε

Mια άξια αρχή, ή ένα άξιο τέλος

9/02.016(00:27)

Tα παιδιά μας

Ας κάψουμε τα παιδιά μας

στην φωτιά απόψε

Που ξέρεις κάποτε..

μπορεί να μεγαλώσουν

7/02.016(04:59)

Είσαι το βράδυ

Αλήθεια εκείνη η βροχή ήπιε απ’τα μάτια μου..

Ξύλινο παράθυρο, ένας κήπος κατακόρυφος

Μη με φοβάσαι, συνήθως κλαίω 

Μυρίζει χώμα, πλημμύρα η ζωή

Κι απόμεινα μόνος. Είμαι το βράδυ

Πετυχαίνω τις λέξεις να ανεβοκατεβαίνουν τη σκάλα

Τις φράσεις που είπαμε, σκόρπιες στον νεροχύτη

Τα δάχτυλά σου μυρίζουν στου ταβανιού τις γωνίες

Με όλα τούτα να θυμίζουν την βροχή που ήπιαν τα μάτια μου..

Άδεια κι η σκιά στο κόντρα μπάσο

Μη με φοβάσαι, συνήθως κλαίω

Η Σέξτον στο πάτωμα κυλιέται γυμνωμένη

Στα πλήκτρα του πιάνου βουλιάζω

Μεγάλωσα και νιώθω όλο πιο μόνος

Στριγγλίζει αργά η εξώπορτα. Το στόμα της κλείνω

Βάζω φωτιά στα ποίηματα να μην τρομάξεις

5/02.016(20:40)

Tα πλήκτρα του πιάνου

Το φεγγάρι απο πάνω

ξεθωριάζει στα πλήκτρα του πίανου

Μοιάζει με τη ζωή μου

που μοιάζει να βρέχει

Κι ο ουρανός συννεφιασμένος

είναι το ταβάνι μας

Η λάμπα, ενα τεράστιο μάτι

Που δε μοιάζει να κλαίει

Μα σαν αίμα

5/02.016(13:57)

Ξαφνικός θάνατος

Το γνώριζα απο την πρώτη στιγμή
που ράγισαν τα μάτια μου για σένα
Μαζί τους έκλαιγαν ελπίδες,
παιδιά νεκρά,
χρόνια παρελθοντικά σακατεμένα
Μα ναι, το γνώριζα κι ακόμα το πιστεύω
Είσαι κάποιες φορές η ξέρα μου
κι εγω είμαι το αμόνι σου
Ποιός θα βρεθεί στον δρόμο μου
αν οχι εσύ,
κι εγώ, αν οχι εγώ;
Θάνατοι οι ημέρες,
οι αχτίδες του ήλιου στα φυλλώματα
που τρυπούν τις κουβέρτες σου
Θάνατοι εμείς κει πάνω
σα να σώζουμε τις θλίψεις μας
Θάνατοι όλοι μαζί
κι έπειτα θάνατοι μεσ'τους θανάτους
Η αγάπη τρυπιέται και ξερνάει τα είδωλά της
Ποιά με μαγεύει, εσένα ποιός;
Είναι η αρχή, το τέλος ή
μήπως είναι ο δρόμος με τις πέτρες;
Γιατί τα όνειρά μας
είναι μονάχα αληθινά
Μιάς κι εδώ, κάτω στην γή
χέρια ανθρώπων δεν τ'αγγίζουν

Ίος -χειμώνας- 2/02.016(03:09)

Τέλη

Είναι κι εκείνα τα σ´αγαπώ

της θάλασσας

Εκείνα τα σ´αγαπώ

στον ιδρωμένο καθρέπτη του μπάνιου

Τα τόσα σ´αγαπώ 

στα ξεραμένα άνθη

Τα άηχα σ´αγαπώ

που σημαίνουν τόσα τέλη

Ίος. - χειμώνας- 1/02.016(12:46)