Να χωρίζουμε για χρόνια

Μπορεί και να χωρίζουμε για μέρες.

Να κολλάμε τα κομμάτια για εβδομάδες.

Οι άνθρωποι, μπορεί και να χωρίζουμε για χρόνια.

Να συναντιόμαστε, ν´αγκαλιαζόμαστε, και δρόμο ξανά για άλλα.

Σπίτια, οικογένειες, ντουβάρια, χωράφια, παιδιά, φίλοι συντρίμια.

Οι επαφές είναι ενα μισό ποτήρι συναισθήματα.

Το υπόλοιπο, τα καθημερινά αδειάσματα.

Πλοηγός στις αποφάσεις, είν´οι ανάγκες, οι εξαρτήσεις, η αβεβαιότητα,

η αυτοεκτίμηση, η ακεραιότητα και ίσως ο σεβασμός.

27/11.015(03:05)

Μάθε να μην αισθάνεσαι

Φάε το χάπι να μην πονάς.

Το ηρεμιστικό σου, του σφαγμού.

Και πήγαινε να ξεχαστείς στα μαγαζιά.

Ότι υπήρξε, έτσι να το ξεχάσεις.

Κατάπιε το γλυκό, να φύγει η πίκρα

απο το στεγνό σου λαιμό.

Πάψε να κλαίς, 

να θυμάσαι, 

να γυροφέρνεις.

Κάντο όπως εμείς.

Αντάλλαξε τη θλίψη με κάτι άλλο.

Το θυμό, με κάτι διαφορετικό.

Την οργή καπάκωσέ την.

Πάψε να αισθάνεσαι.

Μάθε απλά να υπάρχεις.

21/11.015(23:04)

Το ψέμα κι η αλήθεια

Κάποτε γνώρισα

ένα μικρό κορίτσι.

Θυμάμαι που πάντα πρότεινε

βαθεία να χάνομαι.

Μέσα να σκάβω και να βρίσκω.

Μιλούσε κι έγδερνε.

Έλεγε μονάχα παιδικές αλήθειες.

Αλήθειες, που πάντα κρύβουν οι μεγάλοι.

Θυμάμαι έπειτα τον πόνο της.

Αυτές οι αλήθειες, έλεγε, με κούρασαν.

Οι άνθρωποι κρύβονται, δεν τις αντέχουν.

Μα δε μπορώ, πίσω τους, να γυρίσω.

Είμαι φτιαγμένη για συγκεκριμένα πράγματα.

Βαθεία, άλλοτε να κρύβομαι.

Βαθειά, μακρυά απο το ψέμα θα μιλήσω.

Έλα εδώ, μαζί μου, και θα πονάω λιγότερο.

Κ αν έρθει η ώρα να στα πώ κι εσένα,

ελπίζω να μη με κάνεις να δακρύσω.

Μοίαζει να πολεμάω, μα μέσα μου,

η πληγή βουρκώνει και νιώθω να σβήνω.

Κάποτε γνώρισα ένα μικρό αγόρι.

Δεν το ερωτεύτηκα ποτέ.

Ποτέ δε με νοστάλγησε οσο εγώ.

Μα ήταν οτι πιο κοντινό σε μένα.

Ερχόταν απο τον κόσμο μου.

Μου έλεγε ιστορίες απ’τους απογόνους μου.

Ήρθε για λίγο, τα είπαμε όλα.

Κι ύστερα γύρισε πίσω.

21/11.015(22:31)

Ζωή ονομάζεται

Κάποια αβέβαια χέρια.

Επιβεβαιωμένα χείλη.

Υπογράφουν το σώμα.

Βαράνε ενέσεις στους σπασμούς.

Κι έπειτα -λογικά- πέφτουν στα γόνατα.

Με άλλα λόγια, φεύγουν μακρυά.

Παρακαλάνε.

Που ήταν μακρυά.

Μα νιώθαν κοντά.

Οι αισθήσεις απλώνονται μόνες.

Ένα μέτωπο καλυμένο, σα να ντρέπεται.

Ένα κλουβάκι γεμάτο στάχτες.

Ζωή ονομάζεται.

Κι όνειρα.Νύχτωσε.Θα τα θυμάσαι Όλα.

Η πυγμή μου, χωλαίνει και κρύβεται.

Έκανα δυο βήματα πίσω.

Πέσε να με φάς, το αξίζω.

Ζωή ονομάζεται.

Κι αυταπάτες.Ξημέρωσε.Θα τα ξεχάσω Όλα.

Πυρετός.Κρύβομαι, να μη με βρείς.

20/11.015(00:43)

Ενηλικίωση

Γιορτάζοντας την ενηλικίωσή μου.

Πτώματα πέφτουν απο παντού.

Νεκροί δικοί μου, νεκροί των γονιών μου.

Όλοι μαζί ξαναθυμούνται.

Νικάει αυτός που θα προχωρήσει πρώτος.

Που θα αποφασίσει να βάλει ένα τέλος.

Στο πίσω, και στο εμπρός που θα ερχόταν.

Νέες πατρίδες ετοιμάζουν βαλίτσες.

Αγάπη.Αποδοχή.Εμπιστοσύνη.

Αποδοχή.Εμπιστοσύνη.Αγάπη.

Εμπιστοσύνη.Αγάπη.Αποδοχή.

Προς εμένα.Προς αυτούς.Για όλους μας.

10/11.015(20:17)

Ηλιόλουστο αιγαίο

Η εβδομάδα θα'ναι ηλιόλουστη
ακόμα και στο αιγαίο.
Ηλιόλουστη στο πρώτο νεκροταφείο.
Εδώ κοντά στο δεύτερο.
Και στην πλέμπα βουτημένη του τρίτου.
Οι μελλοθάνατοι χρειάζεται
να είναι στην πρώτη γραμμή.
Ενδιαφέρονται για τον καιρό,
ελπίζουν στην ήλιο και τον αέρα.
Πιο μακρυά, φωνάζουν, πιο μακρυά.
Κι ύστερα σκέφτονται
όλους εμάς που κλαίμε.
Μοναδική τους ελπίδα
ο ήλιος στο σαλόνι μας.
Ο ήλιος στο μπαλκόνι μας,
τα καθαρά μας δωμάτια.
Οι μουσικές που ακούμε
και τα στεγνά μας πόδια.
Οι ήρεμές μας ανάσες.
Στο διάβολο όλα παλιόκοσμε.
Νιώθω πως όλα θα μείνουν τα ίδια.
Πως περνάω πάνω απ'τη γή
και δεν αφήνω στίγμα.
Η σκέψη και η έγνοια δε βοηθήσανε ποτέ.
Δύστυχες κυβερνήσεις, οργανώσεις.
Μονάχος δεν μπορώ, μονάδες είμαστε όλοι.
Έχω δουλειά, πρέπει να φύγω.
Έχω δουλειά, και που να τρέχω.

Ο θάνατος έρχεται την επόμενη στιγμή απο αυτήν εδώ.

Ακριβώς την επόμενη.

Τρομακτικό να πεθαίνεις με τόσο όμορφο ήλιο

στο πυκνό μαύρο σκοτάδι του αιγαίου.

2/11.015(16:49)