Τελευταία μέρα

Είναι η τελευταία μέρα του χρόνου.
Που για πολλούς θα είναι η πρώτη.
Η επιτηδευμένη χαρά παρεά με τον βαρύ ίσκιο
θα φορέσουν την τουαλέτα και το σακάκι τους,
θα αφήσουν το δράμα όλου του χρόνου στον δρόμο
και θα πιάσουν το σοκάκι με τα βεγγαλικά.


Εξάλλου προετοιμάζονταν εδω και μέρες.

Πίεση στην πίεση να νιώσουν.

Πίεση στην πίεση να αγκαλιαστούν με κατανόηση.
Να τους ανάψουν τα τσιγάρα με την πιο ζεστή φλόγα,
τα κορμιά με το πιο λείο δέρμα,
την ψυχή με το πιο άσπρο ύφασμα.

Μα εμπειρικά, απέτυχαν.
Κι έχει περάσει δώδεκα η ώρα.
Είναι η πρώτη μέρα του χρόνου.
Για κάποιους θα’ναι η τελευταία.

31/12.013(14:46)

Νέα λύπη

Έκανα δέκα μέτρα ελαφρυά μέσα στον κήπο.

Μια νεκρική σιγή.

Μια ησυχία νοσταλγική.

Σαν ο αέρας να μην εχει φωνή

και στο μακρύ χορτάρι να λείπει η κίνηση.

Πόσο βαθειά να’χει ριζώσει αυτή η λύπη;

Περάσαν χρόνια.

Μήπως θα περάσουν άλλα τόσα;

26/12.013(14:06)

Εν τάφω

ζωή μου φτωχή έμεινες μόνη

μόνη μέσα στους καινούριους τοίχους

μονη πίσω απο καθαρά παράθυρα

μονη μέσα στις τρίχες της γατας 

και στη μυρωδιά των σκουπιδίων,

στα ξύλα που σπάνε το σκοτάδι της μνήμης μου.

(ηρέμησε πρώτα )

Θυμάμαι στιγμές στις πρώτες σκόνες του πρωϊνου

στο πρώτο άνοιγμα της μέρας.

(εδω θα είμαι)

Τωρα ζωή μου φτωχή, μυρίζει αίμα.

Σπατάλη στη σπατάλη μεσ’ στα χρόνια.

γίναμε ενα..

22/12.013(18:15)

Του δωδεκάτου (β)

Ο χρόνος εδω μέσα

ξεκινάει την πρώτη του Δεκέμβρη.

Μουσικές και σιωπές

αφόρητα δυνατές κι ανήσυχα σιγανές.

Το γέλιο και κλάμα.

ολονύχτιο,λίγο σάλιο

ολονύχτιο,σα κρεμάλα..

Συντροφικότητα κι άγνοια

το ρόζ σύννεφο αγκαλιάζει το μπλέ

και κρύβονται πίσω απ’τα βουνά

ενα κάστρο σιδηρό,  εξω βρέχει

κι αυτό σφίγγει τα δόντια του.

Η αρχή και το τέλος

η επανάληψη της επανάληψης

ολα αυτά τα ίδια,τα ελάχιστα εκείνα

πέντε να’ναι..,δέκα;  - τυρρανία

πέντε να’ναι..,δέκα;  - ευτυχία

καπού εδω καταλήγουν

κι απο εδω ωριμάζουν.

5/12.011(17:12)

κι όλα εκείνα μπροστά μου ,
όλα τα κορμιά που πέσαν για να φάω,
τα κοιτάζω εμπρός μου.
Ενα χέρι απο τον αγκώνα και κάτω ψήνεται.
ούτε το κόκκαλο δε θα μείνει.
Ύστερα θα το φάω.
Γλύκισμα με σταχτόνερο η ερημιά μου.
σαν σήμερα,εδω.σαν αύριο
άψυχα κορμιά χωρίς σκέψη,
δίχως ελαφρότητες και βάσανα.
Αν ανοίξεις το νότιο παράθυρο,
η φωτιά ημερεύει 
και το δωμάτιο καθαρίζει.

20/12.011(14:48)




Σήμερα έκανα μπάνιο με βρεγμένο χαρτί.
έπλυνα οτι πλενόταν,με χώμα
κι αφού κοπάνησα με μια βίτσα τον αέρα,
αυτός καθάρισε.

Ο ήλιος έλαμπε εκεί έξω
κι οι ακτίνες του,
κάνανε μπλέ κι άσπρο τον ουρανό.

Πιο κοντά,
οι ακτίνες γίνονταν πέτρες 
και χώμα και πρασινάδες
λίγο πιο πίσω εγώ
πιο πάνω ο ήλιος.

21/12.011(11:51)

Του δωδεκάτου (α)

Δηλαδή καταλαβαίνω

ο κόσμος βγαίνει έξω για να διασκεδάσει

το θέλει το γέλιο του

να σκάσει ρε παιδί μου στα φιλιά στα μάγουλα

δε με νοιάζει καθόλου λοιπόν

εγώ θα πιώ ανάμεσά τους,θα παρατηρώ

τις κινήσεις των ματιών τους

τα υγρά που καταπίνουν

συρροή κατα συρροή ρέουν,τι γίνεται; 

τόνοι κρέατος περπατάνε

μιλάνε για βλακείες

ο έρωτας χάνεται

μπαίνει η συνήθεια

τα ίδια γέλια ,στα ίδια μέρη

μια βδομάδα μετά, τρία χρόνια πρίν

όλα τα ίδια.

10/12.010(περίπου 23:30)

ποιά μέρα θα’ναι αυτή

με όρεξη τα ρούχα μας να βγάλουμε

να βάλουμε τα γάντια τα ελαστικά που τρίζουν

να βρεθούμε σ’εκείνο το δωμάτιο

μαύρα κουτιά γεμάτο,καπνούς

κανένα ανθρώπινο ίχνος

παραπατάς καλώδια σιωπή

οι θεοί επάνω κοιτάζουν

οργανώνονται

μια μικρή νύχτα μουσικής

επιλογές κούραση θάνατος

να μην μυρίζεις καθόλου

η λαλιά σου σβηστή

σχεδόν νεκρή

κουράστηκα και πέθανα

επιλογές.

20/12.010(13:32)

πάντα αυτές τις μέρες κάτι γράφω

θα νικήσω αυτή τη χρονιά τα πάθη μου;

θα με χαρούν πιστεύεις;

ο ο ο..,δεν ξέρω

η ώρα είναι νωρίς

κι αρχίζω κομμάτια να κόβομαι

κι αρχίζω να σκέφτομαι

τον τρόπο να τα ενώσω

υπάρχουν πολλοί

καθρέφτες χαμόγελα μοναξιά σήμερα

υπέροχο τίποτα ,μοναξιά

ο ο ο..,δεν ξέρω

δεν αισθάνομαι τίποτα

σε κανέναν μακρυά

σε κανέναν κοντά

σε λίγο αποφασίζω

περιμένω τον άνθρωπο πλαστικό

να με συμβουλέψει

πάντα ο άνθρωπος αυτός ήταν εκεί

με κυνήγαγε και με νανούριζε

ο άνθρωπος πλαστικό

με οδήγαγε με εξήγε

χωρίς τα κόκκαλά μου

έξω στο κρύο με συμμόρφωνε

αναλαμπές δικές του και 

δικές μου αποστροφές

σε λίγο,μου λέει απο ώρα,θα 

αποφασίσει

θα νιώσει τον κρύο τοίχο του διωγμού

και θα αποφασίσει

κυνήγια στην νύχτα,καθρέφτες

συνομιλίες στα μέσα

κάθε φορά κάθε φορά.

24/12.010(18:52)

ολόκληροι τόποι,μαζεμένοι σ’ενα μέτριο μπάρ

φωνές

πάλι τα θέλω μας

σούσουρο το σούσουρο,κόλλησε πολύ μέσα το βράδυ

κι όλα εδώ

οι φίλοι οι εξαρτημένοι

τα πάθη όλων μας

εγώ ο εξαρτημένος

εσύ ο εξαρτημένος

όλοι μας

και με μια σκέψη,είναι πώς όλα αυτά

δεν ξέρω

μα πιστεύω πως όλα αυτά κάποια στιγμή

πρέπει να’ρθεί η ώρα να ζυγίσουμε

να τα αναλύσουμε.με διάφανο μυαλό

τι θα διαλέξουμε απο τον χρόνο να κρατήσουμε.

Αυτές τις ώρες,είναι τόσα πολλά που ζητάω

μέσα στον κόσμο να κουραστώ

μαζί τους να ανατραπεί η φιλοσοφία μου’

τα πρέπει μου

η μυρωδιά σου

αναδύουν κρέατα

στιγμές

τίποτα μην παίρνεις πίσω

ζήσε όλα τα μήκη

όλα τα πλάτη

ανέτρεψε τα πάντα

και γύρνα εκεί που αντέχεις.

25/12.010(02:29)

Επιλογές του 90

δεν αφήνω να πλησιάσει τίποτα

μου ταιριάζει πιο καλά

το ταξίδι του πιο όμορφο

η κοινωνία μας, επιτάσσει το συναίσθημα,οργή,λεπτότητα,λάθη,στιγμές

η πίεση που μας περιορίζει σε πράγματα,

που αφήνεσαι να σε τραβήξουν

ενα σύστημα με συμβουλές κι ενέργειες

σύμπαν,το πρίν,τα μετά.

25/12.09(22:55)