Η ημέρα της μαρμότας

Αν δείς τη σκιά σου, κρύψου στο λαγούμι

Αν έχεις συννεφιές, συνέχισε να περπατάς

Η ημέρα της μαρμότας

Η ακραία κοινωνία

Για το αν θα πιώ πιο γρήγορα το γάλα μου

Μέχρι το αν θα πιάσω τα πιο μεγάλα στήθη

Φιλικές κουβέντες με στοιχήματα, ρηχότητα

Ένας αγώνας επιβίωσης γεμάτος υλικά 

Αγαθά που θα εξυψώσουν το πνεύμα

Μετάλλια μικρών παιδιών, τεράστια αμάξια

Απο τα γεννοφάσκια μας, μάθαμε μονάχα αυτό:

Ανταγωνιστικότητα

Υποτιθέμενη “υποστήριξη"

Δηλαδή, ενα πολύ κλειστό νού

Διαβαθμίσεις στις κατηγοριοποιήσεις

Ευεργέτες τροφής χωρίς έγνοιες

Γιατί ο φίλος μου, είναι ο καλύτερος σύντροφος

Και ο πατέρας μου, ο πιο γλυκός σύμβουλος

Καμία συνοχή στη σκέψη, αφιλτράριστα όλα

Αμάσητα περνάνε απο το στομάχι στη γλώσσα

Μια επαναλαμβανόμενη ροή ψεύδων πληροφοριών

Αντικειμενικότητα κούφια 

Μας κάνει να πιστεύουμε μονάχα τις εμπειρίες μας

Να είμαστε μη διαλλακτικοί

Να συγκρατούμε μονάχα, αυτό που μας έμαθαν

Κι οχι κάτι, που καλό θα ήταν να σκάψουμε για να βρούμε

Μόνοι

Κι έτσι πιο μόνοι κι απο τους μόνους

Φοβόμαστε τόσο τον ίσκιο μας

Που αναζητούμε τη ζεστασιά της σιγουριάς, του ήλιου

Της τάχα μου, φιλικής σκιάς μας

Τελικά του τύμβου μας, της φούσκας μας

Της προσφιλής οικουμενικότητας μας, το τίποτα, το οικείο

Αυτό που αγγίζουμε καθημερινά

Αυτό που δε θα μας ταράξει την ιδιοσυγκρασία

Είμαστε μονάχα εκκρίσεις υγρών, βιοχημεία

Καμία ελπίδα, πέραν του φόβου της ανακάλυψης

Της μοναχικότητας και της σκέψης

Των τεσσάρων τοίχων και του “δράματος"

Το ξεκλείδωμα νέων παραθύρων, νέων εμπειριών

Φόβος.Η αρχή όλων.

Χάος.Ο πατέρας του φόβου.

Το προτιμώ.

22/4.015(13:52)

Άϋλη αγάπη

Τόσοι άντρες, μπορεί να νομίζουνε πως

Τους σκέφτεσαι λίγο

Αποστηθίζεις τους στίχους τους

Παίζεις νοερά με τις άκρες των μαλλιών τους

Μυρίζεις στα σεντόνια τους

Αλήθεια, ποιό είναι το άρωμά σου;

Το ολονύχτιο πάθος σου

Το χνούδι της κοιλιάς σου

Το τοπίο στη σκιερή σου κλείδα

Η μυρωδιά στις μασχάλες

στους γλουτούς

στα χείλη που σβήνουν τον ήλιο

στα μουσκεμένα σου δάχτυλα..

Ποιό;

Μα δε χρειάζομαι απάντηση καμία

Σε κάνω ποίηση και σε φτιάχνω όπως θέλω

Όμορφη και παράξενη

Γλυκόπικρη εκεί κάτω

Χωρίς κανένα περιορισμό

Χωρίς καμία αιδώ

Σε ερωτεύομαι όπως θέλω εγώ

Κορμί που σκαλίζω στα χέρια μου

Να χωράς στις παλάμες μου

Στις ιδιοτροπίες και τις παραξενιές μου

Εσυ

Αγκομαχητό μου και κομμένη ανάσα 

Ανόργανη μα σάρκινη

Άϋλη μου αγάπη εσυ

21/4.015(18:26)

Συνομιλία με τον γ.γεωργίου

Είδα ειλικρινείς ανθρώπους να κοκορεύονται

Χιλιάδες λέξεις σε φθηνές γραμμές

Ενέργειες έρπουσες να επιστρέφουνε

Πόθοι για νέες ανάγκες να γεννιούνται

Άλλαζαν δέρμα στιγμιαία

Κάτι που ποτέ δεν άρμοζε στο ανθρώπινο ύφος

Κάτι που θεωρήθηκε επάγγελμα παραδουλεύτρας

Μια ανικανοποίητη έλξη για εξέλιξη

Για ψυχική υγεία χωρίς ωρίμανση

Για καλλιέργεια και ηθικολογία

Μια προσμονή τυχαία χωρίς προσπάθεια

Μια επιθυμία για αγνότητα χωρίς ηρεμία

Στερημένες ζωές δίχως εμπειρία

Ρηχότητα και πνεύμα πλαστικότητας

Αξιοζήλευτα φερέφωνα ανέραστων οντοτήτων

Απροβλημάτιστων και χαμογελαστών

Χρόνια νυσταγμένοι να παραπονιούνται

στα γυαλισμένα τους παπούτσια

Που ποτέ δεν έκαναν ενα βήμα πιο πέρα

Έστω ενα συνειδητοποιημένο βήμα πιο πίσω

Μόνο χάνονταν και παλινδρομούσαν χωρίς σκέψη

Χωρίς σεβασμό για την ουσία στα ελάχιστα πράγματα

Λες κι ο καθένας δεν έχει αυτό που του αναλογεί

Σάμπως είναι οι κυρίαρχοι του παιχνιδιού

Ιδανικοί εραστές κι άριστοι τεχνίτες

Χαμένοι στα βάθη του Αμαζονίου

Τελικά, απογυμνωμένοι κι άδειοι

Ζωγραφίζουν στη λάσπη επιτυχίες

Περπατάνε στο νερό και χτίζουν απο άμμο παλάτια

Να ξέρατε μονάχα πόσο σας φθονώ 

Και να γνωρίζατε το πόσο σας ζηλεύω

Χαριτωμένα ανθρωπάκια περίπλοκα δομημένα

Το όνειρό σας, θα ήταν όλα,

να λειτουργούσαν με το πάτημα ενός μόνο κουμπιού.

Το όνειρο.

21/4.015(13:40)

Οικουμενικό

Nέες ανάγκες

Καινούριες επηρροές

Απορριματοφόρες

Ανθρωποκτόνες

Ηθικά λερωμένες

Μυρωμένες με ιδρώτα

Ξεπλυμμένες με αίμα

Ντυμένες στα άσπρα

Χορταριάζουν στην προστασία

Μιάς οικογένειας

Κάποιας ευημερίας

Του υλικού στοχασμού

Της αυτοδιάθεσης για εξιλέωση

Που τόσο πρόσχαιρα όλα

Τόσο μηδαμινά

Χάνουν την κάθε αξία

Τον κάθε αγώνα

Την τάχα πίστη

Κι επιδίδονται

Στη αλλοτρίωση

Στη θολούρα της σκέψης

Σ’ένα γρήγορο νού

Που απλά καπηλεύει

Το γονεϊκό υπόβαθρο

Την ουσία των σχέσεων

Το χτίσιμο της εμπιστοσύνης

Τελικά, ολόκληρο το είναι

Η απάντηση,

στην παιδική μας ηλικία

11/4.015(18:57)

Ο στόχος

Σκέφτομαι,

την υποδούλωση στον "στόχο"

την έκφραση της "ανάγκης"

το πούλημα της "ψυχής"

την ευκολία “πληρωμών"

τη μνήμη που εύκολα ξεχνάει

Κι αναλογίζομαι,

τον χαμένο χρόνο

την υποτίμηση του ανθρώπου

την καθοδήγηση των υλικών

τη μισανθρωπία στο βλέμμα

το δεύτερο γνώριμο κτήνος μας

Και καταλήγω,

Πως όλα είναι καθρέφτες

Που επιλέγουμε να πορευτούμε

Είτε αποφασίζουμε να σπάσουμε

Χάριν του στόχου

Αψηφώντας ναρκωμένοι

Τα πάντα και όλους

Εν κατακλείδι, το νού μας

9/4.015(16:50)

Νηπενθή

Το ποιόν των ανθρώπων.

Σα πύον, μου μοιάζει.

Απέραντη θλίψη
κι άκρα απογοήτευση.
Κόσμημα η μυρωδιά της μούχλας.
Το εμπότισμα στο δέρμα.
Δεσμός η εκμετάλλευση.
Πληρωμένα στόματα κλειστά.
Δεν εξοφλούνται, ξέρεις, όλα με υλικά.
Χάρτινε άνθρωπε, όχι.
Το συμφέρον θανατώνει ανθρωπισμούς.
Μη βγάζεις λόγους για ψυχή.
Χάρτινε άνθρωπε, κάτι μπερδεύεις.
Μη ρητορεύεις εξουσίες.
Χάρτινε άνθρωπε, κάτι ποθείς.
Κι όλο μιλάς, μιλάς.
Και γύρους φέρνεις.
Να είναι καλά.
Τα λόγια σου τα περιττά.
Οι άνθρωποί σου οι κοντινοί,
που ξέρεις και τους καλουπώνεις.
Ας είσαι για αυτούς καλά.
Χάρτινε άνθρωπε, απλά με χάνεις.

7/4.015(21:27)