Σημειωματάριο χωριού

κι αν δε με ηρεμεί

ο ήλιος που απλώνει τα χέρια του

μεσα στα πυκνοφυτεμένα φύλλα

ο καπνός του τσιγάρου

και τα κρόσια του καιρού στην πέτρινη βρύση

τότε τι με εξουσιάζει;

τι’ναι αυτό που τους παλμούς μου ανεβάζει

μέσα σε άγχος και κάνει την μύτη μου να τρέχει;

μήπως μ’ενοχλούν τα σπαρμένα φυτά

κι η σαύρα που παίζει στον ήλιο;

δεν ξέρω.

τις αλήθειες              ..δεν ξέρω..

αν τελικά πιστεύω κάπου, σε κάποιον

κάπου το χάνω

κάπου αμαρτάνω

κάπου κυλιέμαι

και κάπου ψεύδομαι σε αυτά που γράφω

(όλα αλήθειες)

σα να’μαι άνθρωπος φθηνός

και δε βαριέσαι..

18/07.011(10:12)

τελικά τι είναι η φιλία ανάμεσά μας;
τίποτα δεν μπορεί να μας χωρίσει;
τι είναι;
σαν μια γροθιά ενωμένοι,θα στηρίξει
ο ένας τον πόνο του αλλουνού;

μα με ενοχλούν κάποιες σκέψεις
που στο μυαλό μου φυτρώνουν κάθε τόσο

πόσο με λυπεί αυτή η εικόνα
και πόσο τον λαιμό μου στεγνώνει

καθώς ενα μαχαίρι βλέπω να υψώνεται
κι αφρίζω σάλια κι αίμα

ακούω φωνές βρισιές
κι ενα αισχρό συναίσθημα για τέλος

δεν το θέλω να το ακούω
να το νιώθω

μα το βλέπω.

21/07.011(13:50)

Σημειωματάριο βουνού(β)

Μου βγήκε απο βαθειά μια ανάγκη

τώρα που τα πίνω στο τζάκι

κι οι σκέψεις μου αρχίζουν να ρέουν

γεμίζω κι άλλο ποτήρι

η ανάγκη μου να μείνω εδώ

καθώς παλιότερα είχα γράψει

γι’αυτά τα πράσινα παράθυρα

για μια γραφομηχανή που γρατζουνάει

το ολόδικό μου χάος.

Τώρα που τα πίνω εδώ μπρός στη φωτιά

λίγο ακόμα κρασί θα ρουφήξει τις σκέψεις μου

λίγη ακόμα ψυχή απο εδώ, παραπέρα

ίσως η Ειρήνη μου

η κόρη μου η μονάκριβη κι ο άγγελός μου

εδώ να τρέχει κι εδώ να σέβεται

να σαλεύει κι αυτή παραδίπλα

σε δυο νέες καρέκλες

και σ’ενα παχύ παχύ στρώμα να χοροπηδάει

να λέει να βγούμε έξω στη βροχή

κοιτάζοντας με,με αυτά τα όμορφα δόντια.

02/3.011(13:05)

Δικό σου Δικό μου Δικό της

Δικό της Δικό σου Δικό μου

Δικό μου Δικό της Δικό σου

Ούτε η μύγα δεν είναι πια εδώ να θυμίζει

πέθανε κι αυτή απ’το κρύο

για να είμαι ειλικρινής

προς το παρόν δεν με νοιάζει

το στριφογύριμα γύρω γύρω μ’ενοχλούσε

τώρα όμως πέθανε ή έφυγε για πιο ζεστές χώρες

πάντως αυτή την ώρα, εδώ στη φύση μέσα αρμενίζω

χωρίς ζωή τριγύρω

μόνο το συναίσθημα του αέρα

και την ευωδιά της ομίχλης

ήσυχα τώρα, σιωπή..

02/03.011(14:24)

μετά απο ώρες εδώ

προσπαθώ να παρατείνω τη σιωπή

δεν τα καταφέρνω καλά

και καποιες φορές σιγοτραγουδάω

κάποιες άλλες

με σκουντάει ο μέσα και μου λέει να ηρεμήσω

εγω σταματάω

κάποιες ώρες έχει δίκιο

το τραγούδι της φωτιάς είναι μακρύτερο

καίει ακόμα

και συντροφεύει τις νύχτες μου

άλλοτε φουντώνει το τραγουδι και με διώχνει

τότε είναι που φεύγουνε όλοι

η φωτιά ορίζει απόψε

κι η φωτιά θα ορίζει κι αύριο

το ξύλο κόπηκε στη μέση

κι εγω αγναντεύω στα χαμένα την καρδιά του..

02/03.011(19:24)

Σημειωματάριο βουνού

περιμένοντας τα κάρβουνα να γίνουν

εδώ ξανα σαν τότε

σπίθες πετάγονται μακρυά και

απο τον λήθαργο με ξυπνάνε του κρασιού

περάσαν μέρες και νοστάλγησα ξανά

αυτό το τζάκι που συνέχεια καπνίζει

το βαθύ φαράγγι

τη σιωπή της φύσης

τη δική μου σιωπή

αποζητώ τη δική σου σιωπή

και συνεχίζω να γράφω

με πόδια ζεστά

με λαρύγγι γλυκό

με αρώματα,

το νεο ξεκίνημα..

4/1.011(15:53)

βιάζοντας τις σκέψεις μου

τα σπλάχνα μου,ορίζουν την διάθεσή μου

το σώμα μου, η εξωτερική μου μορφή

δυό άδεια μάτια κοιτούν προς τα μέσα

και τα πόδια μου ακουμπάνε στο έδαφος

τα πλευρά μου πονάνε καθώς γέρνω να πέσουν'

η ιστορία επαναλαμβάνεται.

Ποτέ πια σε καλή διάθεση

μεμονωμένες σειρές

διαφορετικές γραμματοσειρές

μπερδεμένες σκέψεις

και τραυλίζω πιωμένος τις λέξεις τους'

φαντάσματα επιστροφή στα μέσα μου

άδειες οι πόρτες και στο πρώτο βήμα το κενό'

ταράχτηκα

η καρδιά στέλνει αίμα

απομονώνει χέρια,πόδια,όλα τα άκρα παγώνουν

να ανασαίνεις,να νιώθεις,να βλέπεις

..ανίκανος.

10/1.011(18:09)

Άνθρωποι,άνθρωποι,άνθρωποι

οτιδήποτε αρνητικό σχετικά με αυτούς,

κοροιδεύει την νοημοσύνη μου

οτιδήποτε αφορά μια ψευτιά στο βλέμμα

ενα κενό χαμόγελο

μια πράξη με άγνωστες συνέπειες

απλά κι απλά κι απλά

κι αυτά.. κι αυτά.. κι αυτά..

όλα αυτά τα μικρά λιθαράκια

με σπρώχνουν τόσο απαλά κι άκομψα μακρυά τους

θα τους κόψω όλους

το υπόσχομαι

οι γιορτές πέρασαν

η χαρά τελείωσε..

13/01.011(14:53)

Σημειωματάριο πλοίου

Μου είναι δύσκολο να κάνω σχέσεις με ανθρώπους

κι εννοώ όχι έρωτα

μια απλή παρέα,συντροφιά

ανώδυνα λόγια, βραδυνά.

ο έρωτας τσούζει αφού κόψει

μακρυά !

σάρκα κι υγρά τα έχω εξαιρέσει

φτηνά ποτά,λευκά τσιγάρα

μακρυά

οι άνθρωποι μακρυά

δε με λυπάστε ;

03/12.010(17:30)

"αυτός εκεί μοιάζει παράξενος

συνέχεια κάτι γράφει

"είναι παράλυτος;"

συγνώμη που έπεσα

να σε κοιτάξω στα μάτια

μα εξήγησέ μου

έμεινες μόνη σου ποτέ για μέρες;

βδομάδες;

πέρασες καλοκαίρι σ'ένα σπίτι άδειο;

άφησες την λαλιά σου να κοπεί;

βούλωσες τ'αυτιά σου με κερί;

μα πώς περιμένεις να νιώσεις;

απο το λίγο που μιλάς κι αναπνέεις 

το πρωί με το τσιγάρο σου;

Ζήστε μονάχοι σας.. αφήστε τα όλα

επιστρέψτε στο τίποτα

Μη σας νοιάζει μη φοβάστε.

3/12.010(17:56)