Ο κόσμος μου

Αυτό που θα γυρνάει πάντα πίσω.

Αυτό που θα γερνάει πάντα μαζί μου,

που θα μου δίνει μια μπουκιά να φάω

μια σταγόνα νερό να πιώ,

αυτό θα είναι ο κόσμος μου.

Μεγαλωμένος σε μια στενούλα κάμαρα

χωρίς ταβάνι,

στεγανός απο ανθρώπινα πάθη,

τριγυρισμένος μονάχα με τις δικές μου αλήθειες.

Λίγο χαρτί,λίγο μελάνι

κι η μοναξιά του περαστικού που βλέπω απ'το μπαλκόνι.

Λίγη σιωπή,λίγη ανάγκη

κι οι θεωρίες,πως μόνος κανείς,ποτέ δεν παγώνει.

28/5.014(23:09)

Το νυχτολούλουδο

Το βορεινό παράθυρό μου

που σαν χειμώνας

κρατιέται σφαλιστό μέσα στους μήνες,

ήρθε η μνήμη μίας άνοιξης

σήμερα και το άνοιξε.

Δροσερό τώρα που βράδυασε

κατανυκτικό μεσ’τα αρώματά του

το νυχτολούλουδο το απόκοσμο

πλημμύρισε,

μια ζωή απλή,μισή,ολότελα δικιά μας

αναβιώνει ξανά μέσα απ’τις θύμησες.

23/5.014(20:54)

Σακατεμένο μωρό

Ας βγούν απο μέσα μου οι τόσες λέξεις

που απο τα κρύα τα χρόνια

τα χείλη σου είχαν μαγκώσει

η πικράδα η σκληρή

το θολό μου μυαλό

οι εποχές που μας είχαν στοιχειώσει

και ποτέ πια ξανά

αυτή η σιγανή σου ομορφιά

να μη τύχει ποτέ να ξεπέσει

να σε βρίσκει μακριά

να αποσπά στα κρυφά

εναν λόγο που είχες ξοδέψει

στο θλιβερό παρελθόν

το σακατεμένο μωρό

ήρθε η ώρα του να ταξιδέψει

21/5.014(15:39)

Η αγάπη η τόση

ο αέρας κει έξω,ο αέρας κει έξω
κοπανάει της σιωπής μου την κόρη
αλογάκια που τρέχουν,αλογάκια που τρέχουν
η επιθυμιά μου που θεριεύει στην πτώση
μουσική που ησυχάζει,μουσική που ησυχάζει
να με πάρει και να με σηκώσει
σε αγάπησα τόσο,σε αγάπησα τόσο
οι φλέβες μου διψάν για λίγη απ'τη δόση
κι εσυ έξω να φεύγεις,κι εσυ έξω να φεύγεις
σβήνεις τα ίχνη σου λίγο πρίν να νυχτώσει
και θυμάμαι που είπες,σε θυμάμαι μου είπες
"θα νοσταλγώ οτι πιο όμορφο κι οτι πιο άσκημο έχεις σκοτώσει".

21/5.014(14:47)

Ανθρώπινα ζεύγη

Παρατηρώ τα ζεύγη των ανθρώπων

που είναι κρεμασμένα απο τα δαχτυλίδια

πανομοιότυπα κορμιά να περιμένουν σπίτι,

στο δέσιμο του αέρα,στο κούνημα της βλεφαρίδας

ψηφιακά συναισθήματα,τα δέκα πλαστικά πλήκτρα

χρόνια ναυαγισμένα,μια πλήρης ισορροπία.

ο έρωτας πέθανε

η αγάπη ξέφτισε

τελικά,ποιά θα’ναι η ουσία;

20/5.014(17:18)

Παιδί του Κρόνου

Το παιδί του Κρόνου

οι ελπίδες του κρατάν ξυράφια,

απο τα γεννοφάσκια του

ωριμάζει πιο γρήγορα

τα μαλλιά του τα ασημώνει 

ο πατέρας του

τροχίζει τις ικανότητες

που προϋπήρχαν σαν εμπειρίες.

Το παιδί του Χρόνου

οι σκέψεις του σκάβουνε λάκκους,

μέσα απο την παρατήρηση

διδάσκεται πιο εύκολα

οι ανηφόρες βάφονται
με το αίμα του

διασχίζει τα τείχη

που γίναν πλέον το παραπέτασμα.

20/5.014(16:44)

Προσδιορισμός

Επαναπροσδιορισμός του έρωτα:

αύριο πρωϊ θα ξημερώσει

η χθεσινή νύχτα.

Οι ομιλίες,τα σπαρμένα κι οι σειρήνες σου

θα ξεκινήσουν με το σήκωμα τ’ακουστικού.

Το ζητούμενο ερώτημα ποτέ δεν ήταν αυτό.

Ο προορισμός είναι που πρέπει να καίει.

Η συνέχεια της συνέχειας.

Οι αναβολές των καθημερινών στιγμών.

Κι οχι το χθές,ούτε το αύριο.

14/5.014(02:26)

Τελευταία λέξη

Παράπονο στο παράπονο.

Μπές όμως λίγο μέσα σου να δείς.

Τι τροφή δίνεις να φάει;

Με τι προοπτικές θα την ανακυκλώσει;

Τελικά οι έρευνες,τι δείχνουν;

Λάσπη κατασπαράζεις.Όρια.

Ντύνεσαι με την τελευταία λέξη της παρωπίδας.

Κοιτάζεις ψηλά,μα τα τακούνια σου

σπάνε στην κατηφόρα.

Τι; μήπως σου φαίνεται το όλο αυτό παράφορο;

Αποπνικτικό και εξαγριωμένο;

Να σου πω.

Οι αποφάσεις σου,θα γίνουν πράξεις

και θα ορίσουν εσένα.

Αν αφήσεις μια σταγόνα νερού

να πέσει μέσα στο λάδι του κυκλώνα,

αυτός θα ταραχτεί.

Αν το καλοσκεφτείς,

ίσως και να’ρθε η ώρα να συνέλθει.

8/5.014(15:08)

Η συμβουλή μου

Τα δεδομένα σου ολα,αναλύθηκαν.

Πολύ χρυσάφι,πολύ σκοτάδι:

Κοντολογείς λοιπόν,μονάχα το παρόν.

Στροβιλίζεσαι εσωτερικά μόνο στο παρελθόν.

Καθώς επιστρέφεις στις λέξεις,

θα χτίσεις τοίχους,θα γκρεμίσεις γεφύρια

θα χάνεσαι σε σκέψεις και θα παίρνεις χάπια.

Οτιδήποτε αλλο αρνητικό,
απ’το συναίσθημά σου.

Σ’αυτή τη γυάλα λοιπόν,

πάντα θα συντροφεύεσαι απο τους ακολούθους.

Ίδια λόγια,συμφωνίες,απλές συνέχειες,καμιά ενέργεια.

Υπνωτισμός του τώρα.Το παρελθόν σου όμως σφαδάζει.

Σε τεμαχίζει και σε σκορπάει.

Η συμβουλή μου,μιας που ανταμώσαμε.

Κράτα γερά, κι ελευθερώσου.

8/5.014(14:37)

Κι οχι εσύ

Είμαι καθάριος.

Και είμαι καθάριος 

γιατί είμαι ήσυχος.
Και ήσυχος σημαίνει σιωπή.

Είμαι αδειανός.
Και είμαι αδειανός

γιατί είμαι γαλήνιος.

Και γαλήνιος σημαίνει αέρας.

Είμαι ελαφρύς.

Και είμαι ελαφρύς

γιατί είμαι γνώστης.

Και γνώστης σημαίνει “εγω”.

Κι οχι εσύ.

8/5.014(14:05)

Ελλειψη

Σύντομες γνωριμίες

ιδανικά απορριπτέες

επικάλυψη συναισθημάτων

παλμογραφικές σκέψεις

ενα απαράλλαχτο παρόν

ενα υπέροχο σήμερα

ενα ανούσιο αύριο

ήδη διαγεγραμμένες ενέργειες

χάσιμο μέσα στα τραγούδια

πολλαπλασιασμός επιδερμίδας

άσκοπα λάθη,νεκρά ζωήφια

το τούτο και το εκείνο

οι φράσεις και τα σημεία στίξης

τα άγχη των αργών δευτερολέπτων

οι ατέρμονοι αυτοί κύκλοι

πολυμερισμός στο συκώτι

ανακατοσούρα στο στομάχι

η έλλειψη φταίει για όλα.

7/5.014(21:30)

Ελάχιστο σκοτάδι

Δε γνώρισα ούτε το ελάχιστό τους σκοτάδι

που τόσο λησμονούσα

ζηλέυω τόσο το κρασί και το τσιγάρο

που βαθεία μέσα σου χάνονται

το ποτήρι σου,το τασάκι μας

τον αέρα πιο πάνω που

στη σιωπή μας μπερδεύεται,

το πιάνο,τα ακόρντα,τα φωτάκια

που τρεμοπαίζουν στο βάθος.

Όλα αυτά τριγύρω,που αρχίζουν σιγά σιγά

να εξαφανίζονται.

7/5.014(12:05)

Μετριότης

Πάρε τα συναισθήματά σου
βγάλτα έξω απο την νέα σου καρδιά

και τοποθέτησέ τα στα παλιά τους κουτάκια.

Απόλαυσε την μέτρια ζήτηση

την μέτρια προσφορά,καθώς 

μεγαλώνεις,ολα μετριάζονται.

25/4.014(00:48)

Λιμνάζουσα ομοιότης

Ειρήνη έγινες η ποίηση,

Διονυσία το κρασί.

Προσμένουμε την Αρετή,

που θα μας φέρει αρετή.

Ταυτόχρονες οι σκέψεις.

Παράλληλες οι πράξεις.

Μια λιμνάζουσα ομοιότης,

που θα μας φέρει όμοιό της.

4/5.014(23:11)

Ουδείς ο λόγος

Γυναίκες έρχονται και φεύγουν.

Στα τρία ηλιοβασιλέματα.

Ουδείς ο λόγος.

Μούσες έρχονται και τρώγουν.

Λίγο ακόμα πνεύμα.

Ουδείς ο λόγος.

Δε ζητώ υπεροχή στις φλέβες μου.

Κατανόηση στις σκέψεις μου.

Ροή εβδομάδων πάνω στη σάρκα μου.

Αναζητώ ιδρώτα στο κεφάλι μου.

Μπερδεμένα λόγια στα σεντόνια μου.

Ακαριαίες συναντήσεις έξω απο το σώμα μου.

Ψυχικά άδεια δωμάτια.

Γεμάτα κόκκινες βαφές.

Ποτισμένους τοίχους ηδονής.

Σπασμένα νύχια για πλακάκια.

Έναν οργασμό ζωγράφο

κι έναν οργασμό ποιητή.

Έναν οργασμό που βλαστημάει

κι έναν οργασμό που κάθεται σκυφτός στη γωνιά του.

4/5.014(22:53-23:06)

Για όσο αντέξεις

Ανοίγεις με μιάς τα στήθια σου

και σα να’ταν τα λόγια δρεπάνια

μπαίνεις μέσα μου

και θερίζεις το χωράφι.

Ενός λεπτού παρόρμηση

θα φέρει τη σιωπή δύο αιώνων.

Ω σύρματα τεντωμένα

κουβαλάτε τις ηλεκτρισμένες λέξεις.

Ω συνειρμοί ευχάριστοι

βουλίαζετε στις γλυκανάλατες σκέψεις.

Θεωρεία ψηλά στα Τάρταρα,

πρόθεση μην πείς αν δεν πιστέψεις.

Επιδερμίδες λεπτές τα “επόμενα”,

σου πρότεινα να μιλάς για όσο αντέξεις.

4/5.014(22:47)

η Ειρήνη

Φτηνή μου κόρη

ψεύτρα μου αλήθεια

κάνε το φεγγάρι 

να έρθει πιο κοντά.

Η Ειρήνη σβήνει τα μάτια της

η Ειρήνη ανοίγει τα χέρια της

ξαπλώνει στο χώμα της

κι ο αέρας της κουνά το φουστάνι.

Διάχυτή μου μνήμη

ασάλευτή μου προσπάθεια

κάνε το φεγγάρι

να έρθει πιο κοντά.

Η Ειρήνη κλειδώνει τις πόρτες της

η Ειρήνη μυρίζει τα χνώτα της

παγώνει τα μέσα της

κι ο έρωτας απλά προσπερνά.

2/5.014(22:38)

Ολα ανάποδα

Κάτω απ’το μπαλκόνι

βρίσκεται ενα αμάξι,

το αμάξι ειναι τυλιγμένο στις γόπες των τσιγάρων,

τα τσιγάρα βρέθηκαν απο πάνω κάτω

βλέπω τον κόσμο ανάποδα

με τα πόδια ψηλά

κι απ’τα ψηλά στα χαμηλά

πάνω απο το μπαλκόνι

βρίσκεται το στερέωμα

που ειναι βαμμένο στη φωτιά των αστεριών

τα αστέρια έπεσαν απο πάνω κάτω

βλέπω το φεγγάρι ανάποδα

με το κεφάλι χαμηλά

κι απ’τα χαμηλά στα ψηλά.

Όλα είναι ανάποδα κι όμως μοιάζουν τέλεια.

1/5.014(00:27)